Jaaroverzicht 2021

2021 … het was niet veel beter dan 2020.

Covid bleef ons leven en daardoor ook ons doen en laten beheersen. Maar dat vond ik nog het moeilijkste niet. Ook mijn mondkanker bleef als het zwaard van Damocles boven ons hoofd hangen want de complicaties volgden elkaar op in sneltempo. Zoveel complicaties, zoveel ingrepen. Ik ben ondertussen de tel kwijt. Er volgt trouwens over enkele weken nog een ingreep … na de zoveelste complicatie.

In september kwam dan de volgende mokerslag: huidkanker. Gelukkig een traaggroeiende vorm en beperkt in omvang, maar toch weer dat vieze K-woord. En dus ook opnieuw een operatie. Ik ga er niet verder over uitwijden, het staat allemaal op mijn blog.

Normaal doe ik niet aan goede voornemens maar voor 2022 maak ik een uitzondering: ik wil mijn ziektes een plaats geven en leren aanvaarden dat de situatie is wat ze is, hoe moeilijk ook en ondanks blijvende pijn en ongemak. Ik kan er toch niks aan veranderen en ik wil verder met mijn leven. Ik ben altijd een positief iemand geweest en die persoon was ik de laatste anderhalf jaar kwijt. Die wil ik terug.

Nog even terug naar 2021. Dit tweede covidjaar heeft eigenlijk van mij min of meer een kluizenaar gemaakt. Twee jaar nauwelijks iemand zien doet wat met een mens. De behoefte aan sociaal contact was en is zeer klein. Wel blij dat we onze kinderen en Kleine Man terug mochten en konden zien. In tegenstelling tot vorig jaar kerst – toen we bij hen in de tuin rond de vuurkorf hebben gezeten, op den duur in de regen – kon het kerstfeestje dit jaar opnieuw binnen in ons warme huis plaatsvinden. Niet zoals gewoonlijk met het gezin van mijn broer want hij is nog herstellende van covid. Hopen dat het volgend jaar weer allemaal terug kan.

Ondanks alles hebben we ook best nog wel kunnen genieten van dit tweede covidjaar. We zijn veel weggeweest. Geen verre reizen, maar wel mooie daguitstappen als het weer het toeliet, want dat was ook al niet om blij van te worden, en korte fietsvakanties in binnen- en buitenland. En één heerlijke lange vakantie van zes weken.

Strava zegt me dat ik 2.492 kilometers gefietst heb en 204 (geregistreerde) kilometers gestapt. Mijn doel was: meer fietskilometers dan in 2020 en dat is gelukt. Het zijn er maar liefst 766 meer dan vorig jaar!

Ter vergelijking: mijn echtgenoot heeft zijn beoogde doel van 12.000 fietskilometers gehaald op 236 actieve dagen. 🏆

Strava blijft een fantastisch leuke en – voor mij – motiverende app.

Op naar een nieuw sportief jaar!

Aan foto’s geen gebrek, aldus hierna een impressie van onze activiteiten.
Geen idee waarom de foto’s zo schots en scheef staan. Ik heb van alles geprobeerd maar WordPress blijft voor mij geheimen hebben. Het zij zo.

Blogvrienden, lezers en lurkers,
onthoud van ’t oude jaar alleen de beste dagen
en spring met goede moed het nieuwe jaar tegemoet.

😘

Voor mijn archieven:
April – Oostduinkerke – 5 nachten app. Duinlicht via AirBnB (fietsen)
Mei – Sint-Martens-Latem – 1 nacht Auberge du Pêcheur met Bongobon (fietsen)
Juli – Veenendaal – 2 nachten Van der Valk (fietsen)
Juli – Saint-Malo – 5 nachten Kyriad Prestige (fietsen)
Augustus – Spijkenisse – 2 nachten Carlton Oasis (fietsen)
Augustus – Zaandam – 1 nacht Zaan Hotel (fietsen)
September – Hoorn – 2 nachten Van der Valk (fietsen)
September – Dijon (B&B Le Petit Tertre) /Pézenas (B&B Maison 1634) / Tarragona (H10 Imperial Tarraco) – 5 nachten (onderweg naar Spanje)
Oktober – Guardamar del Segura – 31 heerlijke dagen in Casa Thimar
November – Barcelona (H10 Cubik) / Bourg-en-Bresse (Best Western Hôtel de France) – 3 nachten (onderweg terug naar huis)

De week

Het was – op een enkel fijn moment na – een rotweek. Feel free om het tabblad te sluiten als je een goed-nieuws-show verwacht.

