Rondje Tholen

Zondag fietsten we een Rondje Tholen. Slechts een half uur met de auto bij ons vandaan en veel langs het water (*). Ideaal voor een warme dag.

En warm was het!

Warm!

Tholen is een stad(je) op het (schier)eiland met dezelfde naam. Tijdens het Rondje Tholen doorkruisten we ook Sint-Maartensdijk, Stavenisse, Sint-Annaland en Oud-Vossemeer.

Het eiland Tholen staat bekend als zijnde zeer kerkelijk, zowel protestants als hervormd als katholiek. Het resultaat hiervan is dat de zondagsrust op heel het eiland gerespecteerd wordt met als gevolg dat het heel moeilijk is om op een terras een drankje te nuttigen of wat te eten want er is vrijwel niets open en er loopt geen kat op straat. Een heel bevreemdend zicht.
We wisten dat – onze zoon heeft stage gelopen op Tholen tijdens zijn studie – en hadden onze eigen lunch meegebracht. In Scherpenisse en aan het haventje in Sint-Annaland vonden we gelukkig wel een terras want soms kan ‘hoge nood’ een spelbreker zijn tijdens een fijne fietstocht.

En een fijne fietstocht was het. Aan de ene kant heb je het Nationaal Park Oosterschelde, aan de andere kant de groene polder met hier en daar een boerderij of een molen. Maar vooral heel veel rust en ruimte.

En wind!

(*) Langs het water, allemaal goed en wel maar mocht ik alle ongedierte hebben laten zitten dat er rondvloog en op mijn kleren/gezicht/armen/benen terecht kwam, ik zag zo zwart als een hoge hoed.

Time flies …

… when you’re having fun.

Maandag zijn we naar Hoek van Holland gereden om te gaan fietsen.

Waarom naar Hoek van Holland?

Ten eerste omdat die regio ons totaal onbekend was, hoewel we er vroeger wel een keer naar het naturistenstrand zijn geweest maar nu spreek ik over 40+ jaar geleden.
Ten tweede, onze kinderen hadden daar een lang weekend gelogeerd in een strandhuisje en dat wilden we wel eens zien maar niet op een moment dat zij daar waren. Ze hebben zo’n druk leven, zitten altijd tussen de mensen en zo’n weekend onder hun drietjes zonder aanloop was hun heel hard gegund. Maandagmorgen moesten zij het strandhuis verlaten, dus storen konden we hen al niet meer.

Zoals altijd had ik een rit uitgestippeld via de knooppunten. Ik rijd dan met zo’n plastic dingetje aan mijn stuur zoals omabaard ; Manlief heeft de rit ofwel op zijn GPS ofwel op de Knooppunter app. Die combinatie werkt altijd prima.

Behalve maandag! Het eerste deel van de rit, langs de honderden serres (kassen, voor de Nederlandse lezer) richting Scheveningen ontbraken er nogal wat knooppuntenbordjes, en soms klopte de nummering niet. Manlief reed op de app en daar zit altijd een beetje vertraging op. Dus wachten, zoeken, terugrijden, … Ik word daar ambetant van en wil kunnen doorrijden!
Het was dan ook eigenlijk nog geen mooie rit, woonwijken, industrie, wat polder en een enkel bos/park.

Een hapje eten deden we bij Simonis aan de Haven in Scheveningen, lekker buiten in de zon. Ondertussen was het al half vier dankzij de vele omwegen.

Genoeg voor 4 personen!

De terugtocht was gelukkig wel goed aangegeven én gemakkelijk: het was vanaf Scheveningen altijd rechtdoor door de duinen. Het stuk tussen Scheveningen en Kijkduin was echt prachtig.

De rit van 50 kilometer werd er uiteindelijk een van 59 kilometer.

Dinsdag moest ik nog eens naar mijn kinesiste voor lymfedrainage. Ik ging nog één keer om de zoveel weken maar nu kan ik ook dat hoofdstuk afsluiten. Al vond ik het niet erg om te gaan, voor mij was het een moment van ontspanning.

Na de lymfedrainage een nieuw kleurtje op mijn nagels laten zetten. Ook een moment van ontspanning en veel babbelen (luisteren, in mijn geval) met de nagelstyliste die een zoontje heeft dat even oud is als onze Kleine Man.

