Brol

Zaterdag is het in de straat waar mijn zoon woont garageverkoop.

Omdat zij nog niet zo heel veel te verkopen hebben werd ons gevraagd of wij nog wat ‘brol’ hadden liggen. Brol genoeg in dit huis. Op 45 jaar tijd verzamelt een mens al wat en als je plaats genoeg hebt om het te stockeren gaat er zelden wat weg.

We zijn de kelder eens ingedoken en naast dozen vol reisgidsen, éénmaal gebruikte keukenapparatuur, kandelaars, vaasjes en prullen allerhande, vond ik ook een klein deel van mijn verzameling LP’s en singles terug. Ik had er bij onze laatste verhuis – 27 jaar geleden – al een heleboel weggedaan, maar toen kon ik blijkbaar van deze toch nog geen afscheid nemen.

Ik heb nog even getwijfeld om de platen terug te zetten van waar ze kwamen, maar aangezien we al jaren geen platenspeler meer hebben, heb ik toch van mijn hart een steen gemaakt.

Benieuwd of er nog iemand geïnteresseerd is in Diana Ross, the Pointer Sisters of the Franse chansonnier(e)s.

Booster

Er was al langer sprake van dat risicopatiënten die met AstraZeneca gevaccineerd waren eind dit jaar een booster zouden krijgen. De bescherming zou namelijk tegen de winter tot onder de 50 procent kunnen dalen. (*) Jammer dat ze daar maar achter kwamen toen het grootste deel van de ouderen en risicopatiënten al een eerste prik hadden gehad, velen zelfs al een tweede.

Ik was dus zowel blij als verrast toen ik vorige week een uitnodiging kreeg voor een Pfizer booster want voorlopig zijn weinigen ‘uitverkoren’. Alleen wie ‘immuungecompromitteerd is’ (wat een mooi woord) krijgt de booster. Onder andere ook patiënten die tussen 2018 en 2021 behandeld zijn voor kwaadaardige tumoren horen daarbij.

Een heleboel risicopatiënten vallen bijgvolg uit de boot en dat zijn vaak mensen die deze booster veel harder nodig hebben dan ik. Je leest soms schrijnende verhalen op de bewuste Facebook groep.

Nu ja, ik kan er niks aan veranderen dat het is zoals het is.

Mijn booster was voorzien voor 2 oktober maar dan zijn we op vakantie. Ik had het graag uitgesteld tot november omdat het maar goed twee maanden geleden is dat ik mijn tweede AZ vaccin kreeg én het nog lang geen winter is, maar ons vaccinatiecentrum sluit eind oktober. Voor alle zekerheid toch even naar de huisarts gebeld. Die vond het OK om de prik nu al te laten zetten.

Zodoende heb ik gisteren mijn derde shot gehad. 💉

Als ik nu nog niet genoeg beschermd ben, dan weet ik het niet meer!

(*) Uit latere studies blijkt dat dit niet alleen voor het AstraZeneca vaccin geldt, maar ook voor het Pfizer vaccin. ‘Voor mensen die gevaccineerd werden maar geen immuundepressie hebben, wordt bekeken waaneer ze best een herhalingsdosis zouden krijgen. Daarvoor volgen we de wetenschappelijke studies’ (aldus mails van Pierre Van Damme en Wouter Beke).

Opschonen

Mijn smartphone meldde mij dat ik nog maar weinig opslagruimte had en stelde voor om ruimte te creëren door het opschonen van ???

Ik heb het geduld niet om alles te lezen en ben blijven hangen bij het woord ‘opschonen’ met het idee dat het om bestanden ging.

Dus ik vink ‘alles opschonen’ aan, klik op ‘verwijderen’ en doe de bookcase dicht.

Ik schrok me rot toen ik een tijd nadien mijn telefoon terug aanzette. Meer dan de helft van mijn apps waren verdwenen. Okee, apps die ik niet vaak gebruik (hoewel … ItsMe, CoZo, …) maar die toch wel handig waren om te hebben.

Ik ben dus een tijd zoet geweest om
1) mij te herinneren welke apps ik miste en
2) deze terug te installeren.

Gelukkig, GELUKKIG, ben ik mijn foto’s niet kwijt. Ik stel het namelijk al eens uit om ze op mijn laptop te zetten. Wat ik, uiteraard, meteen gedaan heb.

Opschonen? Ik doe het niet meer!