Zondag …
… kregen we Zoonlief en zijn gezin op (zieken)bezoek. Kleine Man vond het precies heel gewoon dat er een dik verband op mijn neus zat.

Hij keek me eens aan en zei “Ik heb ook een pleister … van Paw Patrol. Jij hebt geen pleister van Paw Patrol hè oma? Ik ga er een voor jou meebrengen”. Lief, toch?

Maandag …
… kwam mijn beste vriendin op bezoek met een boeketje tulpen om me een hart onder de riem te steken voor de ingreep van dinsdag.

Ik ben de hele dag ambetant geweest, uit schrik voor wat me te wachten stond.

Ik ben heel lang bang geweest voor de tandarts tot ik jaren geleden bij een heel zachte en geduldige tandarts terechtkwam. Beetje bij beetje verdween mijn angst. Helaas is die nu helemaal terug. Wat er in mijn mond gebeurd is en nog gebeurt is natuurlijk ook niet te vergelijken met een normaal tandartsbezoek.

Dinsdag …
… waren we al vroeg onderweg want ik had om 10u mijn afspraak bij de MKA-chirurg en als je de Antwerpse Ring over moet vertrek je maar beter op tijd.
Onderweg heb ik twee Xanaxen genomen om de grootste schrik wat te onderdrukken. Of het geholpen heeft?

Negen venijnige prikken kreeg ik in mijn mond. Ze legde uit dat die zo pijnlijk zijn omdat er heel weinig weefsel is door het wegnemen van tanden en tandvlees vorig jaar. En net daar moest ze natuurlijk ‘werken’. De cyste rond mijn implantaat is weggesneden en er zijn langere titanium ‘abutments‘ op de implantaten gezet zodat deze niet zo gemakkelijk meer kunnen overgroeien met littekenweefsel in afwachting tot ik er klaar voor ben om een prothese te laten plaatsen.
Enfin, ik moet eerlijk zeggen dat de ingreep op zich meeviel. Buiten veel trekken en duwen om de kunststof abutments te verwijderen heb ik van het snijden zelf niets gevoeld. Maar die spuiten …
Hindernis genomen!

Aan de rest van mijn problemen (eten, spreken, slikken) kan ze weinig doen.
Ze gaat wel contact opnemen met de pijnkliniek voor mijn zenuw- en fantoompijnen. En ze raadde me ook aan om psychologische hulp te zoeken omdat ik redelijk diep zit en er alleen niet uit geraak. Dat laatste, ik weet niet of ik daar zo blij mee ben.

Om kwart over drie heeft Manlief onze Kleine Man van school gehaald, zoals elke dinsdag. Na school is hij altijd moe. Hij eet dan een boterham of een koek waarbij hij steevast meldt “van mijn mama mag ik een filmpje zien”. Meneer installeert zich dan in afwachting van de boterham/koek alvast in de zetel, met de tablet op zijn schoot. Hij kent al goed zijn weg in de Ketnet Junior app!
Het is natuurlijk al Sinterklaas wat de klok slaat dezer dagen.

Eens mijn verdoving uitgewerkt was kreeg ik zodanig veel pijn dat ik met een zware pijnstiller (die nauwelijks hielp) in bed gekropen ben en de rest van de dag horizontaal heb doorgebracht.

’s Avonds kreeg ik een berichtje van mijn broer dat hij positief getest was. Hij is erg ziek. Bij hem – net zoals bij mijn vader destijds – ontaardt een gewone verkoudheid heel snel in een longontsteking. Ik hoop dat hij niet te lang wacht om naar het ziekenhuis te gaan en dat hij niet eindigt zoals onze neef vorig jaar.
Dat vieze virus komt nu wel heel dichtbij.