Dinsdagnamiddag Kleine Man van school gehaald, hem gelaafd en gevoed en geëntertaind tot zijn mama en papa hem kwamen halen na het oudercontact waar ze alleen maar goed nieuws kregen. Hij is helemaal klaar voor de derde kleuterklas. Wat vliegt de tijd!

Woensdag had ik een dag voor me, myself & I want Manlief ging een dagje fietsen met de kameraden. Ik heb wat gerommeld in mijn kleerkasten en zakken vol kleding weggebracht, sommige stukken met pijn in het hart. Daarna heb ik mijn kleer- en schoenenkast ook weer opnieuw wat aangevuld. 😉 Een bosje pioenen had ik ook wel verdiend vond ik. Net zoals de uitgebreide massage waarop ik mezelf had getrakteerd. Ik had namelijk nog een waardebon liggen. Koude olie, warme olie, hot stones en al. Zalig!

Verder heb ik nog in de tuin zitten lezen in ‘Het Schuilhuis’ van Rachel van Charante die hiermee haar debuutroman schreef. Een roman die zich afspeelt in de tweede wereldoorlog: de NSB, de weerstand, onderduikers, verraders, de hele gruwel, maar ook liefde (nooit melig). Het is een boeiend boek, met afwisselende verhaallijnen en spanning die zich opbouwt naarmate het boek vordert. Alleen het einde vond ik wat ‘bij zijn haar getrokken’ (= ongeloofwaardig).
Zo’n dag voor mezelf, ik kan daar enorm van genieten. In de wetenschap dat er ’s avonds gewoon iemand naast me in de zetel zit.

Donderdag was het de maandelijkse fietsdag met onze Overjaarse Jeugdclub. We hadden ingeschreven maar ik heb moeten passen omdat ik langs mijn chirurg in Middelheim moest want, ja, er zit weer granulatieweefsel in de weg.
Ze wou het even afwachten tot mijn jaarlijkse controle in juli. Misschien verdwijnt het wel vanzelf nu de prothese er op drukt.

Voormiddags, terwijl ik op het terras wat dode bloemen verwijderde en in mijn boek zat te lezen, ook de kat van de buren in de gaten gehouden want het jonge leven in het nestkastje wordt duchtig verstoord. Er zit er eentje op vinkenslag!!

Buurkat/pleegkat

Vrijdag moest ik langs de vervang-tandarts om mijn prothese te laten controleren. Ze zit wat strak en ik kan er niet goed mee eten.
Ik ga het wat tijd geven en als het over een paar maanden niet beter is, dan laat ik een vaste prothese maken. Comfort voor alles.

Voor de rest hadden we geen plannen. Was het wat warmer geweest dan hadden we nog eens een toerke met de fiets gedaan maar ik vond het te koud en te winderig. In de plaats daarvan hebben we delen van de Giro d’Italia gezien, waar het ook al geen te beste weer leek. Boodschappen gedaan met een terrasje. En een beetje gepoetst. Moet ook gebeuren, al zijn we wel van plan om terug een poetshulp te nemen. Eens het mooi weer is zijn we namelijk heel weinig thuis en schiet de ‘kuis’ er al eens over.

Zaterdag.
Blij dat ik nog leef!
Tijdens ons fietstochtje om boodschappen werd ik ei zo na aangereden door een wielerterrorist (excusez le mot). Het fietspad is smal en omzoomd met bomen waarvan de takken nogal overhangen. Ik rijd aan de rechterkant van het pad en wijk even uit om de overhangende takken te ontwijken. Komt er daar uit het niets – en uiteraard zonder te bellen want een bel hebben die mannen niet op hun fiets – een wielertoerist aangestoven. Hij heeft me net niet geraakt maar het scheelde geen haar! Manlief heeft hem nog wat lelijke woorden achterna geroepen.

’s Namiddags hebben we de verjaardag van schoondochter gevierd bij hen in de tuin. Een drukte van belang want zij en haar zussen zijn echte spraakwatervallen. En de kinderen waren druk. Maar het was weer gezellig.

