Op reis / vakantie

Ja, we zijn weer weg, onze jaarlijkse maand oktober in Spanje komt eraan.

Het appartement had ik al in januari geboekt – gekende locatie, ander appartement …

De vluchten ergens in maart, maar zowel heen- als terugvlucht zijn door de maatschappij al een keer gewijzigd. Niet in ons voordeel helaas.
De vlucht van 1 oktober vanuit Antwerpen werd geannuleerd en ze hadden ons op een vlucht gezet vanuit Brussel om 5u55. Zo’n onzalig tijdstip, dat doen we niet meer, daar zijn we te oud voor geworden. Daarom vliegen we nu een dag eerder, maar wel op een schappelijk uur.

De auto huurde ik in juni en heb ik ondertussen nog een keer of vijf geannuleerd en herboekt: van pokkeduur naar heel duur naar duur. Tussen de eerste en de laatste boeking zit toch een verschil van bijna 500 euro. Daar kunnen we andere leuke dingen mee doen.

Hetgeen waar ik altijd het meest tegenop zie, dat is het inpakken. Oh, wat heb ik daar toch een hekel aan. Nochtans is het heel gemakkelijk want ik heb lijstjes in de computer zitten voor allerlei soorten vakanties. Voor een citytrip heb je namelijk andere bagage nodig dan voor een fietsvakantie. Voor een autovakantie steekt een kilo extra zo nauw niet, voor een vliegvakantie wel. Vandaar mijn verschillende lijstjes.

Maar we zijn er klaar voor.
Inpakken ☑️
Online inchecken ☑️
Het was nog even een gedoe met de treinen. Door personeelstekort (waar niet?) zijn er verschillende treinen afgeschaft. Zo ook degene die we eigenlijk moesten nemen. Dan was het de vraag: nemen we een trein vroeger of later? Vertragingen in gedachten hebben we maar wijselijk een vroegere trein genomen die voor de verandering eens geen vertraging had.

Onze bagage was snel gelabeld en we gingen vlot door de security. Nu is het wachten met een hapje en een drankje tot het tijd is om naar de gate te vertrekken. Wij zijn altijd bij de laatsten want aan de gates wachten is saai.

Ondertussen kijken we naar de reizigers die passeren. Er zijn er doorwinterde, er zijn er heel onzekere die wel tien keer op de infoborden komen kijken. Kinderen met mini koffertjes, zakenmensen met een laptoptas, dames van vreemde origine in prachtige gewaden, en vooral veel pensionistas zoals wij…

Nog een uur en we mogen de lucht in.

Onderweg in 2019

¡Hasta luego!

Vreemd

Als wij over de grens om boodschappen gaan, dan hebben wij een vast adresje waar we koffie drinken.

Lekkere koffie, geserveerd op een plateautje met een koekje, een chocolaatje of een stukje cake erbij, een kannetje melk (waar krijg je dat nog?!) en een schaaltje slagroom. En dat voor twee euro dertig.

Zondag waren we daar weer, er was iets te doen in het dorp en het was druk in ‘onze’ taverne. Het hele terras zat vol.

Zoals gewoonlijk bestellen wij twee koffie.

Deze keer kregen we de koffie met een buisje coffee creamer (poedermelk, bah) en géén schaaltje room. Voor twee euro vijftig.

Ik neem aan dat het misschien te druk was om schaaltjes slagroom en kannetjes melk te vullen, maar dan nog twintig cent meer vragen dan gewoonlijk, mag ik dat vreemd vinden?


Gelukkig was vanmorgen alles weer normaal. Koffie met alles erop en eraan én tegen de oude prijs.

Na regen …

… komt zonneschijn.

En zonneschijn betekent fietsen ten huize M & M.

Woensdag heeft manlief met een van zijn clubjes een toerke van 170 km gedaan. Ik heb me beziggehouden in het huishouden en onder andere kilo’s appels van onze oude boom verwerkt tot appelmoes. Volgende week de rest!

Donderdag hebben we samen gefietst. Ik had een route uitgezocht uit het boek dat ik voor mijn verjaardag had gekregen: Uitwaaien in de Stille Kempen, een rit van 46 km die ik wat verlengd had want 46 km is wat weinig voor een hele dag.

Toen we vertrokken in het Prinsenpark in Retie was het 10 graden. De trui, de jas, de sjaal en de handschoenen kwamen goed van pas. Maar na de eerste koffiestop mochten jas en handschoenen al in de fietstas.