Woensdag …
… ’s Middags controle bij de plastisch chirurg voor mijn neus. De ‘flap’ is goed aan het ingroeien en krijgt doorbloeding. Dat is natuurlijk goed nieuws. De draadjes zijn eruit en ik mag me weer douchen en mijn neus snuiten. Dat laatste was nog het lastigste van alles. Ik heb het resultaat zelf nog niet gezien want hij heeft er stripjes opgekleefd die nog een paar dagen moeten blijven zitten. Mijn oorlel ziet er ok uit. Buiten dat mijn rechteroor nu een beetje korter is dan mijn linker ga je daar niet veel van zien eens het genezen is.

Donderdag …
… Het gaat nog altijd niet goed met mijn broer. Hij is opgenomen in het ziekenhuis en ligt aan de zuurstof.
Vorig jaar covid gehad, dit jaar twee keer gevaccineerd. Valt toch niet te rijmen?

Het is daar echt miserie troef. Mijn schoonzus is vorige week geopereerd aan haar hand die op drie plaatsen gebroken was en waar ze veel te lang mee is blijven lopen, deels door een foute diagnose van het ziekenhuis in Portugal waar ze op vakantie waren en deels ‘dankzij’ covid omdat haar eerder geplande operatie niet kon doorgaan. Zij kan helemaal niets want ze heeft nog geen vaste gips.

Ondertussen is ook hun dochter positief en in quarantaine en moet ook haar klasje – het klasje van onze Kleine Man – in quarantaine. Hij belde zelf om het me te vertellen. “Juf Marieke heeft corona. En nu mag ik niet naar school. Mama moet met mij spelen en ook werken.”
Bijgevolg geen sinterklaasfeestje met de neefjes en nichtjes dit weekend. En het kind was er zo op uit.

Vrijdag …
… Ben ik nog maar eens lang mijn tandarts geweest want ik kan nauwelijks nog eten. Het lijkt wel alsof, na al het duw- en trekwerk van dinsdag, mijn hele ondergebit (of wat er nog van overblijft) is weggezakt. Het is altijd wat als de chirurg in mijn mond gewerkt heeft en ik ben het – excusez le mot – kotsbeu! Je zou van minder de moed verliezen.

Zaterdag …
… Zouden we gaan babysitten omdat zoon en schoondochter een etentje hadden voor de 65ste verjaardag van haar mama. Maar Kleine Man had symptomen en moest getest worden. Helaas liet het resultaat op zich wachten. Zij geen feestje, wij geen feestje.

En Sinterklaas zal bijgevolg morgen ons huisje voorbij gaan en een week later nog eens terugkomen. Op hoop van zege …

De ingreep

Net zoals voor mijn grote K-operatie van vorige zomer, was ik ook nu totaal niet zenuwachtig toen ik donderdag het ziekenhuis binnenging voor het weghalen van het carcinoom op mijn neuspunt.

Gewoon, wachten op wat gaat komen en me eraan overgeven. Wat moet, dat moet.

Half twaalf reed de verpleegkundige me met bed en al naar de wachtruimte bij de operatiekamers. Na twintig keer mijn naam en geboortedatum te hebben gezegd tegen evenveel verschillende verpleegkundigen en artsen was het dan aan mijn beurt.

Terwijl de anesthesist het infuusje prikte heb ik nog even gebabbeld met de chirurg, hem gezegd dat mijn rechter oorlel iets langer is dan mijn linker en dat hij daar maar een stukje uit moest snijden om mijn neus te reconstrueren.

Kapje op mijn neus en mond en voor ik het wist was ik vertrokken.

Twee uur werd ik wakker op recovery met ingepakte neus en een pleister op mijn rechteroor. Het eerste wat ik zag was een mooie natuurfoto in een lichtbak aan het plafond boven mijn bed. Blauwe lucht met zachte witte wolkjes. Dat was fijn wakker worden! Nadien zag ik dat er boven alle bedden – gescheiden door gordijnen – allemaal verschillende mooie blauwe-lucht-foto’s hingen.