Zaterdagavond hebben we met een half oog naar het songfestival gekeken. Dat was jaren geleden. Vroeger, toen er nog lang geen sprake was van een publieksjury, keken we met het hele gezin. Dat waren altijd gezellige avonden, met een drankje en een grote zak chips erbij.
Ik heb niet gewacht op de voting. Het duurde mij veel te lang.

En vandaag, zondag, zijn we onderweg voor een Rondje Tholen op de fiets.

Misschien volgt er nog wel een verslagje een van deze dagen.

Fijne zondag!

Flevoland / Overijssel / Drenthe

Onze eerste vierdaagse uitstap is een feit. Nu ja, onze tweede eigenlijk, maar nummer één (Sneek in maart) heb ik ingeruild voor 11 dagen Tenerife omdat we behoefte hadden aan wat warmte. Warm was het, maar niet erg zonnig. Ik heb het er hier al uitgebreid over gehad.

De tweede uitstap dus: vier dagen fietsen. Eerst in Flevoland voor de bollenvelden. Ik heb nog getwijfeld om op ’t laatste nippertje te annuleren omdat de weersvoorspellingen niet optimaal waren. Wel droog, maar koud en fietsen bij 11 graden en een strakke noordoostenwind doet (nog) te veel pijn aan mijn gezicht.

Aangezien ik al wist dat het woensdag geen te beste weer zou zijn had ik naar een alternatief gezocht. En gevonden op de website Tulpenfestival Noordoostpolder: een autoroute van 100 km langs de tulpenvelden.

Woensdag was het inderdaad grijs en eigenlijk een ideale dag om wat rond te rijden en te wandelen om uitgebreid de tientallen (honderd?) tulpenvelden te bewonderen. En wat was het mooi! Zoveel kleuren, zoveel soorten, … nooit gezien. Ik had spijt dat ik mijn camera niet bij had.

Twee dagen na onze toer kreeg ik bericht dat ze bezig waren de tulpen te toppen. We waren dus net op tijd.

In de namiddag hebben we ingecheckt in het hotel en, omdat het Koningsdag was, een oranje tompouce gegeten. Zoals we vrijwel altijd doen, logeerden we bij Van der Valk (Emmeloord). Een ouder hotel met weliswaar mooie grote kamers, maar de badkamer kon wel een update gebruiken. Niet VdV waardig.

’s Avonds, de zon scheen, hebben we toch nog even de fiets genomen om naar het vooraf gereserveerde restaurant te rijden in het centrum van de stad, alwaar het een drukte van belang was. Het leek wel of heel de stad op de been was, de meeste mensen ook nog uitgedost in het oranje. Wat een gekte! Niet onze stijl en gelukkig waren we snel bediend en konden we terug naar de rust van onze hotelkamer.

Na een overload aan tulpen op woensdag, besloten we op donderdag, met iets warmer maar nog steeds grijzig weer, om te gaan fietsen in het Nationaal Park Weerribben-Wieden in de provincie Overijssel.

Ik had een rit van 50 km uitgestippeld via de knooppunten met startpunt in Sint Jansklooster, zo’n 20 km van het hotel. Rit 50 km + 20 km heen + 20 km terug … te veel. Dus zette manlief de fietsen op de auto en begaven we ons naar het startpunt. Terwijl hij de fietsen aflaadde pakte ik de fietstassen uit de auto. Nu de batterij van mijn fiets nog en we konden vertrekken. De batterij!!! Vergeten in het hotel. Oops! Fietsen terug op de fietsdrager gezet, 20 km terug naar het hotel, batterij opgehaald en 20 km terug naar het startpunt.
Dat was misser nummer één.

Na een kilometer of tien gingen we koffie drinken en toen manlief wilde betalen kwam hij tot de vaststelling dat hij zijn telefoon (in een bookcase met geld, ID, rijbewijs en al zijn betaalkaarten) in de auto had laten liggen. Gelukkig niet in het zicht.
Dat was misser nummer twee.

En plots trok de wind aan, de wolken braken open en de zon begon zowaar te schijnen. Zeker als compensatie voor onze twee missers.