Spijt komt altijd te laat

Vorig jaar rond deze tijd heb ik een grote opruimslag gehouden in mijn kleerkast Alle mooie kleding die mij in de loop der jaren te klein geworden was hield ik bij voor ‘als ik ooit nog eens vermager‘. Op het vlak van kleding en schoenen ben ik ongeveer even erg als mijn man op het vlakken van spullen.

Tot vorig jaar. Toen werd het mij echt te gortig want ik had nog nauwelijks plaats in mijn kleerkast. En ach, vermageren, … het zou er toch niet meer van komen. En toen heb ik alles weggedaan. Er waren stukken bij waar het prijskaartje nog aan hing!

En daar heb ik nu zo’n spijt van want met de acht kilo die ik kwijt ben zou de kleding nu perfect passen. Er waren kleedjes (jurken) bij die nu weer helemaal actueel zijn.

En nu is natuurlijk de meeste van mijn kleding te groot. Maar ik hou het lekker bij. Mij gaan ze niet meer hebben!!

Nederland / België

Neen, geen voetbal- of andere wedstrijd. Gewoon even inhaken op de blogposts van Kattebelletjes “Waarom de Nederlanders anders zijn”.

Ik ga het hier alleen hebben over mijn ervaringen met eten. Waarom? Omdat ik graag eet, tiens!

Tijdens mijn lange carrière mocht ik meermaals deelnemen aan workshops en bedrijfsbezoeken bij leveranciers/concullega’s in Nederland. Er moest dan tussen de middag uiteraard ook gegeten worden.

In de bedrijfskantine werd er snel een broodje kaas en een broodje kroket weggehapt met een glas sinaasappelsap of een glas (karne)melk. Op een half uur stonden we meestal terug buiten.

Niks mis met een broodje (behalve dat broodje kroket, dat eet ik niet), maar mijn ervaring met businesslunches in België is toch totaal anders (en meer mijne meug) want ook dat heb ik meermaals mogen meemaken genieten.

Er werd met klanten altijd op restaurant gegeten, een volledig menu met alles erop en eraan. Soms zaten we wel 3 uren of langer aan tafel. En er werden meestal goede zaken gedaan. Ook niet onbelangrijk want dat was gewoonlijk wel de reden van die lunches .

Ik vraag mij af of zakenlunches de dag van vandaag nog op dezelfde manier gebeuren als pakweg vijftien/twintig jaar geleden. Toen kon het in ieder geval nog omdat het tijd was die goed besteed werd en uiteindelijk goede zaken voortbracht. Dat vond mijn werkgever toch. Na de economische crisis van 2008 zal er op dat vlak wel het nodige veranderd zijn.

Feit is wel dat tot op heden de eetcultuur in België anders blijft dan bij onze noorderburen. Nog steeds is het in Nederland lang niet overal mogelijk om van de ‘grote’ kaart te eten tussen de middag. In België maakt een restaurant/brasserie geen verschil tussen lunchkaart of dinerkaart. En laten wij nu liever ’s middags uitgebreid eten dan ’s avonds.

En er zijn nog wel wat verschillen. In Nederland moet je vaak extra betalen voor brood en boter. Dat wordt dan beschouwd als voorafje. Iets wat wij in België heel raar vinden.
Daarentegen kan je in Nederland op de meeste plaatsen een (gratis) karaf water vragen bij de maaltijd. Als je dat in België vraagt, dan bekijken ze je of je van Mars komt!

Wij laten het niet aan ons hart komen en gelukkig weten wij ondertussen wel waar we moeten zijn om lekker te tafelen over de grens.

Het Vaccin

Een week of vier geleden vond ik dat het nogal lang duurde eer ik mijn uitnodiging voor Het Vaccin kreeg. Ik registreerde me dus op de reservelijst van mijn vaccinatiecentrum.

Enkele dagen later al kreeg ik een telefoontje … of ik die dag nog kon komen … Met alle perikelen rond het Astra Zeneca vaccin (toen zeer actueel) én mijn recente ernstige trombose in het achterhoofd, inclusief de erfelijke belasting, vroeg ik om welk vaccin het ging.

Astra Zeneca.

Ik heb het geweigerd, gezegd dat ik eerst met mijn vaatspecialist wou overleggen.