De route ging langs rustige wegen en over jaagpaden langs de kanalen
Dessel-Schoten en Bocholt-Herentals. Altijd fijn fietsen langs het water.

Lunchen deden we in Het Wilde Zwijn in Bergeijk waar we werden verwelkomd door grote zwermen wespen. We hebben dan maar – zoals de meeste andere gasten – binnen gegeten. Jammer met zo’n mooi weer, maar het kon echt niet anders.

Na de lunch verdwenen ook trui en sjaal in de fietstas.

Het stuk dat ik er had aangebreid liep over de Nederlandse grens en dat was ook het mooiste stuk van de hele rit. We reden door de Peelsche Heide waar we een schapenhoeder en zijn kudde tegenkwamen. De heide was uitgebloeid maar tijdens de bloei is dit beslist een heel mooi gebied.

Het laatstse stuk ging door de Postelse Bossen en langs de Norbertijnenabdij van Postel.

Alweer een heerlijke fietsdag (61 km). Ik hoop dat het niet de laatste was dit jaar.

PS. Geen idee waarom de foto’s zo lelijk verspringen (op de computer althans). Mocht er iemand een oplossing voor hebben: graag!

Weekendje weg

Onze huwelijksverjaardag vieren we altijd met een kort tripje. Zo ook deze keer.

Zondagmorgen vertrokken we voor 2 dagen naar Breskens. De fietsen mochten mee want ik had van de vaatspecialist groen licht gekregen om te fietsen. Oef!

Zondag hebben we Breskens – Terneuzen – Breskens gefietst.
De heenrit ging over de dijk naast de Westerschelde. De terugrit door de weidse polder. Mooi. En warm! Een mix van blauwe lucht en wolken. Heerlijk fietsweer.

In Biervliet vonden we een terras waar we wat konden eten. En in Ijzendijke was de Mauritskerk open vanwege de Openmonumentendag. Ook de vuurtoren van Breskens kon je gaan bezoeken, maar deze hebben we aan ons voorbij laten gaan. Tegen die tijd was mijn pijp zo goed als uit en had ik alleen nog behoefte aan een een lekker drankje. Dat vonden we gelukkig in het centrum van Breskens want de strandtenten zaten stampvol.

Na de fietstocht van 60 km checkten we in in de geboekte B&B De Passant en na ons te hebben opgefrist togen we te voet naar het gereserveerde restaurant Spuiplein 41 alwaar we zeer lekker gegeten hebben.

De nacht was redelijk, met dank aan onze oordopjes (die ik altijd en overal bij heb), want onze kamer lag aan de voorzijde van het gebouw. Na een zeer copieus ontbijt, aan tafel opgediend, namen we maandagochtend afscheid van gastheer en gastvrouw en sprongen we opnieuw op de fiets.

De rit ging naar Knokke, door de duinen en langs het Zwin. Deze rit hebben we al tientallen keren gemaakt maar ze verveelt nooit. De zee, de duinen, de zon en mijn fiets. Een combinatie die me intens gelukkig maakt. Ik slaag er dan zelfs in om even mijn vervelende mond te vergeten.

Onderweg geen gebrek aan terrasjes! Manlief heeft ook nog even gezwommen tussen paalhoofd 20 en 23. En we hebben lekker geluncht bij Le P’tit Bedon in Knokke.

Het was druk op de fietspaden. Het leek wel of alle pensionistas de laatste zonnestralen nog wilden meepakken. Wat ons aangenaam verraste is het mooie brede fietspad dat helemaal rond het Zwin loopt, waar je vroeger toch een heel eind langs een saaie straat moest rijden. Een hele verbetering met prachtige zichten onderweg. 66 km in de benen.

Het moge duidelijk zijn dat wij heel erg genoten hebben van onze twee dagen weg. Beter kort en goed, dan lang en slecht!

46 jaar

Vandaag zijn manlief en ik zesenveertig jaar getrouwd.

1976

11 september 1976 was een regenachtige dag maar wij hadden de zon in ons hart en dat hebben we nog steeds.

Natuurlijk waren niet alle dagen rozengeur en manenschijn. Ver van! Het is stil waar het nooit waait. Dat geldt ook ten huize M & M.

Allebei 46 jaar ouder, grijzer en misschien ook wat wijzer. Maar – belangrijk – onze neuzen wijzen nog steeds in dezelfde richting.

2022

Reünie

Vorige week hadden we een klasreünie met de meisjes van het middelbaar. Jaja, ik zat tot mijn 18de op een meisjesschool. Mét uniform.