We hebben een heerlijke dag gehad. Het is zo’n mooi gebied met prachtige flora en fauna. Broedende eenden, ganzen, aalscholvers, reigers, ooievaars op de nesten, maar het mooiste van al waren de vijf reetjes die vlak voor onze neus het fietspad overstaken.
Het was overal super rustig, zelfs in Giethoorn waar het normaal stikdruk is. We zijn slechts één fietser-tegenligger tegengekomen op de smalle paadjes naast de grachten. Dan moet je wel van de fiets want elkaar al fietsend passeren is om problemen vragen.

Foto’s? Natuurlijk!

Vrijdag wilden we gaan fietsen in het Nationaal Park Dwingelderveld in Drenthe, al was het best fris … zeg maar koud. Maar we hadden er onze zinnen op gezet. Het was niet bij de deur (drie kwartier met de auto) maar het gebied stond al heel lang op mijn lijstje. Gewoon doen dus.

Het was een nogal eentonige rit en het landschap leek heel erg op onze eigen Kalmthoutse heide. Misschien komen we nog wel eens terug als de heide bloeit want dan lijkt het me wel de moeite.

’s Middags lunchten we bij Van der Valk Spier. Het lag op onze route en ik had er vorig jaar twee keer gereserveerd en twee keer geannuleerd vanwege geen weer om te fietsen. Het heeft zo moeten zijn. Ik hoef er niet meer te zijn want het hotel ligt naast de autostrade. Lijkt me niet rustig slapen daar.

Zaterdag was het onze laatste dag. Terug naar huis dus maar niet zonder nog een toertje te doen rond de hanzestad Zwolle (verkorte versie van Rondje Zwolle) en een kijkje te nemen in de mooie binnenstad. Het deed me een beetje aan Breda denken. Onze fietsen konden we kwijt in een GRATIS bewaakte fietsenstalling aan de rand van het centrum. Wat een fantastische service!

Het was koud en er viel af en toe een druppel, maar we hebben het niet aan ons hart laten komen.

Nog enkele zaken die ons opvielen. In Nederland rijden er veel meer elektrische wagens dan in België en veel minder e-bikes.

En Nederlanders spreken heel luid. Ik weet dat ik niet mag generaliseren maar het is iets wat mij altijd opvalt. Als ik in een restaurant zit heb ik er echt geen behoefte aan om de conversaties aan de andere tafels te volgen. Ik vind Wij vinden het hoogst irritant.

Niettegenstaande dat blijven wij graag naar Nederland gaan. Het is hét fietsland bij uitstek.

Lente

Eindelijk, eindelijk, was daar dan de lente.

Dinsdag hebben we gefietst. We reden een bloesemroute in het Hageland. Manlief had me nog gevraagd of ik wel zeker was, want het Hageland is heuvelachtig. Natuurlijk was ik zeker. Als ik iets in mijn kop heb …

Het was pittig en na de eerste heuvel, een kasseistrook van dik een kilometer, had ik al spijt dat we eraan begonnen waren. Maar we hebben doorgezet. Het glooiende landschap was mooi en er was wel wat bloesem maar het Hageland kan toch niet tippen aan Haspengouw. Het voordeel was dan weer wel dat het er heel rustig was en we nauwelijks andere fietsers tegenkwamen.

De streek op zich was wat mij betreft té rustig. Bekkevoort, Glabbeek, Lubbeek, Binkom, … totaal niks te zien. We zijn op heel de rit van 37 kilometer één terrasje tegengekomen. In de toekomst toch maar weer de plastuit in de fietstas stoppen voor alle zekerheid.

Donderdag stond er een fietstocht met een groepje leden van onze Overjaarse Jeugdclub op het programma. We weten dan nooit op voorhand waarheen we rijden want de maandelijkse fietstochten worden nooit door mij/ons georganiseerd.

Het was twee jaar geleden dat we nog met de groep gefietst hadden, dat we überhaupt nog mensen uit de groep ‘live’ hadden gezien. Ik had er eerst niet veel zin in. Corona heeft van mij een kluizenaar gemaakt en ik heb nog altijd geen behoefte aan andere mensen. Toch wil ik dit stilaan terug proberen op te bouwen. Een fietstocht is dan wel een goede manier. De groep is dan niet te groot, in tegenstelling tot sommige andere activiteiten.