Ben ik nu flauw? Of belachelijk?
Ik heb al genoeg op mijn bord, en hoe klein de kans ook is, ik hoef er echt niet nog eens een eventuele trombose bovenop.

Op mijn vraag of de kans op een trombose groter is omdat ik er recent een gehad heb én omdat tromboses ‘in de familie’ zitten (mijn vader, zijn zus en wie weet wie nog meer in de familie) zei de vaatspecialist mij dat hij daar geen wetenschappelijk onderbouwd antwoord op kon geven om de eenvoudige reden dat daar geen onderzoek naar is gedaan. Hij vond het wel een zeer relevante vraag.
Als u uw uitnodiging krijgt en het is voor het Astra Zeneca vaccin, contacteer me dan terug. Ondertussen ga ik wat opzoekingswerk doen want ik ga vermoedelijk die vraag nog wel krijgen.”

Ik was dus totaal niet gerustgesteld en ik blijf erbij: de ontwikkeling van het vaccin is veel te snel moeten gaan en er is onvoldoende getest. Voor mij is dat in ieder geval overduidelijk.

Vorige week kreeg ik mijn uitnodiging.

Voor het Astra Zeneca vaccin.

Zoals de vaatspecialist mij had gevraagd, ben ik opnieuw bij hem te rade gegaan. Helaas, helaas, hij heeft geen verdere informatie kunnen vinden dan degene die ‘officieel’ verstrekt wordt. Maar ook al had hij ze wel gevonden, dan nog moet ik genoegen nemen met het vaccin dat mij aangeboden wordt. Behandeling met een welbepaalde gentherapie is de enige reden die aanvaard wordt om een ander dan het jou toegewezen vaccin te krijgen. Manlief (kreeg gisteren Pfizer) wou met liefde met mij wisselen, maar ook dat is niet toegelaten.

Dus ga ik over een halfuur met een bang hart naar het vaccinatiecentrum voor een vaccin dat ik eigenlijk niet wil. Maar niet vaccineren is helemaal geen optie want ik wil wel mijn leven terug.

Duimen dat ik niet tot die nul komma zoveel percent behoor, mag.

De Metamorfose

Omdat we vorig jaar niet op vakantie zijn geweest (en dit jaar ziet het er zowat hetzelfde uit behalve, hopelijk!, in oktober) en we van ons geld vanaf wilden (grapje), hebben we een tijd geleden besloten om ons huis een make-over te geven.

We wilden een wat moderner uiterlijk voor onze woning uit 1937.

De voorgevel is al klaar en wat ons betreft is het goed gelukt en is het geworden wat we ervan verwacht hadden. We zijn er blij mee!

Nu nog de zijgevel en nieuwe beplanting in de voortuin.

Voor / tijdens / na foto’s? Hier komen ze!


Alle foto’s © MyriamC

Ik ben geen gierige krent

In navolging van Tiny’s logje zal ik hier eens proberen neer te schrijven hoe ik mijn jeugd beleefd heb en wat ik anders of hetzelfde doe dan mijn ouders.

Wij waren niet rijk thuis. Ver van! Mijn ouders zijn getrouwd in 1953. Mijn moeder was huisvrouw tot mijn broertje geboren werd in 1962. Toen opende zij een winkel in ‘zaden en granen’ om het huishoudbudget aan te vullen want mijn vader verdiende als ongeschoold laborant bij Agfa-Gevaert ook maar een gewoon arbeidersloon.

En toch hebben wij nooit iets te kort gehad. Wij gingen altijd goed gekleed in degelijke kleding. Wij hadden natuurlijk lang niet zoveel en kleding werd afgedragen of vermaakt. Bij ons moest de meisjeskleding ook wel twee meisjes meegaan, want ik heb een zus die twee jaar jonger is. Ik denk dat dat normaal was in die tijd. Maar mijn moeder hield van kwaliteit en onze kleding kwam van Princess in Antwerpen of werd genaaid door een tante die regentes snit & naad was ; onze schoenen werden gekocht bij Benjamin. Degelijkheid troef bij ons! (Vreemd dat je zulke details onthoudt).

Luxe was er niet. De eerste TV, zwart-wit uiteraard, was een zoveelstehands en hij kwam er pas toen onze buren al lang en breed een TV hadden. Hetzelfde met een auto. Mijn vader zijn eerste auto was een oude lichtblauwe Hillman, aangekocht in 1962. Hij had die auto namelijk nodig om bestellingen van de winkel weg te brengen naar klanten.