Een uur en een pijnstiller later werd ik weer naar mijn kamer gereden waar het lange wachten begon …

Half acht was het toen de chirurg langs kwam. Alle slechte cellen zijn weggehaald, maar het gat op mijn neuspunt zou toch redelijk groot zijn want hij heeft in de diepte tot op het bot moeten snijden en een stuk(je?) uit mijn oorlel gesneden om mijn neus te reconstrueren. Dat moet ingroeien en mag absoluut niet afsterven. Duimen nog maar eens …

De thuisverpleegster komt iedere dag om de wonden te verzorgen. Tot op vandaag heb ik nog niet durven kijken hoe het eruit ziet. Ik heb geen pijn, ik slaap weer gerust, en ik voel me mentaal weer beter.

Het enige vervelende is dat ik mijn neus niet mag snuiten. Ik loop dus heel de tijd te snuffen en te snuiven. Maar zolang dat alles is, klaag ik niet.

Nu nog hopen dat de ingreep van dinsdag aan mijn vermaledijde mond goed verloopt en dat ik dan voor een tijd – liefst voor altijd – van deze miserie verlost ben.

Nog maar eens

Er staat me een niet-zo-leuke week te wachten, zwak uitgedrukt.

Ziehier:

Morgen: pre-operatieve onderzoeken: hartfilmpje en bloedafname. En de pre-operatieve lijst overlopen met de anesthesist.

Dinsdag: covid test.

Donderdag: wegsnijden van het carcinoom op mijn neuspunt (*) d.m.v. Mohs Chirurgie. Hoewel volledige narcose bij Mohs niet gebruikelijk is, was de plastisch chirurg toch akkoord om het onder volledige verdoving te doen in dagkliniek. Ik heb namelijk mijn bekomst van plaatselijke verdovingen.

Hoewel …

Maandag: behandeling van een ontsteking – of een cyste, wie zal het zeggen? – op een van mijn (nieuwe) implantaten … onder plaatselijke verdoving.
Ik dacht al langer dat er daar iets niet juist was. Het is niet echt pijnlijk, maar het voelde niet goed. Volgens mijn MKA-chirurg zag het er bij de laatste controle allemaal normaal uit.

Zij ziet, ik voel … dat is écht niet hetzelfde!

Vorige week tijdens mijn tweemaandelijks bezoek bij mijn gewone tandarts vond hij toch dat het er niet zo goed uitzag en heeft hij me doorgestuurd voor wat mijn chirurg een ‘kleine ingreep’ noemt. Ik ken ondertussen die kleine ingrepen van haar.

Wish me luck met alles wat me de komende week te wachten staat. Thanks!

(*) Als het doorgaat hé. Altijd met twee woorden spreken tegenwoordig. Een kennis van mijn man die enkele weken geleden de diagnose prostaatkanker kreeg en dringend moet geopereerd worden voordat de kanker in zijn lymfeklieren zit, kreeg zopas te horen dat zijn operatie ten vroegste in januari kan plaatsvinden omdat ‘de agenda’s volgeboekt zijn’.


Komt een vrouw bij de dokter

Wel ja, ik ben nog maar eens naar de dokter geweest.

Twee keer zelfs. Het kan niet op!

Eerst naar de dermatoloog want, u herinnert het zich misschien nog, ik heb onlangs te horen gekregen dat ik ook huidkanker heb, gelukkig een milde vorm.

Mijn MKA-chirurg wou al direct gaan opereren, maar het letsel zit op een heel vervelende plek – pal op het puntje van mijn neus – en dat ging ik niet zomaar laten gebeuren. Ik had gehoopt dat de dermatoloog een minder ingrijpende oplossing zou hebben. Dat had ze helaas niet. Ze stuurde me door naar de plastisch chirurg.

Daar was ik gisteren voor een intakegesprek.

Het carcinoom moet eruit gesneden worden en het wordt gesloten met een ‘greffe’ die uit mijn oorlel zal gesneden worden. Zo’n ingreep (Mohs chirurgie) gebeurt normaal onder plaatselijke verdoving maar met alles wat ik al voorgehad heb, heb ik gevraagd om volledige narcose en daar had de chirurg alle begrip voor.

25 november is D-day. Eerst vakantie. Die hebben we wel verdiend.

Gelukkig is ons leven niet alleen kommer en kwel en, ondanks het ongemak en de pijn, genieten we nog steeds waar het kan.

