Weekendje weg

Afgelopen weekend fietsten we in West-Vlaanderen. Twee fietstochten aangeboden door Westtoer. Twee nieuwe regio’s voor ons.

Zaterdag fietsten we de route “Charme op het platteland” vanuit Pittem. We passeerden Ardooie – Lichtervelde – Zwevezele. Het was een mooie rustige rit door landelijk Vlaanderen, veel vals plat en licht heuvelachtig. Onderweg overwegend land- en tuinbouwgebied … Ik heb nu onderhand wel genoeg maïs- en aardappelvelden gezien! Helaas ontkom ik er in onze eigen streek ook niet aan.

Het deed ons wel plezier te zien dat er in België nog redelijk wat open ruimte is met mooie vergezichten. – 49 km.

A propos, en niks ter zake doende, tijdens deze rit zag ik het magische getal 1.000 op mijn kilometerteller verschijnen. Duizend kilometer bij elkaar getrapt op mijn nieuwe fiets op zes weken tijd!

Logeren én dineren deden we in Izegem, halverwege tussen fietstocht 1 en 2. Zo hadden we de kans om deze, ons onbekende, stad met een bezoek te vereren. 😉Zoveel was er daar niet te zien. – 11 km.

Zondag reden we de rit “Fietsen langs lekkers en zoets”: Wevelgem – Menen – Moorsele – Gullegem – Heule – Kortrijk (extra lus) – Marke – Lauwe – Wevelgem.

Geen bijzonder mooie rit. Veel ‘bewoonde wereld’ met af en toe een stukje bos of natuurdomein en, jawel, maïs en patatten. Én afgemaaid vlas.
Gelukkig had ik een extra lus naar Kortrijk toegevoegd alwaar het gezellig druk was op de terrassen. Na de lunch volgde er nog een stuk jaagpad langs de Leie, in de blakende zon. – 51 km

Het was een leuk weekend, voor herhaling vatbaar.

Fietsen

We fietsen wat af de laatste tijd. Het is er dan ook ideaal weer voor.

Ik heb ondertussen al meer dan 900 kilometer op mijn nieuwe fiets staan. Die mag dus een van de dagen binnen voor zijn eerste onderhoudsbeurt.

Omdat ik niet veel te vertellen heb post ik maar wat foto’s van onze laatste twee fietstochten.

Vorige week zaterdag fietsten we in de Anwerpse en Limburgse Kempen: Mol, Dessel en omstreken. Een mooie rit van 52 km in de natuur.

Afgelopen maandag fietsten we in de omgeving van Dordrecht, inclusief een klein stukje Biesbosch. Het eerste deel van de rit was heel mooi, met veel water en prachtig bebloemde bermen. We spotten ook nog een ooievaar! Vanaf Papendrecht, Sliedrecht was het minder (industrie, woonwijken) maar aankomen in de stad Dordrecht maakte het mindere stuk weer helemaal goed. Wat een leuke stad is Dordrecht!
De veerman van de waterbus wou ons persé een ‘souvenir’ van de stad meegeven: een foto van ons beiden met de stad op de achtergrond.

The Tall Ships Races

Het is weer voorbij. De Tall Ships (en smaller ships) zijn weer vertrokken uit Antwerpen.

Naar goede gewoonte zijn we ze gaan uitzwaaien aan de Bocht van Bath (Westerschelde). Daar is de Schelde namelijk op zijn smalst en maken de schepen een bocht zodat je ze langs alle kanten kan bewonderen.

Ook naar goede gewoonte was het er weer erg druk, maar ook erg gezellig. We waren er op de fiets naartoe gereden. Het is tenslotte slechts 22 kilometer van bij ons thuis en om daar je wagen kwijt te geraken is altijd een ramp. Ik was trouwens weer heel blij met mijn e-bike want met windkracht 5 tot 6 Bft en wind op kop was het echt ‘stoempen’ zag ik bij mijn e-bikeloze echtgenoot.