En het werd een heerlijke dag. Schitterend fietsweer met veel zon, fijn gezelschap en leuke babbels alsof we elkaar vorige week nog ontmoet hadden.

Vijfenzestig kilometer hebben we gefietst, de eerste lange rit van dit jaar. Zoals gewoonlijk werd het een ontspannen rit met een pauze in de voormiddag, een lekkere lunch en een stop in de namiddag.

Om heel snel nog eens over te doen.

Zaterdag zijn we er weer met ons twee op uitgetrokken. Ik had een windstopper nodig want mijn donzen jas wordt nu echt wel te warm om te fietsen. Naar Decathlon dus, met de fiets, want dat is maar 17 kilometer van bij ons en grotendeels langs de fiets-o-strade. Én het was prachtig fietsweer.
Het is niet echt een sightseeing route maar wel verkeersvrij.

Bij Decathlon hadden ze niks naar mijn zin. We zijn dan via het Eilandje (en een terrasje) naar centrum Antwerpen gefietst alwaar ik al snel mijn goesting vond.

Het was zo’n mooi weer dat we nog wat zijn blijven hangen in de stad en nog op een fijn terras hebben gezeten op de Sint-Paulusplaats.

Alweer een heerlijke dag.

Ik leef weer

Ik ben stilaan uit mijn winterslaap aan het ontwaken. Ik krijg weer zin in het leven. De mooie lentedagen zitten hier zeker voor iets tussen.

Dat vertaalt zich in – wat had je gedacht – het plannen en boeken van wat reisjes.

Ik ben gulzig geweest en heb gretig gebruik gemaakt van de voorjaarsacties van Van der Valk. Verspreid over mei, juni en augustus heb ik vier midweeks geboekt in ons favoriete fietsland. Flevoland, Noord-Holland, Utrecht en Zuid-Holland. Nu maar hopen dat ik ze vanwege slechte weersomstandigheden niet moet annuleren. Ik ben en blijf tenslotte een salonfietser.

Een appartement aan de Costa del Sol voor de maand oktober had ik in januari al geboekt. Nu heb ik ook de vliegtuigtickets geboekt. Het plan om de lange rit nog eens met de auto te doen is afgevoerd. Na onze reis vorig jaar heb ik becijferd wat de autoreis naar de Costa Blanca ons gekost had (benzine, péage, hotels onderweg, …). Dat was een flinke hap uit het budget. En hoewel we het heel fijn vonden om onderweg hier en daar een paar dagen te blijven hangen, moesten we toch een keuze maken: ofwel rijden (een week heen, een week terug) en geen reisje meer tussen juni en oktober, ofwel vliegen en een extra reisje in de zomervakantie. We hebben voor het laatste gekozen en willen in juli of augustus gaan fietsen aan de Bodensee/Romantische Strasse. Al zouden het ook zomaar de meren in Karinthië kunnen worden. We zien wel …

Ja, ik heb er terug zin en is dat is het voornaamste.

Fiets

Waar ik hier nog twijfelde tussen een nieuwe of een revisie-batterij voor mijn e-bike, heb ik uiteindelijk een totaal andere beslissing genomen.

Ik heb een nieuwe fiets gekocht.

Ik had mij wat verdiept in merken en modellen, ben een paar fietsenwinkels binnen gestapt, heb op verschillende merken testritjes gedaan en heb eens een degelijke uitleg gekregen over motoren en batterijen, over kettingen en riemen, over Nexus naafversnellingen en Enviolo traploze versnellingen, over al dan niet verende zadelpennen, ….

Mijn huidige fiets is er nog eentje van de eerste generatie, met een ‘kleine’ batterij van 400 Wh en een lichte (midden)motor van 40 Nm. Volgens de fietsenhandelaar prima voor ritten zonder al te grote hoogteverschillen. En dat klopt, ik heb er altijd graag mee gereden hier in ons vlakke land. Maar tijdens een fietsreisje langs de Loire en in de Elzas, en vooral vorig jaar in Bretagne, voelde ik toch dat mijn stalen alu ros flink wat kracht tekort kwam.

De nieuwe generatie e-bikes hebben meestal wat meer power, en dat heeft mijn nieuwe ook: een krachtige motor van 65 Nm en een krachtige batterij van 625 Wh.

