Cabinet Dentaire du Golfe

We hebben al leuke dingen gedaan aan de Côte d’Azur, daar schrijf ik later over in mijn reisverslag.

Ook weer een minder leuk akkefietje.

Dag vijf van onze vakantie zat ik alweer bij de tandarts. Ik leg u uit waarom.

Ik had al een paar dagen het gevoel dat de steg (*) op mijn implantaten wat los zat. Met het weekend in zicht belde ik alvast vrijdagmorgen naar mijn (nog steeds vervang-) tandarts en stuurde hem een videootje waarop duidelijk te zien was dat de ‘baar’ bewoog, wat absoluut niet normaal is. Dat werd ook door hem bevestigd en hij maande me aan om asap een tandarts te zoeken om de moertjes wat vaster aan te draaien.

(*) = titanium ‘baar’ die vastgeschroefd is op mijn implantaten ter vervanging van het tandvlees dat ik niet meer heb en waarop mijn prothese vastklikt.

Waar vind je zomaar een tandarts die je snel wil helpen? Niet gemakkelijk zeg ik u! De dame van het Office de Tourisme heeft wel vijf verschillende tandartsen gebeld maar geen enkele kon (of wou) me ontvangen. Ze zei me te langen leste om dan maar ‘op de wilden boef’ bij de eerste de beste tandarts uit de gouden gids langs te gaan

Zo gezegd, zo gedaan. Een warm welkom kreeg ik niet. Wel integendeel. “U kan niet zomaar in een dokterscabinet binnenkomen zonder afspraak“, zei de receptioniste en ze stuurde me door naar een tandarts 100 meter verderop.

Ook daar ving ik in eerste instantie bot. Tot ik de kans kreeg om uit te leggen wat het probleem was. Le docteur Colombo kon me om half één zien. Het was toen elf uur.

In plaats van de geplande uitstap naar de Gorges du Verdon hebben we de tijd dan maar gedood met koffie drinken in een café in de buurt.

Half één terug naar de tandarts waar ik dan uiteindelijk om half twee aan de beurt was. Ook al had ik er de hele dag moeten zitten, ik had het er voor over gehad. Stel je voor dat de hele constructie in mijn mond in duigen was gevallen. Ik mag er niet aan denken!

Le docteur maakte zijn rekening, wenste me bonne chance en hoopte dat ik het zou redden tot we terug thuis zijn. En dan mag mijn tandarts een andere oplossing bedenken want ik ben niet van plan om alle drie/vier weken die vijsjes te laten aandraaien.

Waarom kan het eens niet gewoon goed gaan?

Tanden!

Het is gelukt. Zeshonderdvijfenveertig dagen na mijn grote operatie heb ik sinds vrijdag ein-de-lijk weer een ondergebit

Dat dat niet zonder slag of stoot gegaan is door allerlei complicaties, dat wisten jullie al.

En ook de laatste fase verliep niet zoals verwacht met een tandarts die zijn patiënten plots, zonder boe of ba, in de steek liet.

Ik had weinig vertrouwen in zijn collega die mij verder heeft geholpen, maar al bij al ziet het er goed uit. Ik moet natuurlijk nog wel wennen aan die volle mond en het nieuwe mondgevoel. Vrijdagavond had ik veel pijn, gisteren was het al wat weggetrokken.

Ik kan nu alleen maar hopen dat de cystes en de vergroeiingen wegblijven nu er druk van een prothese op het ‘tandvlees’ zit.

Op naar een betere toekomst!

Pech

Mijn tandarts, die mij sinds mijn operatie nu bijna twee jaar geleden opvolgt na elk bezoek aan de MKA-chirurg én tevens voor mijn prothese zou zorgen, is al meer dan een maand afwezig. Ziek, volgens de collega-tandarts, maar uit goede bron heb ik vernomen dat er daar in de praktijk meer aan de hand is. Hij zou op een middag met slaande deuren zijn vertrokken en niet meer teruggekeerd.

Daar sta ik dan. En ik niet alleen, maar nog honderden andere patiënten want tandartsen zijn dun gezaaid in onze contreien.