Het was prachtig weer en ik was al op tijd terug van mijn bezoek aan de plastisch chirurg. Manlief heeft snel de fietsen op de auto gezet en weg waren we. Naar ons zo geliefde Zeeland. Uiteraard. Auto geparkeerd in Kamperland, daar de veerboot van Rondje Pontje genomen naar Veere (waar we geluncht hebben) en zo via Domburg en Vrouwenpolder terug naar Kamperland. Weer een mooie rustige route ontdekt tijdens een rit – 45 km – met weinig andere fietsers en veel afwisseling: duinen, weilanden, bossen, … En ook het water was nooit ver weg. Van alles wat. Zo hebben wij het graag.

Op de terrasjes in Veere en Domburg leek het wel hoogzomer in plaats van de eerste dag van de herfst. De Duitse gasten die er deze zomer niet waren vanwege u-weet-het-wel, die waren blijkbaar massaal nu neergestreken in de kustplaatsen.

Wij hebben weer genoten, dat moge duidelijk zijn.

Alle foto’s zijn aanklikbaar en © MyriamC

Dagje ‘doktoren’ part 2

Ik ben ervan af.

Allereerst: iedereen bedankt voor het duimen, voor de kaarsjes, voor de morele steun.

Ik moet zeggen dat ik best wel wat stress had. Ook nauwelijks geslapen vannacht.

En het begon al goed. De huisarts vond geen goede ader om te prikken in mijn elleboogplooi (ik ben moeilijk te prikken en de enige goede ader die ik had heeft de chirurg weggenomen om te verplaatsen naar mijn hals tijdens mijn operatie vorig jaar) en prikte er dan een aan op mijn handrug. Met het aansluiten van het tweede buisje (er waren er drie nodig) sprong de ader. Gevolg: een blauwe plek over heel mijn handrug en geen controle op cholesterol en schildklier want hij wou niet meer prikken. Nu ja, over drie maanden moet ik sowieso terug en cholesterol- en schildklierwaarden zijn gewoonlijk wel ok.

De CT-angiografie. Dat verliep allemaal zeer vlot. Hooguit vijf minuten in de wachtzaal gezeten voor ik mij mocht neervleien op de harde bank van de scanner alwaar een verpleegkundige alweer een ader zocht om een infuusje te prikken voor de contrastvloeistof. Zelfs dat ging redelijk vlot!

En dan was het wachten tot half vier alvorens ik mijn afspraak had met mijn chirurg.

Die tijd hebben we nuttig besteed door een lekkere lunch te nuttigen op het zonovergoten terras van De Nachtegaal (het restaurant van basketlegende Willy Steveniers). Het nuttige aan het aangename koppelen, noemen ze dat.

Half drie telefoon van de secretaresse van de dienst MKA-chirurgie: mijn chirurg was opgeroepen voor een spoedoperatie en zou mij dus niet kunnen ontvangen. De radiologe zou mij de nodige uitleg geven.

Bon, het is niet anders, dus vol verwachting en met snel kloppend hart togen wij tegen half vier opnieuw naar het ziekenhuis, en daar kregen wij GOED nieuws. De scan was helemaal goed. Veel meer uitleg heeft ze niet gegeven, of ik heb het niet meer gehoord, zou ook kunnen.

Wat de rest van mijn klachten betreft (want die heb ik nog wel), daarover zal mijn chirurg mij morgen bellen. Ook over de kleine ingreep die nog moet gebeuren.

En dan op naar volgende week, naar de dermatoloog voor de verdachte vlek op mijn neus.

Maar eerst gaan wij lekker op weekend.

Breskens en Hoorn (vreemde combi, I know), here we come!

Dagje ‘doktoren’

9u00 afspraak bij de huisarts voor bloedname (controle cholesterol, diabetes, schildklier)

13u00 hoofd + hals scan (CT scan met contrast)
Het wordt de eerste ‘grote’ controle na mijn kankeroperatie van vorig jaar. De driemaandelijkse controles zijn visuele controles.

16u00 bespreking van het resultaat met het multidisciplinair team

Het wordt een stressvolle namiddag …

Wish me luck.

Nieuwe opdoffer

Ik wou er eerst niet over schrijven, weer ellende en miserie. Een lezer vraagt daar niet om. Maar ik vraag daar ook niet om en ik krijg het toch wel. Wie geen miserie wil lezen kan nu het tabblad sluiten.