Het is een knalblauwe Norta geworden. Een fiets van Belgische makelij die ook in België geassembleerd wordt.

Ik zal nogal kunnen bollen met mijn nieuw machien! Maar het zal helaas nog niet voor direct zijn … voorziene levertijd is over een maand of drie … En dat is nog altijd een half jaar vroeger dan Gazelle, Trek of E-Bike Das Original.

Tenerife in de lente

Begin maart … tijd om nog eens een reisje te boeken. Manlief had onlangs een buikoperatie ondergaan en aangezien hij een tijd niet mocht fietsen, vonden we het nog niet zo’n slecht idee om even weg te gaan. Thuis zou de verleiding toch te groot geweest zijn.

Tenerife werd de bestemming. Niet direct spectaculair, maar we wilden niet te lang vliegen en de kans op warm weer is er iets groter dan op het Europese vasteland. Het was ook al van 1999 geleden dat we nog op het eiland waren. Een hernieuwde kennismaking dus.

Panorama Teide

Reizen … altijd een avontuur.

Aangezien wij op amper 200 meter van het station wonen en we prima vluchturen hadden, namen we – zoals we gewoonlijk doen – de trein naar Brussels Airport, met een overstap in Antwerpen Centraal. Aankomst in Antwerpen op spoor 23, en ook vanaf hetzelfde spoor vertrekken naar Zaventem. Aldus de app van de NMBS. Gemakkelijk … dachten wij, want we hadden maar tien minuten.

Maar natuurlijk is niets wat het lijkt.

We kwamen aan in Antwerpen Centraal op spoor 4. Boven dus, voor wie het station kent. Spoor 23 is op -2 en onze trein was al 2 minuten te laat. Acht minuten om beneden te geraken. Geen probleem … dachten wij, alleen hadden we er geen rekening mee gehouden dat de roltrappen niet werkten. Manlief mocht vanwege zijn buikoperatie niet tillen ik zag mezelf nog niet met twee koffers zoveel trappen nemen. De liften op het hoofdperron waren afgesloten en we werden verwezen naar een lift helemaal aan het einde van het perron. 

So far, so good … dachten wij. Aangekomen op spoor 23 zagen we onze trein net vertrekken. 

De volgende trein vertrok van spoor 21. Zelfde verdieping (-2) maar een ander perron en je moet dan wel weer eerst een verdieping terug naar boven en naar beneden om er te geraken. Goed doordacht van de architecten/ingenieurs. Gelukkig werkten deze roltrappen wel. 

Uiteindelijk waren we 20 minuten later dan voorzien, maar nog goed op tijd, op de luchthaven.

We waren al online ingecheckt en hadden op voorhand onze documenten (inreisformulier voor Spanje, CST en FLP) naar Brussels Airlines doorgemaild ter controle. Alleen nog de koffers inchecken dus. Nul wachtrijen, nooit eerder gezien. Ook bij de douane waren we heel snel door. 

En toen was er koffie. 

Hoe rustig het ook was in het luchthavengebouw, zo druk was het op de vlieger (het Rode Duivels toestel). Het zat bomvol. Geen rijtje van drie voor ons twee dus. Ik kies altijd een window seat omdat de aarde gezien vanuit de lucht zo mooi is. De controuren van de Franse kust, de Alpen, … Helaas. We waren nog maar amper vertrokken of we zaten al in de wolken. 

De Teide

De vlucht verliep voorspoedig tot op het einde bij de landing de piloot plots terug extra ‘gas’ begon te geven en het toestel opnieuw de hoogte instuurde. Even toerke rond moeten vliegen omwille van de sterkte wind. 

We waren snel buiten, auto opgepikt bij Top Car (knaloranje Citroën C3) en 15 km verder ingecheckt in het hotel in Los Cristianos. ‘Adult only boutique hotel’ beloofde de website. Goh, bij een boutique hotel stel ik me toch iets anders voor: klein & luxe, en dat was het zeker niet. Het was misschien wel het kleinste hotel tussen alle mastodonten, maar naar onze normen nog veel te groot. En het was oud, maar gelukkig wel proper en de mensen waren vriendelijk.