Wij waren er om twee uur maar de grote schepen lieten lang op zich wachten. Ze zouden pas om 15 uur vertrekken in Antwerpen. Onze ‘buren’ op de dijk zaten al van 11 uur te wachten … De communicatie over de vertrektijden was dan ook niet optimaal. Gelukkig is Golfclub Reymerswael daar niet zover vandaan en hebben we daar nog lekker op het terras wat gedronken.

We waren op tijd terug om de grote jongens voorbij te zien varen. Een machtig zicht. Helaas was ik mijn camera vergeten en moet ik het doen met foto’s van mijn smartphone.

Skylge

= Fries voor Terschelling waar we de afgelopen hete dagen hebben doorgebracht. Mijn timing zat goed deze keer want, een fietsvakantie op Texel indachtig, wist ik dat het op de Wadden toch al gauw zo’n graad of acht à tien koeler is dan op het vasteland.

Het is een eind rijden tot in Harlingen, 267 km om precies te zijn, dan nog twee uren met de boot tot Terschelling. Daarom waren we zondag al vroeg – voor ons doen – onderweg want we moesten ten laatste om half twaalf aan de boot zijn. We waren netjes op tijd, auto geparkeerd op een van de gigantische parkings, fietsen afgeladen, elk een kleine tas bagage onder de snelbinder gepropt en nog even aan de haven rondgekeken.

Harlingen beviel ons wel, een kleine fijne havenstad alwaar de Tall Ships voor anker lagen aan de kades. Diezelfde tall ships vind je vanaf vrijdag tot volgende week maandag trouwens in Antwerpen, dit ter info.

Harlingen

Op de boot hebben we heerlijk op het bovendek in de zon gezeten. Mensen en bootjes kijken, beetje lezen, koffietje drinken, meegebrachte boterhammen opeten, … De tijd vloog voorbij.

Onderweg Harlingen-Terschelling

Eenmaal aangekomen op het eiland was het nog te vroeg om in te checken in het hotel. We hebben er onze bagage afgezet en zijn direct op pad gegaan. Eerst naar het VVV-kantoor voor een kaart van het eiland.
Slechts 70 kilometer aan fietspaden … hm, dat is eigenlijk niet zo veel voor drie dagen. Je kan ook lang niet overal fietsen. De hele oostkant, de Boschplaat, is wandelgebied. Nu wel verboden terrein vanwege het broedseizoen. Je kan er wel rond wandelen het hele jaar door maar wij zijn geen wandelaars.

Hotel Bornholm

In de late avond zijn we terug naar het hotel gereden en hadden we al 34 kilometer gefietst. Toen hebben we ook beslist om op dinsdag de middagboot te nemen i.p.v. de avondboot om eventueel nog een halve dag te fietsen in de omgeving van Harlingen. De wijziging was snel en eenvoudig door te voeren.

Zonsondergang boven de duinen

Na een goede nacht (eindelijk nog eens!) in onze super rustige en frisse kamer en een uitgebreid ontbijt stapten we op maandag om half tien al op de fiets. De route ging over slingerende fietspaden door de bossen en de brede duinen. Hier en daar stond de struikheide al in bloei. Wat zal het hier mooi zijn over een paar weken.

Onderweg

Uiteraard was er ook andere flora en fauna. En minuscule dorpjes

Flora en fauna

Terschelling heeft ook prachtige zandduinen en Noordzeestranden met nauwelijks badgasten. Hier en daar een enkele strandtent maar vooral heel veel rust.

Stranden

In de loop van de namiddag werd het echt heel warm en hebben we onze route verlegd naar de dijk aan de Waddenzee. Daar stond er goed wat wind en was de temperatuur wat aangenamer. Nog nooit zo blij geweest met wind op kop trouwens! En er was ook nog wat te zien onderweg. Toch 61 km gefietst wat best pittig was bij 29 graden.

Fietsen over de dijk

Dinsdagmorgen hebben we na het uitchecken nog een uurtje gefietst door het bos want het was echt bloedheet. We zijn dan maar op een beschaduwd terras neergeploft tot het vertrek van onze boot.