Dinsdag was ik voor de zoveelste keer op controle in het ziekenhuis voor opvolging van mijn mondkanker. Mijn mondkanker, schrijf ik dat nu echt?!

Ik wist al dat er nog een operatie aan staat te komen. Door alle speekselkliercystes die onder mijn tong zijn weggenomen is mijn tongriem nu te kort en die moet verlengd worden opdat ik beter zou kunnen eten, spreken en slikken. Dat had de collega chirurg mij vorige keer al gezegd. Ik moest alleen nog overleggen met mijn eigen chirurg hoe en wat. Het zou een relatief eenvoudige ingreep worden, met een zgn. Z-plasty.

Terloops meldde ik aan mijn chirurg dat er een vlekje zat op het puntje van mijn neus dat me zorgen baart. Het is er al langer, maar ik ben zo iemand die van de grote schrik haar kop in ’t zand steekt en er maar stilletjes over zwijgt. Vorige week begon het weer spontaan te bloeden en toen ben ik toch eens gaan googlen. Waarna ik nog meer schrik kreeg en ik mezelf ernstig toesprak dat ik er NU ging naar laten kijken.

Zodoende meldde ik het aan de chirurg. Ze vermoedt dat het een basaalcelcarcinoom is, een traaggroeiende vorm van huidkanker (moet uiteraard onderzocht worden) terwijl de tumor op mijn tandvlees een snelgroeiend plaveiselcelcarcinoom was. Neemt niet weg dat het wel moet verwijderd worden. En dat gaat weer niet min zijn. Rond het vlekje (8 mm) wordt er rondom rond en in de diepte 4 mm weggesneden. Dat wil zeggen dat vrijwel de hele top van mijn neus eraf gaat.

Ik wil dat niet. En ik kan dat momenteel ook mentaal niet aan. Ik zit nog volop in de zorgen om mijn mond. Ik wil ook nog niet denken aan de verminking van mijn gezicht. Een neus, zo’n belangrijk onderdeel van het gezicht.

Na de consultatie zijn we gaan wandelen in het Middelheimpark om het slechte nieuws op te slaan en om een weloverwogen beslissing te kunnen nemen. Ik heb besloten dat ik het niet hals-over-kop ga laten weghalen. Ik wil niet meer overhaast beslissen zoals vorig jaar. Daar heb ik eigenlijk nog altijd spijt van.
Dom om te wachten? Misschien wel maar ik wil deze keer een second opinion vragen bij een andere arts. Mijn eigen MKA-chirurg zou de ingreep uitvoeren, maar ik weet niet of dat zo verstandig is. Ik denk dat een huidarts (afspraak reeds gemaakt) of een plastisch chirurg hiervoor beter geplaatst is. Misschien kan het wel minder ingrijpend. Dat moet ik nog uitzoeken. En als ik het nu laat doen is de rest van mijn zomer er weer aan want een reconstructie met huidtransplantatie, zoals mijn chirurg het uitlegde, zal veel tijd nodig hebben om te genezen. En ik wil wel naar Spanje zonder het risico te lopen daar in de problemen te komen door ontstekingen of weet ik veel.

Zo, dat was het.

Ik denk dat ik mij eens goed ga bezatten.

Ik heb reacties uitgeschakeld. Ik wil niet nog meer in de war gebracht worden door allerlei verschillende meningen en goedbedoeld advies. Het moet deze keer mijn beslissing zijn.

Lieve lezers

Ik zou bijna durven zeggen: lieve vrienden. Want zo beschouw ik jullie, ook al ken ik geen van jullie persoonlijk.

Jullie lieve reacties op mijn logje ‘een jaar later’ hebben mij weer doen beseffen dat je ook online medeleven en troost kan ervaren. Waarvoor heel wegemeend: bedankt!

Ik ga er hier kort op in.

@Vief: als het fysiek in orde komt, dan ben ik er zeker van dat de psyche zal volgen.

@Lisa: neen, ik lig niet in mijn zetel te kniezen al heb ik de laatste tijd wel veel dagen dat ik liever niet uit bed zou komen en dat ik blij ben dat het middernacht is en ik een slaaptablet kan nemen om zo een paar uren alles te vergeten.