Omdat de prothese vrij dringend is – er mogen zich geen cystes en dergelijke meer ontwikkelen – was de collega-tandarts zo vriendelijk om mij verder te helpen. Ik ben er nu een aantal keer geweest en het is zo’n chaoot. Ik weet niet of hij wel bekwaam genoeg is om mij een goed passende prothese aan te meten. Mijn mond is zodanig beschadigd dat dat nog een heel gedoe wordt. In mijn eigen tandarts had ik wel meer vertrouwen.

Hoeveel pech kan je hebben?

Dat hebben we weer gehad

Vrijdag was ik op driemaandelijkse controle bij mijn MKA-chirurg. Toch altijd spannend want wat als het K-monster terug de kop opsteekt? Ik probeer er niet te veel bij stil te staan, maar ik merk wel dat ik heel slecht slaap de nachten voor de controles.

Ik weet eigenlijk niet waarom ik nog op driemaandelijkse controle moet komen. Met al mijn complicaties zie ik mijn chirurg zo ongeveer om de zes weken. En nu was het weer hoog tijd, want ik kon nauwelijks nog eten omdat er weer zoveel ‘weefsel’ in de weg zat. Ik zag en voelde het per dag aangroeien.

Op de Conebeam-CT scan (3D-scan) zag ze een joekel van een ontstoken cyste rond mijn implantaten. Iets wat ik al heel lang dacht, maar waarvan zij steeds zegde dat dit heel zelden voorkomt.

Ze stelde zelf voor om het onder volledige narcose weg te halen omdat het zo omvangrijk was. En dan kon ze meteen eens een grondige dieptereiniging uitvoeren.

Aldus vertoefde ik gisteren nog eens een dagje in het chirurgisch dagziekenhuis. Ik heb maar vijf keer mijn naam en mijn geboortedatum moeten zeggen! 🙄

Ik hoop dat dit de laatste keer was, maar dat heb ik al zo vaak gehoopt … En uiteraard dat het ‘slechts’ een goedaardigde cyste was.

Volgende week controle (nog eens).

Te gek voor woorden

Vraag je je wel eens af waarom onze gezondheidszorg onbetaalbaar wordt?

Ik zal u een klein voorbeeldje geven.

In januari was ik op de consultatie bij mijn MKA-chirurg. Tijdens dit consult heeft zij onder lokale verdoving wat littekenweefsel weggebrand.

Vandaag kreeg ik de rekening van het ziekenhuis: kosten daghospitaal ten laste van het ziekenfonds twaalfhonderd-en-oneffen euro.

Ik begreep het niet, ik was toch niet opgenomen geweest? Op de factuur stond het trouwens duidelijk vermeld: van 15u43 tot 16u13. Een half uur dus.

Een telefoontje naar de facturatiedienst leerde me dat voor ‘deze prestatie’ een dagforfait wordt aangerekend en, op mijn verbaasde uitroep, dat dit volledig in regel is met de wet.

Stel dat de chirurg zo vijf ingreepjes doet per dag … het geld komt vlotjes binnen in het ziekenhuis op die manier.

Dit is toch compleet van de pot gerukt?! Vorig jaar ben ik acht keer bij mijn chirurg geweest om dingen te laten wegsnijden/wegbranden, maar nooit eerder heb ik zo’n factuur gehad.

Ik ben benieuwd naar de volgende factuur want twee weken geleden heb ik weer zo’n ingreepje gehad.

Straatje zonder eind

Woensdag was ik nog eens in het ziekenhuis. Er moest weer littekenweefsel in mijn mond worden weggesneden. De chirurg heeft het een beetje weggebrand deze keer want hoe meer ze eraan snijdt, hoe meer nieuw littekenweefsel er gevormd wordt. Een straatje zonder eind.

Dit was de achtste keer op twaalf maanden tijd. En het ziet ernaar uit dat het niet de laatste keer was, al zou het moeten beteren eens ik mijn tandprothese heb. Ik hoop het alleszins.

Manlief is na zijn ingreep terug zijn oude zelf, moet nog wel drie weken rustig aan doen. Dit wil onder andere zeggen dat hij niet mag fietsen, wat voor hem een grote straf is. Hij mag wel wandelen en waar doe je dat beter dan bij aangename temperaturen?