En eenmaal in Harlingen besloten we om na de lunch direct naar huis te rijden, gezien de temperatuur die onze auto aangaf ….

Niet gezond!

Besluit: Terschelling is een mooi eiland, maar voor ons te klein om fijn te kunnen fietsen.

Fietsen aan zee

Gisteren zijn we gaan fietsen aan zee. Aan de Belgische kust, jawel.

We hebben al zo vaak dezelfde ritjes gemaakt: Breskens-Knokke of Vlissingen-Vrouwenpolder. We wilden wel eens wat anders.

Aan de Belgische kust kan je grote stukken over de dijk rijden … veel zeezicht en veel terrasjes verzekerd. De ingrediënten voor een fijne dag.

We fietsten van Wenduine naar Westende en terug, 57 km.
Het was weer een heerlijke dag.

De Week

Ik doe nog eens een weekoverzichtje. Heb voor de rest niet veel te vertellen.

Maandag
Vroeg uit de veren want ze kwamen onze nieuwe airco plaatsen. De oude werkte nog op freon en aangezien dat al jaren verboden is kon hij ook niet meer bijgevuld worden en koelde hij niet meer voldoende. Als de temperaturen buiten hoog oplopen hebben we die echt wel nodig. Achtentwintig graden in de slaapkamer (plat dak) is dan geen uitzondering, zelfs al laten we de ramen en de rolluiken de hele dag dicht.

Ik vind het moeilijk om te moeten thuis blijven. Niet dat ik persé weg moet, maar weten dat ik niet weg kán, daar heb ik echt problemen mee. Ik had speciaal de strijk een paar weken laten staan zodat ik tenminste een tijdje iets te doen had.

Zodra de mannen buiten waren toch nog even de fiets op en naar het buitenland om boodschappen.

Dinsdag
Is onze Kleine-Man-dag. Het eerste wat hij deed was zijn ‘nieuwe’ fiets pakken en een paar rondjes fietsen in de tuin. Daarna met de fiets naar de bakker. Als een grote, rechtstaand op de trappers want “dat doet mijn papa ook op zijn mountainbike”.

Daarna zijn we met hem naar de kinderboerderij gereden. Hij moet altijd even acclimatiseren, dus eerst maar naar de speeltuin. En daarna naar de dieren. Je kan vrij rondlopen tussen de kippen en de ezels, de geiten en de schapen. Kinderen en dieren, altijd een goede combinatie al was hij eerst wel wat terughoudend want “al die kaka in de wei, vieeeees!!” zei de viesneus.

’s Namiddags modder gemaakt in de zandbak en hebben de heren (opa incluis dus) zich daar wat geamuseerd met de monstertrucks. Modder vindt hij niet vies, wel integendeel.

Gelukkig was het mooi weer want het kind kan zich heel slecht binnen bezig houden.

Woensdag
Was manlief al heel vroeg naar het ziekenhuis voor een CT-scan van zijn longen. De laatste test van een hele reeks in verband met zijn ademhalingsprobleem van een tijd geleden. Gelukkig is alles normaal.

Hij was snel terug en het was mooi weer. Fietsen op de fietsdrager gezet en naar Vlaardingen gereden alwaar we een rit gemaakt hebben Vlaardingen – Maasland – Schipluiden – Delft – Delfgauw – Vlaardingen. Zoals altijd langs de knooppunten. Hele mooie rit van 52 kilometer – met de geweldige nieuwe fiets! – in het groen en vrijwel altijd naast een sloot of plas; ook een stukje door het Abtswoudse Bos. Heel veel reigers en andere watervogels gezien en het wateroppervlak stond vol met witte en roze waterlelies en knalgele plomp. Prachtig!

In Delft hebben we op een terras geluncht en helaas hadden we te weinig tijd om nog wat door de stad te lopen want ’s avonds moesten we nog weg. Maar er komen nog kansen want zo ver is Delft niet.