We zijn afgestudeerd in 1973. Sommigen gingen onmiddellijk werken, anderen gingen verder studeren.

Ondanks de verschillende wegen die we insloegen zijn we wel altijd met elkaar in contact gebleven. We hadden een klas die heel goed aan elkaar hing, niet altijd tot jolijt van bepaalde leerkrachten.

Onze laatste klasreünie was in maart 2020, net voor de uitbraak van de pandemie.

In de loop der jaren zijn er al meerdere ‘meisjes’ afgevallen. Door een gebrek aan interesse, door andere bezigheden, door verhuis naar het buitenland, maar helaas ook door overlijden.

Ons groepje wordt steeds kleiner. Desondanks was het toch weer een fijn weerzien en hebben we gezellig een namiddag en avond volgebabbeld.

Volgend jaar maken we er een feestelijke editie van want dan zijn we vijftig jaar afgestudeerd. VIJFTIG jaar! We worden stilaan oud.

De Grungblavers

Hoewel ik een meisje van den buiten ben, hou ik van het Antwerps dialect. Ik heb vele jaren in Antwerpen school gelopen en gewerkt, mijn schoonfamilie is zo Antwerps als maar kan zijn en zodoende is het Antwerps ook een beetje mijn taal geworden.

De Grungblavers is een muziekgroep van een tiental vrienden – de ene al wat ouder dan de andere – die in het Antwerps zingen. De aanleiding tot het ontstaan van de groep is een dramatische gebeurtenis die zich voordeed in het gezin van de tekstschrijver, Guillaume Van der Stighelen: in 2011 viel zijn zoon Matti tijdens een studentenfuif in een onbeschermd keldergat en overleed ter plaatse.

Guillaume is als reclamemaker, columnist en auteur van verschillende boeken een man van woorden.  Na de dood van zijn zoon was het vertalen van evergreens naar de taal die hij het best begrijpt – het Antwerps – één van de bezigheden om zijn zinnen te verzetten en zijn gevoelens weer te geven. In zijn stamcafé Scaldis op het Eilandje in Antwerpen heeft hij een tijdje later voor het eerst enkele van die grungblavers (evergreens) gezongen. Veel van de teksten zijn zo goed als letterlijk vertaald en iedereen kent de wereldberoemde melodieën. Het was zo’n succes dat hij wat muzikale vrienden samenriep rond zijn piano en De Grungblavers waren geboren.

De Grungblavers, Lotto Arena 3/9/2022

Vorige zaterdag, tien jaar na het ontstaan, gaven ze hun laatste concert (*). En daar waren wij bij. Ik had er eerst niet veel zin in want we hebben ze al twee keer eerder gezien en ik zit ’s avonds liever in mijn zetel. Manlief wou wel graag en toen ik vrijdag op Ticketswap flink afgeprijsde tickets vond, leek dat toch een teken aan de wand dat we deze laatste niet mochten missen.

We hebben genoten, heel hard meegezongen, gelachen, en onze handen deden pijn van het applaudisseren. Het was een heel fijn concert.

(*) Het zal mij benieuwen of dit echt de allerlaatste was. Guillaume blijft sowieso schrijven en het is niet omdat deze bezetting het te druk heeft met andere zaken dat er niet een Grungblavers 2.0 komt.

Wil je horen hoe dat klinkt en de Antwerpse tekst lezen? Hierna een video.

Fietsen

Donderdag hebben we een rondje gefietst in de buurt van Katwijk. Best ver van huis voor een daguitstap.

Eigenlijk had ik drie nachten geboekt bij Van der Valk Sassenheim-Leiden en ik had vier lange fietstochten uitgestippeld. Maar toen kwam daar dat trombosebeen. Ik durf wel een korte fietstocht maken, maar vier dagen na elkaar 60-70 kilometer, dat vond ik toch niet zo verstandig. Hotel dus maar weer geannuleerd.

En toch wou ik eens in die regio gaan fietsen. Het is een van de weinige duingebieden waar we nog niet eerder gefietst hebben. En als ik iets in mijn kop heb …

Dus togen wij naar Katwijk aan Zee en genoten wij volop van de zon en iets minder van de harde wind tijdens een heerlijk ritje van een goeie 30 kilometer door de duinen tussen Noordwijk en Wassenaarseslag.

Foto’s? Natuurlijk! En ze zijn nog aanklikbaar ook.