Kamer | uitzicht | zwembad

Ik had een rustige kamer met zeezicht geboekt en die kregen we ook, op de bovenste (7de) verdieping waar we al dezelfde avond konden genieten van de zonsondergang. 

Uitzicht vanuit onze kamer

 Uit zuinigheid had ik half pension geboekt, iets wat we nooit doen. Maar het hotel was duur in kamer + ontbijt en het supplement voor half pension was niet zoveel meer. Dit was echt wel de eerste en de laatste keer. Altijd buffet (met show-cooking), lauw eten, over-cooked of under-cooked, … Enfin, na enkele dagen hielden we het voor bekeken. Restaurants genoeg in de buurt. Ik en zuinig … het blijft een slechte combinatie. 

En wat hebben we daar zoal gedaan in Tenerife? Kilometers gewandeld onder andere. Van aan het hotel liep er een mooie wandelboulevard langs het strand tot helemaal in Adeje, zo’n 10 km verderop. Met veel terrasjes en restaurantjes, waar we uiteraard gretig gebruik van hebben gemaakt.

En natuurlijk hebben we ook uitstapjes gedaan met onze huurauto. Ik hou best van avontuurlijke ritten in de bergen, maar met een C3’tje in de mist / laaghangende bewolking op een smalle slingerende bergweg met een stijgingspercentage tot 28%, dat was wat teveel van het goede. 

Maar goed, op die manier zijn we toch in Icod de los Vinos geraakt, bekend vanwege de Drago Millenario, de oudste levende drakenbloedboom ter wereld die ook in het religieuze leven van de oorspronkelijke bewoners op de Canarische Eilanden, de Guanchen, een belangrijke rol speelde. In 1917 is de dracaena draco uitgeroepen tot nationaal monument. 

Drakenbloedboom

In Icod hebben we ook nog de Mariposario bezocht. 7 euro inkom voor een vijf- à zevental verschillende vlinders, een koppeltje dwergpapegaaien (of waren het parkieten?) en een paar orchideeën. We waren er snel weer buiten. 

Mariposario

Onze volgende uitstap ging naar Puerto de la Cruz. Daar hebben we de streetart wandeling gedaan in het oude stadscentrum. Prachtige tekeningen op de gevels en een aantal lieftallige gekleurde huisjes. Een fijne uitstap!

De allermooiste excursie hebben we voor ’t laatst bewaard: naar de Teide, de trots van Tenerife, met zijn 3.718 meter boven de zeespiegel de hoogste berg van Spanje en UNESCO werelderfgoed.
Ondanks de dikke wolken die boven het binnenland hingen besloten we om toch maar onze kans te wagen. Mocht het onderweg te slecht zijn, dan konden we altijd nog omkeren. 
Maar onderweg was het prachtig helder weer, blauwe lucht en zon à volonté. De weg naar boven is zo mooi, grotendeels door de bossen. En boven de boomgrens heb je dan de enorme (versteende) lavavelden. Een waar maanlandschap. 

De Teide

Eenmaal boven aan het basisstation aangekomen (op 2.356 meter hoogte) was het de bedoeling om de kabelbaan te nemen naar de top want van daaruit kan je het hele eiland overzien bij helder weer. En helder weer was het. Helaas …

Dit was de tweede keer dat we omwille van de weersomstandigheden niet naar boven konden (in 1984 lukte het ook niet). Ach, niet zo erg. Aan 37 euro per ticket zou het sowieso een duur uitstapje geweest zijn en de mooie zichten hadden we onderweg al genoten.

Omdat we dan toch tijd over hadden, reden we na onze rit naar de Teide, nog maar eens naar Puerto de la Cruz voor een wandeling in de Jardín Botánico. Zij die mij volgen op Instagram (en ook op mijn blog) weten dat ik enorm hou van bloemen en planten. En mijn honger werd zeker voldoende gestild! 

Dat was het ongeveer. Eén keer hebben we een paar uurtjes aan het strand gezeten en twee keer een uurtje aan het zwembad. Het weer was niet echt om over naar huis te schrijven. Wel warm genoeg om altijd buiten te eten, maar heel vaak bewolkt. Van de elf dagen hebben we maar drie dagen gehad met zon van ’s morgens tot ’s avonds. De rest was het ofwel ’s morgens goed en ’s middags bewolkt, of omgekeerd. En zelfs dagen dat de zon gewoon niet te zien was. 