Donderdag
Mijn tweede jaarlijkse controle #kanker, een spannende dag.

’s Middags op tijd vertrokken naar het ziekenhuis voor de CT-scan met contrast. Het was even zoeken om een geschikte ader te vinden, maar dat ben ik ondertussen al gewend. Na de scan wachten tot het mijn beurt was om bij de chirurg te gaan. Gaat toch altijd met de nodige stress gepaard.

En ook ik kreeg goed nieuws: alles is OK!

Er zit nog wel wat hyperkeratose, maar dat kan geen kwaad en zolang ik er geen last van heb laat ik het niet wegnemen want dan beginnen de problemen misschien opnieuw. Het is welletjes geweest.
Volgende (visuele) controle over vier maanden.

Vrijdag
Uitgeslapen! D.w.z. wat langer in bed geleden dan de voogaande dagen want slapen is weer rampzalig.

In de voormiddag hebben we wat in en om het huis gedaan. Manlief heeft een van de hagen geschoren. Vreselijke job. Ik ga hem dan altijd even plagen: moesten we nu op een appartement wonen, dan waart ge daar vanaf. Dan lacht hij eens …

In de namiddag, na een fietstochtje met een van zijn clubjes, heeft hij alles gehakseld. Het was acht uur voor hij klaar was! Volgende week de andere haag.

Zaterdag
In de namiddag zijn we met de fiets naar Antwerpen gereden via de F14 fiets-o-strade. Aan het Steen hebben we het (gratis) Sint-Annaveer genomen van de rechter naar de linker Scheldeoever en hebben we gegeten bij Plaasj Kaffee op Sint-Anneke. Op de valreep toch nog mijn laatste Bongobon verzilverd. Lekker gegeten maar we hebben wel anderhalf uur moeten wachten op ons hoofdgerecht. Driemaal moeten horen “het komt eraan” en uiteindelijk toch eerlijk toegegeven dat ze het vergeten waren door te geven aan de keuken.

Dat maakt dat het al laat was toen we terug naar huis fietsten en met elk een paar glazen wijn in ons lijf ging het iets minder vlot dan in de heenrit. Eigen schuld … enz.
Toch weer 46 km op de teller.

Zondag
Deze voormiddag gaan we allebei fietsen. Manlief met een van zijn clubjes. Ik met mijn damesclubje. Het was lang geleden, het zal heel fijn zijn om iedereen weer terug te zien.

Wat de rest van de dag nog brengt? We zien het wel.

Spoorfietsen

Zaterdag zijn we gaan spoorfietsen met zoon, schoondochter en Kleine Man.

Een goeie vijf kilometer fietsen door de bossen over een oude militaire spoorlijn op de grens van Kapellen en Brasschaat. We hadden een familie’fiets’, waarbij twee personen trappen en drie op het bankje achteraan zitten.

Spoorfietsen

Op zich een leuke activiteit, als je een goed onderhouden ‘fiets’ heb. Dat was de onze niet, hij wou niet echt mee. Volgens Manlief en zoon lag het aan de rollementen. Die twee hebben zich echt ongelooflijk in het zweet getrapt. Ze zijn allebei super sportief en goed getraind, dus dat was niet echt normaal.

Dat zagen ook de mensen van de grote groeps’fiets’ die achter ons reed. Die hebben op den duur hun fiets aan de onze gebonden en ons gewoon verder geduwd want onze mannen konden niet meer.

Zoonlief was om te ontploffen. En hij had gelijk hoor. Dit was echt niet plezant. Als je 40 euro betaalt voor zo’n activiteit, dan mag die fiets wel in orde zijn.

Halverwege de rit kom je bij Perron Noord waar je je fiets draait en waar je minstens een uur pauze neemt (alle fietsen moeten aangekomen zijn want je moet over hetzelfde spoor terug). Je kan iets verbruiken op het terras terwijl de kindjes in de speeltuin spelen, of je gaat eens kijken naar de activiteit op het tegenover gelegen vliegveldje dat ooit het oudste militaire vliegveld van België was en sinds 2006 de thuis is van de Koninklijke Aeroclub van Brasschaat.

