Nutteloze Borden

Zoals jullie al uitvoerig konden lezen bij Rietepietz en Omabaard, hebben wij vorige week een bezoek gebracht aan het Paleis op de Meir in Antwerpen waar de tentoonstelling ‘Burpindale Palace‘ loopt. (Ter info: nog te bezoeken tot 15 januari 2023).

Er was natuurlijk het mooie paleis, alsook de grappige en soms excentrieke bouwsels, foto’s, dekens, …

En ook de ‘Nutteloze Borden’. En daar wil ik het over hebben.

De maker van de nutteloze borden, Kamiel De Bruyne, die zichzelf semi-professioneel onnozelaar noemt, maakt deel uit van het BURP collectief en geeft met zijn nutteloze borden een extra grappige touch aan de tentoonstelling.

Voor hem begon alles tijdens de eerste lockdown. Uit verveling ging hij nutteloze borden ophangen op deuren en op gevels in de Antwerpse straten. Elk bordje heeft zijn verhaal en hij plakt de borden alleen met toestemming van de bewoners.

Dit zijn de nutteloze borden die ik fotografeerde op de tentoonstelling.

Voor zijn vaste rubriek in de weekendeditie van Gazet van Antwerpen plakt Kamiel elke week een nieuw nutteloos bord. Hij plakt trouwens niet op aanvraag, want de aanvragen zijn niet bij te houden. Alles is begonnen als een hobby maar zoals dat zo vaak gaat met hobby’s is het heel erg uit de hand gelopen. Zo heeft hij inmiddels ook in enkele steden en gemeenten al Nutteloze-Borden-wandelroutes uitgestippeld. Ook in Antwerpen uiteraard. Je moet wel heel alert zijn want de bordjes zijn klein.

Alle nutteloze borden die Kamiel voor Gazet van Antwerpen al ophing in de stad vind je hier.

Draai

Ik heb het moeilijk om thuis mijn draai te vinden na de vakantie.

Iets wat ik in de zes jaar dat ik met pensioen ben nog nooit gehad heb: ik verveel me.

Ja, ik zou de keukenkastjes eens kunnen uitmesten.

Ik zou grote kuis kunnen houden in mijn kleerkasten.

Ik zou de ramen kunnen wassen want de ruitenwasser is niet geweest vorige maand.

Ik zou mijn administratie op orde kunnen zetten en alles wat meer dan 10 jaar oud is door de versnipperaar kunnen doen.

Het blijft allemaal bij ‘ik zou’ want de zin ontbreekt.

Mijn darmonderzoek heeft me ook alweer ongerust gemaakt. Een grote poliep en 4 kleinere weggehaald en over 4 maanden al opnieuw dat vervelende onderzoek. Nu maar hopen dat ik over enkele dagen geen slecht nieuws krijg … Ik heb het zo ongeveer wel gehad met het slechte nieuws.

Vreemd

Als wij over de grens om boodschappen gaan, dan hebben wij een vast adresje waar we koffie drinken.

Lekkere koffie, geserveerd op een plateautje met een koekje, een chocolaatje of een stukje cake erbij, een kannetje melk (waar krijg je dat nog?!) en een schaaltje slagroom. En dat voor twee euro dertig.

Zondag waren we daar weer, er was iets te doen in het dorp en het was druk in ‘onze’ taverne. Het hele terras zat vol.

Zoals gewoonlijk bestellen wij twee koffie.

Deze keer kregen we de koffie met een buisje coffee creamer (poedermelk, bah) en géén schaaltje room. Voor twee euro vijftig.

Ik neem aan dat het misschien te druk was om schaaltjes slagroom en kannetjes melk te vullen, maar dan nog twintig cent meer vragen dan gewoonlijk, mag ik dat vreemd vinden?


Gelukkig was vanmorgen alles weer normaal. Koffie met alles erop en eraan én tegen de oude prijs.

Reünie

Vorige week hadden we een klasreünie met de meisjes van het middelbaar. Jaja, ik zat tot mijn 18de op een meisjesschool. Mét uniform.

We zijn afgestudeerd in 1973. Sommigen gingen onmiddellijk werken, anderen gingen verder studeren.

Ondanks de verschillende wegen die we insloegen zijn we wel altijd met elkaar in contact gebleven. We hadden een klas die heel goed aan elkaar hing, niet altijd tot jolijt van bepaalde leerkrachten.

Onze laatste klasreünie was in maart 2020, net voor de uitbraak van de pandemie.

In de loop der jaren zijn er al meerdere ‘meisjes’ afgevallen. Door een gebrek aan interesse, door andere bezigheden, door verhuis naar het buitenland, maar helaas ook door overlijden.

Ons groepje wordt steeds kleiner. Desondanks was het toch weer een fijn weerzien en hebben we gezellig een namiddag en avond volgebabbeld.