Aangezien ik zelf ook wel een reisje kan gebruiken, gaan wij half maart – tussen allerlei tandartsafspraken door – op vakantie naar Tenerife. Vluchten zijn geboekt, hotel is geboekt, huurwagen is geboekt want op ons gat zitten, dat is niks voor ons. Het wordt een her-ontdekking van het eiland. De eerste keer dat we het eiland bezochten was in 1984 ; de laatste keer moet in 1999 geweest zijn.

Laat ons hopen dat het Eiland van de Eeuwige Lente ons qua weer goedgezind is.

Afkicken

Sinds mijn grote operatie, nu dik anderhalf jaar geleden, heb ik heel veel last van neuropatische pijn doorheen mijn hele mondholte. Dat komt door beschadiging van het zenuwstelsel die ontstaan is tijdens de uitruiming van mijn halsklieren. Signalen worden dan niet meer goed doorgegeven aan de hersenen en er ontstaan spontane pijnprikkels. Brandende, tintelende, stekende pijn, echt om zot van te worden.

“Pak een dafalganneke” is in het geval van neuropatische pijn totaal nutteloos. Daarom heeft mijn chirurg mij al een hele reeks medicijnen laten proberen, zoals daar zijn Tramadol en Rivotril, twee anti-epileptica. En Redomex, oorspronkelijk een anti-depressivum, maar nu vooral gebruikt tegen zenuwpijnen … Allemaal medicamenten die kunnen leiden tot lichamelijke en psychische afhankelijkheid. En geen enkel dat hielp.

Als laatste gaf ze mij Lyrica, een andersoortig nieuwer anti-epilepticum dat goed zou werken bij neuropatische pijn. Ik heb het twee maanden genomen en het enige voordeel was dat ik veel beter sliep. Maar dit weegt niet op tegen de nadelen: ben op die tijd 5 kilo bijgekomen, had/heb enorm veel last van hartkloppingen en ik voelde me somber en leeg. En de laatste weken was de tintelende branderigheid heviger dan ooit.

Dus ben ik twee weken geleden “cold turkey” gestopt. En sindsdien slaap ik nog nauwelijks. Waar ik nog dacht dat deze nacht een eenmaligheidje was, is dat dus niet meer overgegaan. Aangezien ik al lang geen bijsluiters meer lees (daar word ik alleen maar bang van) heb ik dat dan toch maar eens gedaan. Blijkt dat je het product langzaam moet afbouwen als je wenst te stoppen. Het was dus niet zo slim van mij om
1) de bijsluiter niet vooraf te lezen en
2) van de ene op de andere dag te stoppen.

Ik moet echt afkicken. En dat valt vies tegen. Niet slapen, baden in het zweet, mijn hart dat in overdrive gaat, … het breekt me op maar vooral het feit dat mijn probleem nog altijd niet verholpen is.

Ik heb nu ook caffeïne gebannen uit mijn leven want dat zou een trigger zijn voor zenuwpijnen. Geen koffie meer en ook geen zwarte thee. En ik ga de alternatieve toer op en cannabidiol (CBD-olie) proberen. Een wanhopig mens doet gekke dingen. Mocht alcohol mijn probleem oplossen, dan ging ik sito presto aan de drank maar ook dat blijkt helaas een trigger voor zenuwpijnen.

In ’t kort: het blijft miserie.

Jaaroverzicht 2021

2021 … het was niet veel beter dan 2020.

Covid bleef ons leven en daardoor ook ons doen en laten beheersen. Maar dat vond ik nog het moeilijkste niet. Ook mijn mondkanker bleef als het zwaard van Damocles boven ons hoofd hangen want de complicaties volgden elkaar op in sneltempo. Zoveel complicaties, zoveel ingrepen. Ik ben ondertussen de tel kwijt. Er volgt trouwens over enkele weken nog een ingreep … na de zoveelste complicatie.

In september kwam dan de volgende mokerslag: huidkanker. Gelukkig een traaggroeiende vorm en beperkt in omvang, maar toch weer dat vieze K-woord. En dus ook opnieuw een operatie. Ik ga er niet verder over uitwijden, het staat allemaal op mijn blog.

