Een sprankeltje hoop

Ik heb komaf gemaakt met mijn lichamelijke klachten die nu al zo’n twee en een half jaar mijn doen en laten bepalen.

Resultaat van een tweede opinie bij een andere handchirurg: ik ga u niet opereren want ik kan u geen beterschap garanderen. Wat u kan doen om mogelijk uw neuropatische pijn te verlichten is vitamine B complex slikken.

Goed, dat weten we dan. Ik blijf me behelpen met een lichte brace voor overdag en mijn handorthese voor ’s nachts.

Resultaat van mijn viermaandelijks opvolgingsbezoek bij de MKA-chirurg en een tweede opinie bij een tandarts-protheticus: zelfde diagnose als mijn eigen tandarts: zwaar overbelaste en ontstoken spiertjes in en rond de mond. Niet met medicijnen op te lossen … dit is al veel te lang aan de gang.
Voorstel van de MKA-chirurg: ofwel inspuitingen met botox om de spieren te verslappen en zo tot rust te laten komen (eventueel in combinatie met de pijnkliniek) ofwel rigoureus de spieren in mijn kin doorsnijden. Dat laatste vond ik nogal drastisch.

Ik denk even na over die botox.

Ik heb weer een sprankeltje hoop.

Feest ­čÄë

Zondag vierden we de verjaardag van onze kleinzoon. Kleinzoon, ja, want een Kleine Man, zoals ik hem hier altijd noem, is hij met zijn vijf jaar niet meer. Dat vindt hij althans zelf.

Het was een leuk feestje met de nodige drukte, een indrukwekkende chocoladetaart, door mama gemaakt, met vijf kaarsjes ├ęn een pi├▒ata vol snoepjes die moest stukgeslagen worden. Alles in het thema ‘auto’.

Blinddoek om, en slaan maar!


Hij had er wat moeite mee, zijn blinddoek was ondertussen al naar beneden gezakt en toen mepte hij plots zo raak dat de pi├▒ata in twee├źn brak. Ik zag zijn gezichtje veranderen van uitdrukking en zijn lipje trillen, al wist hij wel dat het ding kapot moest om de snoepjes eruit te krijgen. Ach, wat heeft hij toch een teer hartje.

Toen hij het snoepgoed zag vallen klaarde zijn gezicht op en was hij weer helemaal blij.

Voor het laatst

Tijden geleden raapte ik dit stokje ‘ergens’ op. Bij gebrek aan inspiratie …

Wanneer heb je voor het laatst gehuild?
Ik zou willen dat ik eens goed kon huilen, maar de tranen willen niet komen.

Wanneer heb je voor het laatst gevlogen?
31 oktober 2022 van M├ílaga naar Antwerpen nadat we – zoals we al meerdere jaren doen – de maand oktober in het zuiden hadden doorgebracht.

Wanneer had je voor het laatst de slappe lach?
Dat overkomt me niet vaak maar tijdens De Allerslimste Mens heb ik toch een paar keer deugdelijk gelachen.

Wanneer heb je voor het laatst iemand geknuffeld (buiten je partner)?
Ik ben niet zo knuffelig. Wij hebben dat ook niet geleerd.
Mijn kleinzoon kan ik wel spontaan een knuffel geven. De laatste keer? Dinsdag toen we hem afhaalden op school.

Wanneer heb je voor het laatst een complimentje gekregen?
Oei! De complimenten vliegen mij niet om de oren.

Wat is het laatste boek dat je hebt gelezen?
Dat weet ik niet meer. Ik verwijder gelezen boeken onmiddellijk van mijn e-reader. Momenteel lees ik ‘Die laatste zomer’ van Tatiana de Rosnay.

Wat is het laatste wat je hebt gegeten?
Mijn gebruikelijk ontbijt: een shake van Griekse yoghurt, banaan, sinaasappel en melk.

Met wie heb je het laatste gepraat?
Mijn man buiten beschouwing gelaten heb ik vrijdag een halve dag gepraat met twee mede-bloggers. Het was de eerste keer dat ik omabaard en rietepietz ontmoette en het voelde direct heel vertrouwd.

Van wie kreeg je het laatste smsje en wat stond er in?
Smsjes krijg ik niet vaak meer. Wel whatsapp berichten. Het laatste was van een vriendin waarin ze me vroeg om op de koffie te komen vanmiddag. Helaas, wij gaan naar het verjaardagsfeestje van onze Kleine Man.