Volgend jaar maken we er een feestelijke editie van want dan zijn we vijftig jaar afgestudeerd. VIJFTIG jaar! We worden stilaan oud.

1 september

De zomervakantie is voorbij. De scholen zijn weer begonnen.

Ook al heb ik al jaren geen schoolgaand kind meer, ik word daar nog altijd een beetje weemoedig van. Ik kon vroeger wel huilen als het tegen 1 september liep. Dag vrijheid, dag ‘losbandig’ leven. Wat zag ik er toch tegen op om weer tien lange maanden in het gareel te moeten lopen met de klok als eeuwige metgezel.

Daar heb ik – of wij – sinds mijn pensioen geen last meer van. Ik ben me vaak niet bewust van uur of tijd, weet soms niet eens welke dag het is. Ik sta op wanneer ik wil, eet nooit op vaste tijdstippen, doe zoveel mogelijk alleen waar ik zin in heb en zorg ervoor dat ik zo weinig mogelijk verplichtingen heb.

Waar ik wel last van heb, is het feit dat op 1 september ook het beste van de zomer voorbij is. Er kunnen nog wel mooie dagen volgen, maar er komt ook weer een lange herfst en een nog langere winter aan.

Akkoord, we hebben een mooie zomer gehad (vaak veel te heet voor mij – het is ook nooit goed) maar ik word niet vrolijk van de druilerige dagen die op ons afkomen.

Het is ook al zo goed te zien in de natuur. De bladeren aan de bomen verkleuren geel en bruin en de straten liggen al bezaaid met eikels.

’t Is weer voorbij die mooie zomer” in de vrolijke versie van #LikeMe vond ik een passende afsluiter van de mooie zomer.

Is het de warmte?

Zomaar wat krantenkoppen van gisteren …

Man zwaargewond bij schietpartij in Lokeren, schutter verschanst zich in woning

Vechtpartij bij klaarlichte dag in Berlaar: vier arrestaties

Belgische toerist slaat ex-vrouw in elkaar tijdens vakantie op Kreta, man opgepakt

Misnoegde bestuurder slaat medewerker van autokeuring in ziekenhuis na discussie

Moord en doodslag, het lijkt wel of de mensen van de warmte weten!

Thaïs

Ken je de cartoons van Thaïs Vanderheyden? Zij is illustratrice en kinderboekenschrijfster en vertelt anekdotes die ze meemaakt met haar vier kinderen. Dat doet zij met heel grappige cartoons en vaak een nog veel grappiger tekst.

Ik word instant goedgezind als ik weer eens een tekening van haar zie op Instagram.

Voor wie een IG account heeft … ga eens kijken want ik mag hier natuurlijk niks laten zien. Copyright, weet je wel.

Contact

In zijn logje van dinsdag had Thomas Pannenkoek het over ‘voldoende sociaal contact houden met echte mensen’ als je de pensioenleeftijd hebt bereikt.

De covid-periode heeft daar zeker geen goed aan gedaan en ik merk bij mezelf dat mijn behoefte aan sociaal contact sindsdien nog altijd heel klein is. Ik moet me echt forceren om af te spreken met mensen. Ik ben nooit een sociaal persoon geweest en dat is er niet op verbeterd.

We merken het ook in onze overjaarse jeugdclub. De activiteiten komen heel langzaam op gang en de animo om deel te nemen is er niet meer. Er zijn ook al veel leden die gewoon afgehaakt zijn.

Tot 2019 werd er elk jaar een groepsreis georganiseerd. Die reizen waren meestal na één dag al volgeboekt met lange wachtlijsten tot gevolg.

Eind september reist er een groep van 20 personen naar Kroatië. Het bestuur heeft moeten schooien om 20 man/vrouw bij elkaar te krijgen, anders kon de reis niet doorgaan.

Onze echte vrienden zien wij wel met enige regelmaat, maar die hebben we niet veel. Mijn definitie van vriend(in) is: iemand waar ik een verleden mee deel. Mijn oudste vriendin ken ik van mijn tien jaar. We hebben samen heel wat watertjes doorzwommen.
Mijn andere vriendin en haar man waren veertig jaar geleden mijn collega’s, maar werden ook heel snel goede vrienden. Ook met hen hebben we zaken meegemaakt waardoor de band heel sterk is gebleven, ook toen we al lang geen collega’s meer waren.

Dat zijn onze echte vrienden. En verder hebben wij wel wat kennissen en het is dát contact dat de laatste jaren erg verwaterd is. Mijn man ziet zijn fietsmaatjes elke week. Hij is wel heel sociaal en zou dat moeilijk kunnen missen. Ik heb er (nog) geen behoefte aan. En daar schuilt het gevaar. We draaien in zo’n klein kringetje. Als er ooit een van ons wegvalt, heeft de overblijvende slechts een heel beperkt vangnet.

Ik probeer er niet te veel aan te denken, maar af en toe, zoals nu, steekt het toch de kop op.