Normaal doe ik niet aan goede voornemens maar voor 2022 maak ik een uitzondering: ik wil mijn ziektes een plaats geven en leren aanvaarden dat de situatie is wat ze is, hoe moeilijk ook en ondanks blijvende pijn en ongemak. Ik kan er toch niks aan veranderen en ik wil verder met mijn leven. Ik ben altijd een positief iemand geweest en die persoon was ik de laatste anderhalf jaar kwijt. Die wil ik terug.

Nog even terug naar 2021. Dit tweede covidjaar heeft eigenlijk van mij min of meer een kluizenaar gemaakt. Twee jaar nauwelijks iemand zien doet wat met een mens. De behoefte aan sociaal contact was en is zeer klein. Wel blij dat we onze kinderen en Kleine Man terug mochten en konden zien. In tegenstelling tot vorig jaar kerst – toen we bij hen in de tuin rond de vuurkorf hebben gezeten, op den duur in de regen – kon het kerstfeestje dit jaar opnieuw binnen in ons warme huis plaatsvinden. Niet zoals gewoonlijk met het gezin van mijn broer want hij is nog herstellende van covid. Hopen dat het volgend jaar weer allemaal terug kan.

Ondanks alles hebben we ook best nog wel kunnen genieten van dit tweede covidjaar. We zijn veel weggeweest. Geen verre reizen, maar wel mooie daguitstappen als het weer het toeliet, want dat was ook al niet om blij van te worden, en korte fietsvakanties in binnen- en buitenland. En één heerlijke lange vakantie van zes weken.

Strava zegt me dat ik 2.492 kilometers gefietst heb en 204 (geregistreerde) kilometers gestapt. Mijn doel was: meer fietskilometers dan in 2020 en dat is gelukt. Het zijn er maar liefst 766 meer dan vorig jaar!

Ter vergelijking: mijn echtgenoot heeft zijn beoogde doel van 12.000 fietskilometers gehaald op 236 actieve dagen. 🏆

Strava blijft een fantastisch leuke en – voor mij – motiverende app.

Op naar een nieuw sportief jaar!

Aan foto’s geen gebrek, aldus hierna een impressie van onze activiteiten.
Geen idee waarom de foto’s zo schots en scheef staan. Ik heb van alles geprobeerd maar WordPress blijft voor mij geheimen hebben. Het zij zo.

Blogvrienden, lezers en lurkers,
onthoud van ’t oude jaar alleen de beste dagen
en spring met goede moed het nieuwe jaar tegemoet.

😘

Voor mijn archieven:
April – Oostduinkerke – 5 nachten app. Duinlicht via AirBnB (fietsen)
Mei – Sint-Martens-Latem – 1 nacht Auberge du Pêcheur met Bongobon (fietsen)
Juli – Veenendaal – 2 nachten Van der Valk (fietsen)
Juli – Saint-Malo – 5 nachten Kyriad Prestige (fietsen)
Augustus – Spijkenisse – 2 nachten Carlton Oasis (fietsen)
Augustus – Zaandam – 1 nacht Zaan Hotel (fietsen)
September – Hoorn – 2 nachten Van der Valk (fietsen)
September – Dijon (B&B Le Petit Tertre) /Pézenas (B&B Maison 1634) / Tarragona (H10 Imperial Tarraco) – 5 nachten (onderweg naar Spanje)
Oktober – Guardamar del Segura – 31 heerlijke dagen in Casa Thimar
November – Barcelona (H10 Cubik) / Bourg-en-Bresse (Best Western Hôtel de France) – 3 nachten (onderweg terug naar huis)

De week

Het was – op een enkel fijn moment na – een rotweek. Feel free om het tabblad te sluiten als je een goed-nieuws-show verwacht.

Zondag …
… kregen we Zoonlief en zijn gezin op (zieken)bezoek. Kleine Man vond het precies heel gewoon dat er een dik verband op mijn neus zat.

Hij keek me eens aan en zei “Ik heb ook een pleister … van Paw Patrol. Jij hebt geen pleister van Paw Patrol hè oma? Ik ga er een voor jou meebrengen”. Lief, toch?

Maandag …
… kwam mijn beste vriendin op bezoek met een boeketje tulpen om me een hart onder de riem te steken voor de ingreep van dinsdag.