Mijn ouders hebben altijd heel zuinig geleefd. Nooit voor iets geleend. En van de weinige inkomsten die mijn ouders hadden werd er naarstig gespaard … voor later.
Zo zijn wij ook opgevoed: eerst sparen en dan pas kopen. Lenen – behalve een hypotheeklening – was uit den boze. En ik ben blij dat wij dat voorbeeld gehad hebben en het ook hebben kunnen doorgeven aan onze zoon.

Met mijn moeder haar winkel erbij werd het huishoudbudget al snel ruimer, maar mijn ouders bleven heel spaarzaam omgaan met geld. We gingen wel op vakantie (mijn moeder reisde ook graag). De eerste keer – ik was toen 9 – een week naar zee. Later gingen we naar Zwitserland of Oostenrijk maar altijd in een vakantiehuis van de CM. Luxe reizen zoals we die nu kennen waren het zeker niet.

Nadat mijn vader overleden is werd mijn moeder zo mogelijk nog spaarzamer. Altijd bang dat ze niet zou toekomen én ‘er moet nog iets voor de kinderen overblijven‘. Niet dat ze zich echt iets tekort gedaan heeft, maar ik vind het wel jammer dat ze vaak zei ‘ach, is het op mijn leeftijd nog wel de moeite om een nieuw salon te kopen’ (om een voorbeeld te geven). Om dan na haar dood te constateren dat ze nog wel twintig nieuwe salons had kunnen kopen. Heel lief dat ze voor ons gespaard had, maar het had niet gehoeven.

Onze levensstijl? Totaal het tegenovergestelde. Zuinig kan je ons bepaald niet noemen. We kopen en doen eigenlijk waar we zin in hebben. Mijn man heeft altijd een goed betaalde job gehad (een van de voordelen aan werken in shiften in de petrochemie) en mijn inkomen werd opzij gezet voor de luxe (reizen, etentjes, …). De tijden zijn ook anders. Ik heb er wel eens discussies met mijn vader over gehad. Hij vond het belangrijk om eerst een eigen huis te hebben en dan pas te gaan reizen. Wij hadden zoiets van: eerst een stuk van de wereld zien en dan misschien een huis kopen. Wij vonden dat eigen huis toen niet zo belangrijk. Ervaringen opdoen, dát vonden wij belangrijk.

Dat eigen huis is er ook pas gekomen toen we al een stukje van de wereld gezien hadden. Een zeer bescheiden huis – een renovatieprojectje uit 1937 dat we mondjesmaat hebben aangepakt – waarvan we wisten dat we het gemakkelijk met één loon konden afbetalen (*) zodat er nog genoeg over bleef om te sparen (niet alleen voor later, maar ook om onze kinderen te helpen … het is er met de paplepel ingegoten!) en om onze levensstijl niet al te veel te moeten aanpassen. Helaas heeft mijn vader dat nooit geweten want hij was toen al overleden. Daar heb ik wel spijt van gehad. Hoewel hij mij op zijn sterfbed gezegd heeft dat we gelijk hadden om te genieten van het leven want niet iedereen krijgt een ‘later’. Ook hij niet.

Zoals ik ook al schreef in een reactie op Tiny haar blog: ik kan geen 500 euro uitgeven aan een sacoche of kleding met een merknaam of een smartphone, maar tien of twintig keer zoveel voor een mooie reis vind ik geen probleem. Het is maar waar je prioriteiten liggen.

(*) En dat was nodig want een maand nadat we de compromis getekend hadden verloor ik mijn job en viel ik terug op een werkeloosheidsuitkering!

Covid, a never ending story

The Beast foto van Pexels

Februari/maart 2020

Het is maar een griepje …

Mondmaskers? Niet nodig, hebben absoluut geen zin!
Ah neen, want er waren er geen. Voormalig minister van Volksgezondheid Maggie De Block (die van ‘Blijf in uw kot’) liet in 2018 een stock van 22 miljoen nog goed werkende mondmaskers vernietigen. Vernietigen was goedkoper dan stockeren!

Een paar maanden later bleken mondmaskers toch plots wel zin te hebben. Handige naaisters sloegen verwoed aan het mondmaskers naaien.

Begin februari 2021

Het bleek toch meer dan een uit de hand gelopen griepje.
En een grapje is het ook al lang niet meer. Of toch wel?