Welk liedje heb je het laatste (mee)gezongen?
Candy van Iggy Pop, tijdens The Voice van Vlaanderen vrijdag.

Weeral weg?

Weeral weg geweest? Je bent pas terug! mocht ik horen na vorig weekend.

Ja, weeral weg. Na dat darmonderzoek van vorige week maandag dacht ik: snel wegwezen voor ik misschien weer slecht nieuws krijg.

Zodoende verbleven wij vorig weekend in het Land van Cuijk. Het was mooi weer, dus de fietsen mochten moesten mee.

Dag ├ę├ęn hebben we gefietst langs de Kraaijenbergse Plas, door het Groesbeekse Bos (o.a. de Zevenheuvelenweg) en de Mookerheide. Mooie fietstocht van 49 km.

Dag twee fietsten we van het hotel (VdV Cuijk) naar Nijmegen en later op de dag weer terug (35 km). We hebben de fietsen achtergelaten in een bewaakte fietsenstalling – een geweldige gratis service in diverse Nederlandse steden – en hebben te voet de 7 km lange stadswandeling van de VVV gedaan.

Nijmegen is zwaar gebombardeerd tijdens de tweede wereldoorlog en veel oude gebouwen zijn er niet meer. Na de oorlog heeft het tot in de jaren ’60 geduurd eer de stad terug opgebouwd werd, met de typische eentonige bouwstijl van die tijd.

Er waren al veel gevels in kersttooi en dat terwijl sinterklaas zaterdag pas in Nijmegen aankwam. Ook dat hebben we van dichtbij meegemaakt.

Dag drie hebben we – na op ons terras te hebben genoten van een prachtige zonsopgang en opnieuw een overheerlijk VdV ontbijt – 50 km langs de Maas gefietst, van Cuijk via Gennep tot aan het veer in Afferden, de Limburgse kant van de Maas. Dan langs Boxmeer en St. Agatha aan de Brabantse kant terug. De terugrit was de mooiste.

Het was een zalig weekend, met heerlijke temperaturen en alleen maar zon. Om snel weer over te doen.

My feet are meant to roam

Tijdens ons verblijf in Spanje hebben we een aantal mooie uitstappen gedaan die je niet zomaar vindt in de eerste de beste reisgids. Die tips had ik van Els.

Els is een bereisde Belgische vrouw die ik vele jaren geleden heb leren kennen toen we allebei gepassionneerd lid waren van een internationale travel community. Helaas is de community een jaar of tien geleden opgehouden te bestaan, maar we zijn wel met een aantal leden uit binnen- en buitenland in contact gebleven. Dankzij Facebook, wat hiervoor een gemakkelijk medium is.

Els heeft in haar leven veel gereisd en ook altijd in de reiswereld gewerkt. Els is een slow traveler die reist met respect voor natuur en cultuur. Els is iemand die wil ontdekken, beleven, opgaan in de plaats waar zij zich op dat moment bevindt. Om die reden heeft ze ook meerdere keren in het buitenland gewerkt. Altijd in backpacker hostels, omdat je daar ‘de wereld’ tegenkomt en dat ook haar manier van reizen is.

Zaken die zij interessant vindt deelt ze op haar website: My feet are meant to roam. Restauranttips, excursies, enz. Op alle plaatsen waar ze komt is er wel iets – off the beaten path – dat haar aandacht trekt. Ik snuister er heel graag rond want zij heeft een aangename schrijfstijl. Dat snuisteren heeft zich vertaald in mooie roadtripjes en lekkere maaltijden, en niet alleen tijdens onze laatste vakantie.

Net voor de corona hebben zij en haar man de sprong gewaagd om n├│g meer in het buitenland te verblijven en sinds die tijd zijn ze fulltime international house- and petsitters. Op die manier verblijven ze soms lange tijd op een bepaalde plaats, en hun gewone werk kunnen ze doen vanaf eender welke plek op de wereld, zolang ze maar een internetverbinding hebben.

The Local heeft hen recent ge├»nterviewd over hun leven als house- en petsitters: “Why house sitting could be the perfect way for pet lovers to travel“.

Yes, dreams do come true sometimes!

Draai

Ik heb het moeilijk om thuis mijn draai te vinden na de vakantie.

Iets wat ik in de zes jaar dat ik met pensioen ben nog nooit gehad heb: ik verveel me.