Ik ben de hele dag ambetant geweest, uit schrik voor wat me te wachten stond.

Ik ben heel lang bang geweest voor de tandarts tot ik jaren geleden bij een heel zachte en geduldige tandarts terechtkwam. Beetje bij beetje verdween mijn angst. Helaas is die nu helemaal terug. Wat er in mijn mond gebeurd is en nog gebeurt is natuurlijk ook niet te vergelijken met een normaal tandartsbezoek.

Dinsdag …
… waren we al vroeg onderweg want ik had om 10u mijn afspraak bij de MKA-chirurg en als je de Antwerpse Ring over moet vertrek je maar beter op tijd.
Onderweg heb ik twee Xanaxen genomen om de grootste schrik wat te onderdrukken. Of het geholpen heeft?

Negen venijnige prikken kreeg ik in mijn mond. Ze legde uit dat die zo pijnlijk zijn omdat er heel weinig weefsel is door het wegnemen van tanden en tandvlees vorig jaar. En net daar moest ze natuurlijk ‘werken’. De cyste rond mijn implantaat is weggesneden en er zijn langere titanium ‘abutments‘ op de implantaten gezet zodat deze niet zo gemakkelijk meer kunnen overgroeien met littekenweefsel in afwachting tot ik er klaar voor ben om een prothese te laten plaatsen.
Enfin, ik moet eerlijk zeggen dat de ingreep op zich meeviel. Buiten veel trekken en duwen om de kunststof abutments te verwijderen heb ik van het snijden zelf niets gevoeld. Maar die spuiten …
Hindernis genomen!

Aan de rest van mijn problemen (eten, spreken, slikken) kan ze weinig doen.
Ze gaat wel contact opnemen met de pijnkliniek voor mijn zenuw- en fantoompijnen. En ze raadde me ook aan om psychologische hulp te zoeken omdat ik redelijk diep zit en er alleen niet uit geraak. Dat laatste, ik weet niet of ik daar zo blij mee ben.

Om kwart over drie heeft Manlief onze Kleine Man van school gehaald, zoals elke dinsdag. Na school is hij altijd moe. Hij eet dan een boterham of een koek waarbij hij steevast meldt “van mijn mama mag ik een filmpje zien”. Meneer installeert zich dan in afwachting van de boterham/koek alvast in de zetel, met de tablet op zijn schoot. Hij kent al goed zijn weg in de Ketnet Junior app!
Het is natuurlijk al Sinterklaas wat de klok slaat dezer dagen.

Eens mijn verdoving uitgewerkt was kreeg ik zodanig veel pijn dat ik met een zware pijnstiller (die nauwelijks hielp) in bed gekropen ben en de rest van de dag horizontaal heb doorgebracht.

’s Avonds kreeg ik een berichtje van mijn broer dat hij positief getest was. Hij is erg ziek. Bij hem – net zoals bij mijn vader destijds – ontaardt een gewone verkoudheid heel snel in een longontsteking. Ik hoop dat hij niet te lang wacht om naar het ziekenhuis te gaan en dat hij niet eindigt zoals onze neef vorig jaar.
Dat vieze virus komt nu wel heel dichtbij.

Woensdag …
… ’s Middags controle bij de plastisch chirurg voor mijn neus. De ‘flap’ is goed aan het ingroeien en krijgt doorbloeding. Dat is natuurlijk goed nieuws. De draadjes zijn eruit en ik mag me weer douchen en mijn neus snuiten. Dat laatste was nog het lastigste van alles. Ik heb het resultaat zelf nog niet gezien want hij heeft er stripjes opgekleefd die nog een paar dagen moeten blijven zitten. Mijn oorlel ziet er ok uit. Buiten dat mijn rechteroor nu een beetje korter is dan mijn linker ga je daar niet veel van zien eens het genezen is.

Donderdag …
… Het gaat nog altijd niet goed met mijn broer. Hij is opgenomen in het ziekenhuis en ligt aan de zuurstof.
Vorig jaar covid gehad, dit jaar twee keer gevaccineerd. Valt toch niet te rijmen?