@Leonoras life: tranen … ik zou willen dat ik eens goed kon huilen. Ik denk dat het me zou opluchten, maar de tranen willen niet komen.

@saturnein: we proberen inderdaad te doen wat we leuk vinden, maar soms is het geforceerd leuk omdat ik het van mezelf leuk móet vinden. Snap je?

@Menck: ik ben eigenlijk best wel bang voor die hersteloperatie. Er is al zoveel niet gegaan zoals verhoopt.

@picpholio: het hele proces opschrijven heeft me – denk ik – wel geholpen om te aanvaarden wat is. Wat niet wegneemt dat het moeilijk blijft.

@djaktief: op een gegeven moment, als er tegenslag na tegenslag komt, dan gaat het inderdaad de draagkracht van een mens te boven. Plots is het vat vol en dat is al een hele tijd het geval.

@Nicole: ik probeer de moed erin te houden en het in mijn schrijfsels niet te veel over mijn ziekte te hebben.

@moois van mie: je knuffel is in dank in ontvangst genomen.

@anemos: het gevoel van machteloosheid, verdriet en boosheid gaat langzaam over in een diepe tristesse en dat wil ik niet want op zich ben ik een positief ingesteld mens.

@Mrs. Brubeck: complete onzin die spreuk, inderdaad. Niemand wordt beter van een zware ziekte of een groot verlies. Ik ben niet alleen soms verdrietig, ik ben dikwijls ook agressief tegen degene die ik het liefste zie. En zo wil ik helemaal niet zijn.

@schrijfsels: als ik nee had gezegd … volgens mijn tandarts, eens de kanker in je lymfesysteem zit, heb je nog ongeveer vier maanden want dit soort tumoren is heel agressief en snelgroeiend. Ik was er misschien al niet meer geweest …

@Thomas Pannenkoek: ja, wat zal het volgende zijn? Ik hou mijn hart vast voor volgende week. En voor de rest proberen we er maar het beste van te maken.

@mijnnikonenik: dank je lieve Joke.

@Mevrouw W.: dat je leven van de ene dag op de andere kan veranderen, daar kan jij ook van meespreken. Het tij mag inderdaad eens keren. Liever vandaag dan morgen.

@rietepietz: anderhalve maand na mijn operatie zijn we voor ’t eerst uit eten geweest (voor onze 44ste huwelijksverjaardag). Toen kon ik eigenlijk redelijk normaal eten. Na de hersteloperatie die mij meer comfort moest geven ging het eigenlijk heel snel bergaf want toen kreeg ik allerlei complicaties en de bijhorende ingrepen. En eten onder andere werd steeds moeilijker. Ik bekijk dus voor de zekerheid altijd even op voorhand de website.
Ik weet niet of ik zo dapper ben hoor. Soms heb ik zoiets van: het hoeft voor mij niet meer. Maar daar wil mijn man niet van horen. Het was inderdaad een hels jaar.

@Mrs. T.: neen, er was helaas geen alternatief. Meteen de grove middelen en de zware operatie. Anders was ik er nu misschien al niet meer geweest.

@Samaja: het moeilijkste om te aanvaarden is dat het, naarmate de tijd vorderde en beter had moeten gaan, het altijd maar erger werd door alle complicaties en onvoorziene ingrepen die er geweest zijn.

@Jolanda: dankjewel en fijn dat je mijn schrijfsels leest.

@Zo simpel is dan geluk: wat mijn pols betreft, een van de hoofdzenuwen zit helemaal verkleefd in littekenweefsel. De handchirurg zou de zenuw kunnen vrijleggen uit de tunnel en ‘omwikkelen’ met vetweefsel, maar hij is niet zeker of het gaat werken gezien daar opnieuw littekenweefsel zou kunnen ontstaan en het probleem dan alleen maar erger wordt (wat bij mij vrijwel zeker het geval is, gezien ook mijn mond helemaal verlittekend is). Ik neem het risico niet.
Ik vind ‘ongevraagd advies’ (= meedenken) helemaal niet erg trouwens.

@Saskia: ik weet dat je aan me denkt. Dankjewel.

Nogmaals: dank u, dank u, dank u!