Ja, ik zou de keukenkastjes eens kunnen uitmesten.

Ik zou grote kuis kunnen houden in mijn kleerkasten.

Ik zou de ramen kunnen wassen want de ruitenwasser is niet geweest vorige maand.

Ik zou mijn administratie op orde kunnen zetten en alles wat meer dan 10 jaar oud is door de versnipperaar kunnen doen.

Het blijft allemaal bij ‘ik zou’ want de zin ontbreekt.

Mijn darmonderzoek heeft me ook alweer ongerust gemaakt. Een grote poliep en 4 kleinere weggehaald en over 4 maanden al opnieuw dat vervelende onderzoek. Nu maar hopen dat ik over enkele dagen geen slecht nieuws krijg … Ik heb het zo ongeveer wel gehad met het slechte nieuws.

Nabeschouwing vakantie

Oost west, thuis best. Ja, ik ben blij om weer thuis te zijn en in mijn eigen bed te slapen. Wat heb ik daarnaar verlangd! Mijn bed is tijdens elk verblijf buitenshuis dat wat ik het meeste mis.

Al voor we naar Spanje vertrokken hadden we besloten dat dit de laatste maal was dat we een maand in Spanje en/of op ├ę├ęn en dezelfde plek zouden doorbrengen. En bij deze beslissing blijven we. Het wordt tijd om nieuwe horizonten op te zoeken en niet steeds weer op zoek te gaan naar herinneringen aan vervlogen tijden. Ik heb al iets in gedachten maar dat moet nog verder worden uitgewerkt (en vooral becijferd).

De vakantie op zich, wat zal ik zeggen …

Ik was natuurlijk mezelf niet met al mijn pijntjes en pijnen. Dat heeft toch wel een serieuze domper gezet op de vakantievreugde. Daar moet iets aan veranderen en daar ga ik ook achteraan. Ik denk dat ik daar nu wel klaar voor ben. Ik heb mijn chirurg gemaild haar een verwijzing gevraagd naar een andere tandarts-tandprotheticus. Baat het niet, dan schaadt het niet. Ik heb ondertussen ook een afspraak gemaakt voor een tweede opinie bij een handchirurg want de pijn aan mijn pols, waar ik ook al twee jaar mee op de sukkel ben, wordt steeds erger. Ook hier: baat het niet, dan schaadt het niet.

Het weer was ook niet wat het moest zijn. We hebben nog nooit zo weinig echt zonnige dagen gehad. Na elke zonnige-blauwe-lucht-dag volgde er wel een min of meer bewolkte. De temperatuur was wel veel hoger dan normaal en vaak was het drukkend warm, vooral als de zon niet volop scheen.
Maar als je je niet goed voelt, dan leg je op alle slakken zout.

Ondanks dat de vakantie niet helemaal was wat het moest zijn ga ik toch ook heel veel dingen missen.

Zo waren we bijvoorbeeld heel blij met het appartement. Splinternieuw en van alle gemakken voorzien, mooie ruimtes, fijn terras, rustige buren, verzorgde (jonge) tuin en zwembad, …
Moest het in mijn dorp in Belgi├ź staan, ik verhuisde sito presto.

De ontbijtjes en de churros op het terras bij Caf├ę Churrer├şa Costa, …

De vele caf├ęs con leche @ 1.40ÔéČ bij Panader├şa La Canasta, …
De eetcultuur waarbij het vooral om delen gaat … veel kleine gerechtjes op tafel om samen van te genieten, …

De uurtjes op het strand met een glas wijn of Tinto de Verano, …

De ijssalons met wel dertig verschillende soorten ijs, …
Het 3x daags buiten eten en in het algemeen het buiten leven, …

En wat ik nog het meeste ga missen is de lege agenda. We leefden daar zo’n beetje zoals tijdens de lockdown, met dit verschil dat we nu konden gaan en staan waar we wilden.
We zijn amper thuis en ik zie alweer een aantal afspraken in mijn agenda. Gelukkig zijn er ook leuke bij.

Maar ik mag al beginnen met een vervelende: vanaf vanavond op dieet en maandag een hele dag ziekenhuis voor een colonoscopie. Bah!

Terug thuis

We zijn thuis geraakt maar het heeft weer heel wat voeten in de aarde gehad.

Het openbaar vervoer in Belgi├ź hangt echt met haken en ogen aan elkaar, en dan heb ik het vooral over de Belgische Spoorwegen.