Het is daar echt miserie troef. Mijn schoonzus is vorige week geopereerd aan haar hand die op drie plaatsen gebroken was en waar ze veel te lang mee is blijven lopen, deels door een foute diagnose van het ziekenhuis in Portugal waar ze op vakantie waren en deels ‘dankzij’ covid omdat haar eerder geplande operatie niet kon doorgaan. Zij kan helemaal niets want ze heeft nog geen vaste gips.

Ondertussen is ook hun dochter positief en in quarantaine en moet ook haar klasje – het klasje van onze Kleine Man – in quarantaine. Hij belde zelf om het me te vertellen. “Juf Marieke heeft corona. En nu mag ik niet naar school. Mama moet met mij spelen en ook werken.”
Bijgevolg geen sinterklaasfeestje met de neefjes en nichtjes dit weekend. En het kind was er zo op uit.

Vrijdag …
… Ben ik nog maar eens lang mijn tandarts geweest want ik kan nauwelijks nog eten. Het lijkt wel alsof, na al het duw- en trekwerk van dinsdag, mijn hele ondergebit (of wat er nog van overblijft) is weggezakt. Het is altijd wat als de chirurg in mijn mond gewerkt heeft en ik ben het – excusez le mot – kotsbeu! Je zou van minder de moed verliezen.

Zaterdag …
… Zouden we gaan babysitten omdat zoon en schoondochter een etentje hadden voor de 65ste verjaardag van haar mama. Maar Kleine Man had symptomen en moest getest worden. Helaas liet het resultaat op zich wachten. Zij geen feestje, wij geen feestje.

En Sinterklaas zal bijgevolg morgen ons huisje voorbij gaan en een week later nog eens terugkomen. Op hoop van zege …

De ingreep

Net zoals voor mijn grote K-operatie van vorige zomer, was ik ook nu totaal niet zenuwachtig toen ik donderdag het ziekenhuis binnenging voor het weghalen van het carcinoom op mijn neuspunt.

Gewoon, wachten op wat gaat komen en me eraan overgeven. Wat moet, dat moet.

Half twaalf reed de verpleegkundige me met bed en al naar de wachtruimte bij de operatiekamers. Na twintig keer mijn naam en geboortedatum te hebben gezegd tegen evenveel verschillende verpleegkundigen en artsen was het dan aan mijn beurt.

Terwijl de anesthesist het infuusje prikte heb ik nog even gebabbeld met de chirurg, hem gezegd dat mijn rechter oorlel iets langer is dan mijn linker en dat hij daar maar een stukje uit moest snijden om mijn neus te reconstrueren.

Kapje op mijn neus en mond en voor ik het wist was ik vertrokken.

Twee uur werd ik wakker op recovery met ingepakte neus en een pleister op mijn rechteroor. Het eerste wat ik zag was een mooie natuurfoto in een lichtbak aan het plafond boven mijn bed. Blauwe lucht met zachte witte wolkjes. Dat was fijn wakker worden! Nadien zag ik dat er boven alle bedden – gescheiden door gordijnen – allemaal verschillende mooie blauwe-lucht-foto’s hingen.

Een uur en een pijnstiller later werd ik weer naar mijn kamer gereden waar het lange wachten begon …

Half acht was het toen de chirurg langs kwam. Alle slechte cellen zijn weggehaald, maar het gat op mijn neuspunt zou toch redelijk groot zijn want hij heeft in de diepte tot op het bot moeten snijden en een stuk(je?) uit mijn oorlel gesneden om mijn neus te reconstrueren. Dat moet ingroeien en mag absoluut niet afsterven. Duimen nog maar eens …

De thuisverpleegster komt iedere dag om de wonden te verzorgen. Tot op vandaag heb ik nog niet durven kijken hoe het eruit ziet. Ik heb geen pijn, ik slaap weer gerust, en ik voel me mentaal weer beter.

Het enige vervelende is dat ik mijn neus niet mag snuiten. Ik loop dus heel de tijd te snuffen en te snuiven. Maar zolang dat alles is, klaag ik niet.

Nu nog hopen dat de ingreep van dinsdag aan mijn vermaledijde mond goed verloopt en dat ik dan voor een tijd – liefst voor altijd – van deze miserie verlost ben.