Een jaar later

Drieëntwintig juli twintig-twintig, een dag die ik nooit zal vergeten. Ik kreeg de diagnose mondkanker (plaveiselcelcarcinoom) en ons leven veranderde van de ene op de andere dag. Exact een week later lag ik al op de operatietafel voor de tien uur durende zware ingreep.

Ik had er nood aan om mijn verhaal op te schrijven, om het nadien nog eens te kunnen teruglezen en te zien of mijn herinneringen kloppen want er komt zo ongelooflijk veel op je af op zo’n korte tijd. En hoewel het geen fijne herinneringen zijn, lees ik heel af en toe eens een stukje terug van hoe ik die ziekenhuisperiode beleefd heb. En overleefd, want het was pure horror.

De pijn, de onmacht, de hulpeloosheid, de afhankelijkheid, het verdriet en het besef dat je voor de rest van je leven beschadigd bent want die mondkanker was niet enkel het verwijderen van de tumor op mijn tandvlees maar dat was veel en veel ingrijpender. Je weet pas hoe belangrijk een mond is als hij gehavend en niet meer compleet is. Slikken, eten, spreken, … het gaat allemaal zo moeilijk. En niet alleen de lichamelijke schade, maar zeker ook de psychische schade die zo’n verdict meebrengt.

Vier dagen na mijn operatie – ik lag nog op intensieve – kreeg ik mijn telefoon in handen en toen ben ik als een razende gaan tikken op die kleine toetsjes. Alles moest eruit, het hele verhaal. In het begin mondjesmaat want ik was nog heel vermoeid na de zware operatie. Alles, alles heb ik eruit gegooid. Alles wat ik dacht, wat ik voelde. Alle dagen tijdens mijn tweeweeks verblijf in het ziekenhuis heb ik geschreven. Móest ik het van me af schrijven. Ik heb het ook gepubliceerd op mijn blog. De steun die ik van mede-bloggers en lezers kreeg heeft me enorm veel deugd gedaan.

Na de operatie was de lijdensweg nog niet voorbij. Er volgde nog een correctie-operatie en allerlei complicaties. En tot op de dag van vandaag word ik herinnerd aan het voorbije annus horribilis want de ongemakken zijn veel groter dan ik ooit had kunnen vermoeden. Door alle complicaties gaat het nu eigenlijk slechter dan vlak na die grote operatie.

En er staat nog maar eens een hersteloperatie aan te komen. De exacte details, die hoor ik volgende week van mijn chirurg. Deze operatie zou er voor moeten zorgen dat ik beter kan eten, spreken en slikken. ‘Het zal niet vanzelf beteren’ zei de (vervang)chirurg me bij de laatste controle. Het speekseltekort en de verminderde smaak zijn helaas blijvend. Waarom ik, die altijd zo kon genieten van lekker eten, vraag ik me weleens af …

Eigenlijk zou ik ook nog moeten geopereerd worden aan mijn pols waarbij een gedeelte van het oude litteken terug moet worden opengemaakt, maar de handchirurg kan me niet garanderen dat de pijn dan minder zal zijn. Zenuwpijn verdwijnt nooit helemaal tenzij je de zenuw verwijdert, wat uiteraard geen optie is in dit geval. Ik behelp me met een brace en zolang de pijn draaglijk blijft (je went eraan blijkbaar), laat ik niet meer in me snijden. Het is genoeg geweest.

Ondertussen zijn de littekens stilaan aan het vervagen en kan ik mezelf terug bekijken in de spiegel zonder mijn hoofd snel weg te draaien. Maar ‘compleet’ ben ik nog lang niet, want een ondergebit blijft uit. Voorlopig kan de tandarts mij geen gebitsprothese aanmeten. Maar zelfs mét tanden zal ik nooit meer zijn wie ik was. Niet alleen qua uiterlijk, maar vooral van binnen. Tijdens een van de eerste dagen in het ziekenhuis schreef ik dat ik spijt had dat ik de operatie had laten uitvoeren. Dat denk ik soms nog. Ik hoop dat er ooit een dag komt dat ik dit allemaal achter me kan laten en terug kan lachen en vrolijk zijn.

What doesn’t kill you makes you stronger? Nee hoor, het maakt je gewoon veel kwetsbaarder. Ik wens het echt niemand toe.