Wij kunnen gemakkelijk van en naar de luchthaven met de trein, we wonen op 200 meter van het station. Dat doen we dan ook altijd als we een vlucht hebben op een normaal uur.

De vlucht van M├ílaga naar Antwerpen duurde twee uren en twintig minuten – het lijkt iedere keer sneller en sneller te gaan – en om 14u15 stonden we gepakt en gezakt op Antwerp Airport op de bus te wachten die ons naar Berchem Station moest brengen (geen rechtsteeekse bus naar Antwerpen-Centraal). Dat ging vrij vlot. Om 14u50 waren we in Berchem.

Daar zagen we dat de eerstvolgende trein naar Antwerpen-Centraal om 15u06 zou vertrekken vanaf spoor 10. Wij helemaal naar spoor 10. Enkele minuten voordat de trein verwacht werd, aankondiging dat hij niet zou doorkomen wegens een probleem aan een wissel. Geen nood, vrijwel alle treinen rijden via Antwerpen Centraal. De volgende trein zou vertrekken vanaf spoor 7 … Wij weer naar beneden met twee zware koffers en opnieuw naar boven naar het andere perron. Roltrap? Vergeet het. Die was stuk.

Al snel werd er weer een vertraging aangekondigd, gelukkig maar van enkele minuten want onze boemel naar Roosendaal zou in Antwerpen-Centraal vertrekken om 15u37 van spoor 22 en wie Antwerpen-Centraal kent weet dat je soms ver moet stappen om van het ene spoor naar het andere te geraken. Maar goed, we waren ruim op tijd. De borden vermeldden om te beginnen al een vertraging van 29 minuten. Die werd steeds maar verlengd en liep uiteindelijk op tot 62 min. De volgende trein was afgeschaft want ‘lang weekend’-regeling maandag. De derde trein reed wel (met om te beginnen al 22 min. vertraging) maar stopte niet op de stations tussen Antwerpen en Roosendaal vanwege een netwerkstoring. Het was ondertussen al na 16u30 en wie weet wanneer zouden we thuis geraken?!

Wat doe je dan? Dan bel je een hulplijn: zoonlief die gelukkig thuis was. We hebben dan de tram genomen tot de dichstbijzijnde P&R waar hij ons heeft opgepikt. Om 17u30 waren we thuis.

M├ílaga naar Deurne – 1.762 km: 2u 20′
Deurne naar Heide – 24 km: 3u 15′

Hetzelfde overkwam ons trouwens toen we in maart terugkwamen van een reis naar Tenerife.

Oh, wat heb ik toch een hekel aan het openbaar vervoer.

FOMO

Twee dagen voor we weer naar huis zouden vertrekken kreeg ik een aanval van FOMO. Aan mijn behoefte ‘iets zien’ was nog niet voldaan.

Ik wou nog eens terug naar Casares. Heel lang geleden – minstens 25 jaar – waren we daar en ik herinnerde het mij als een aangenaam wit dorp, lang niet zo toeristisch als bv. Frigiliana.

Zoals alle pueblos blancos ligt ook Casares in de bergen, meer bepaald in de Sierra Crestelina. Vanaf de weg zie je het dorp liggen als een grote berg op elkaar gestapelde suikerklontjes, met op de top de ruïnes van een oud kasteel.


Dit zijn zo van die dorpjes waar de tijd lijkt stil te staan. Zelfs het winkeltje waar we destijds Pata Negra (*) ham kochten zag er nog precies hetzelfde uit.

(*) Sinds 2014 mag de benaming Pata Negra (= ham van zwartpootvarkens die uitsluitend eikels van de kurkeik eten) bij wet niet meer gebruikt worden omdat er t├ę veel vervalsing was door bv. de poten van witpootvarkens (die minder waard zijn) zwart te verven. Sindsdien spreekt men over Jam├│n Iberico de Bellota (de vroegere Pata Negra) en de goedkopere Jam├│n Serrano.

Het dorp is niet zo groot maar wel heel pittoresk en nog authentiek, met veel klimmen en dalen in de smalle straatjes.

Wat ik mij ook nog goed herinnerde was het mooie kerkhof helemaal boven in het dorp. Ja, een kerkhof kan ook ontroerend mooi en vredig zijn. Hier worden de doden bovengronds begraven in speciaal gebouwde witte nissen. En zij hebben een prachtig uitzicht over het dal.