Maar we waren nog niet thuis want: reizen … altijd een avontuur.

Vlot uitgecheckt in het hotel, vlot ingecheckt op de luchthaven, op tijd opgestegen en zelfs nog 25 minuten voor de verwachte aankomsttijd geland op Zaventem. Snel naar de bagageband want over een kwartier hadden we een trein en dan zouden we over een uur en 2 minuten thuis zijn … dachten we. 

Ik wil op de app een ticket kopen, maar dat lukt me niet. Wel tot in Antwerpen, maar niet tot in Heide. Tot ik eens beter kijk en een melding zie dat ze op het spoor aan het werken zijn en er tussen Antwerpen Centraal en Roosendaal geen treinen rijden. Er wordt een bus ingelegd. Reistijd: 1 uur extra. Maar waar je de bus moet nemen in Antwerpen? Hoe je aan een ticket voor de bus komt? Niemand die het weet.

Uiteindelijk maar mijn zoon gebeld die zo lief was om schoondochter te sturen om ons op te pikken want zelf zat hij in isolatie wegens, juist, covid. 

Blij dat we thuis waren!

Conclusie: dit soort vakanties is eigenlijk aan mij niet meer besteed. Tenerife is voornamelijk een bestemming voor zonnekloppers. Er is voor mij te weinig afwisseling op het eiland. De natuur is er mooi maar wat cultuur betreft blijf je er wel op je honger zitten. En ik ben heel ongedurig en heb alles snel gezien. Dan ben je gauw rond op zo’n klein eiland. Elf dagen was te lang. Een week was voor mij meer dan genoeg geweest.

Hotel review op Tripadvisor.

Blogstilte?

Dat lukt toch blijkbaar niet zo goed. Of het door het weer komt? Het is namelijk nogal kwakkelig en er valt hier weinig interessants te zien en te doen op het eiland voor een ongedurig mens zoals ik. We wandelen veel en we rijden eens weg.

Naar Puerto de la Cruz onder andere. Daar hebben we de street art wandeling gedaan in de casco antiguo.

Foto’s, zei u? Natuurlijk!

Fiets

De batterij (accu) van mijn e-bike heeft zijn beste tijd gehad. Nu ja, ik kan er op standje ‘tour’ nog een 50-tal kilometer mee rijden, maar dan is het op. Niet abnormaal na meer dan 10.000 kilometer en heel veel laadbeurten.

Aangezien we deze zomer plannen om in Zuid-Duitsland te gaan fietsen en onze fietsen ook meegaan naar Spanje in oktober waar het ook niet vlak-vlak is en ik wel wat meer power kan gebruiken, was ik van plan om een nieuwe fiets te kopen.

Bij nader inzien vond ik dat toch wel een hele hap uit het budget want mijn Gazelle is – op de batterij na – nog prima in orde. Hij rijdt goed, niks op aan te merken.

Een nieuwe batterij dan maar? Van die prijzen viel ik ook achterover. Zeker omdat ik een zwaardere wil dan die ik nu heb (Bosch Powerpack 500 ipv 400).

Toen kwam manlief thuis van een rit met zijn fietsclub en daar hadden ze het er blijkbaar over gehad. Een van de fietsvrienden opperde om mijn batterij te laten reviseren en upgraden. Kost ook wel wat, maar nog niet de helft van een nieuwe batterij. En het is nog milieuvriendelijk ook.

Reviseren? Upgraden? Wij hadden er nooit van gehoord.
Google wel.

Een bedrijf hier net over de grens is daar blijkbaar in gespecialiseerd.
De batterij wordt getest en na de test worden de interne cellen en eventueel de elektronica van de batterij vervangen. Als je ook een upgrade wenst, dan worden er cellen met een hogere capaciteit geplaatst. Als laatste wordt de batterij uitgebalanceerd. En je krijgt twee jaar garantie.

Het overwegen waard.
Of toch maar een nieuwe?

Ik ben er nog niet uit.

Als er van mijn lezers iemand is die hier verstand van heeft: shoot!