Het grapje van de vaccins.

We gaan vollen bak vaccineren … Vaccinatiecentra worden in sneltempo klaargestoomd. Het vaccinatiecentrum Noorderkempen krijgt tien vaccinatielijnen om per dag 2.400 mensen te vaccineren. Aan zeven dagen per week betekent dit 16.800 inentingen. Dat gaat nogal vooruitgaan!

Iedereen (die wil) MOET twee keer gevaccineerd worden, het tweede vaccin twee tot vier weken na het eerste.

Pfizer en Moderna: 90% effectief

Astra Zeneca: is maar voor 60% effectief en mag niet gegeven worden aan 65-plussers.

En zelfgenaaide mondmaskers? Liever niet want die bieden onvoldoende bescherming.
Ah ja, want er zijn terug volop chirurgische mondmaskers te koop.

22 februari 2021

Twee vaccins? Overbodig! Eén keer vaccineren is voldoende (zou inmiddels weer herroepen zijn). Ah ja, want er is een groot tekort aan vaccins.

Een gedeelte van de net geopende vaccinatiecentra wordt alweer gesloten.
Ah ja, want voor 100 vaccins per week (jaja, de komende weken worden er per vaccinatiecentrum slechts 100 vaccins per week geleverd!) is het de moeite niet om zo’n centrum open te houden.

En daar waar er nog wel gevaccineerd wordt, komen mensen niet opdagen. Foei!
Ah neen, want ofwel kloppen de namenlijsten niet, ofwel worden de uitnodigingen naar verkeerde emailadressen of GSM-nummers gestuurd. Tssss …

Het vaccin van Astra Zeneca is plots zeker zo goed als de andere vaccins. Het is alleen niet zo uitvoerig getest op 65-plussers. Echt?

Denken die hoge piefen in hunnen ivoren toren nu echt dat wij onnozelaars zijn? Wat gaan ze ons nog allemaal in onze maag splitsen?

Het is toch om te huilen als je die grafiek bekijkt van wat er besteld is en wat er geleverd is! Bron: Dashboard Covid Vaccinaties België (covid-vaccinatie.be)


Valt het op dat ik mij een heel klein beetje erger aan deze situatie?

We zijn hier nog lang niet vanaf. Zeg dat ik het gezegd heb!

Mak schaap


Ik voel me de laatste tijd een mak schaap dat zomaar de regeltjes volgt ‘omdat het moet’ terwijl anderen er de kantjes vanaf lopen.

Waar ik het vooral heel moeilijk mee heb, is dat we al maanden niet meer op ons kleinkind mogen passen. En als het van Marc Van Ranst afhangt gaat dat ook zo blijven ná corona want hij vindt ‘kleinkinderen en grootouders van 65+ geen goede combinatie’. Meer nog: ‘zieke kinderen naar grootouders brengen gaan we wellicht niet meer doen in de toekomst’. Neen, want ouders kunnen zomaar van hun werk wegblijven als de kinderen ziek zijn. Niet dus.

Generaties lang heeft er geen haan naar gekraaid dat grootouders op hun kleinkinderen pasten. En nu plots is het een ‘slechte combinatie’.

Wat met het welbevinden en de levensvreugde van vijfenzestigplussers? Kleinkinderen houden ons jong. Daar wordt totaal geen rekening mee gehouden.

En voor de kleinkinderen hetzelfde. Ik herinner me nog heel fijne vakanties bij mijn grootouders op de boerderij. En ook mijn zoon heeft als kind veel tijd doorgebracht bij mijn ouders. Mijn man en mijn kleinzoon: twee handen op één buik.

Gaan we dat de kinderen afnemen? Nee toch!
Gaan we dat de grootouders afnemen? Nee toch!

Ik weet niet hoe lang ik nog een mak schaap kan zijn, maar die maatregelen hangen flink mijn voeten uit. En dan heb ik het over ALLE maatregelen.

Ik wil terug een terrasje doen.
Ik wil terug uit eten gaan.
Ik wil terug op vakantie gaan.
Ik wil mijn kleinkind terug kunnen zien in mijn huis.

Ik wil vooral mijn vrijheid terug.

Wat ik niet wil, is hier een discussie voeren over het al dan niet nut van de maatregelen. Reacties zijn uitgeschakeld. Wil je er toch iets over kwijt? Je weet me te vinden!