Na een goed uur vertrekken de fietsen één na één terug langs dezelfde weg naar het vertrekpunt. Degene die eerst wil vertrekken neemt gewoon de fiets die eerst staat.

Zoonlief had al gezegd dat hij voor geen geld nog op diezelfde fiets stapte. Manlief idem.

Wij zaten nog aan ‘de drank’ toen we zagen dat onze fiets vertrok. Beetje bij beetje begon iedereen op te stappen en toen wij wilden vertrekken zagen we dat de laatste familiefiets weg was. Gewoon weg. Er is daar ook geen enkele controle.

Naar de organisatie gebeld met de vraag hoe wij weer in Kapellen geraakten want geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om met mijn geklede sandalen vijf kilometer door het bos te gaan baggeren. Blijkt dat dit wel meer voorkomt. Mensen wandelen te voet naar Perron Noord en nemen dan ‘zomaar’ een spoorfiets zonder zich af te vragen hoe de mensen die voor zo’n spoorfiets betaald hebben weer terug geraken.

Enfin, er werd ons nog een drankje aangeboden en de baas himself heeft ons nadien met zijn auto naar Kapellen gebracht (13 km over de weg).

Eind goed, al goed maar toch met een bittere nasmaak want er was té veel ergernis onderweg om het een leuke uitstap te noemen.

Het relaas van drie ‘vrije’ dagen

Zoals ik hier al schreef was Manlief deze week drie dagen gaan fietsen in de Ardennen. Pardon, in de Hoge Venen. En had ik dus het kot alleen.

Dinsdagmorgen zat ik al om half tien buiten in de zon want het was nog net niet te warm. Ik had wel de ventilator voor me gezet op standje 1. Geen zicht, maar ik heb graag wat luchtverplaatsing. Zo lijkt het minder warm.

Ik wou verder lezen in mijn boek waarin ik al ongeveer een maand bezig ben: “Botsing” van Ingrid Oonincx. Dat was althans het plan.

Je wil niet weten hoeveel keer ik ben opgestaan of afgedwaald.

Een glas water halen …
Eens op Facebook kijken …
Een foto nemen van de mooie wolkjes …
Een koffietje halen in de keuken …
Waar komt dat kloppend geluid vandaan? Ah, de overburen zijn aan hun verbouwing begonnen.
Even WordPress checken …
Zonnecrème smeren …
Nog een glas water …

Enfin, je begrijpt. Veel heb ik niet gelezen op die paar uren en om kwart over twaalf was het tijd om naar de nagelstyliste te vertrekken. French manicure deze keer.

Thuisgekomen snel iets gegeten want om 3u moest ik alweer vertrekken om op tijd aan de schoolpoort te staan.

Kleine Man had maar één wens: fietsen met zijn ‘nieuwe’ fiets. In realiteit betekent dit dat hij fietst en ik er achteraan loop. Gelukkig luistert hij goed en stopt hij op tijd als ik hem zeg tot waar hij mag rijden.

Toen hij weg was heb ik nog lekker buiten gezeten met een glas wijn en genoten van de rust en de stilte. En natuurlijk gebeeldbeld (of is het beeldgebeld) met Manlief die daar in Bütgenbach op een goei wei zat. De dames en heren (20 stuks) hadden deze namiddag 50 km gefietst. Het was vrij zwaar geweest maar hij had geen last gehad van zijn ademhaling. En nu wachtte hen een uitgebreide barbecue. Het is hem en zijn fietsclubje van harte gegund.

Ik heb voor mezelf een stukje kabeljauw gebakken, erwtjes/aardappelpuree erbij en ik had nog spinaziesoep. Lekker gegeten dus.

Woensdag begon op dezelfde manier. Buiten zitten lezen tot mijn boek uit was.

Half twaalf had ik een afspraak met de tandarts, degene die het pand met slaande deuren had verlaten een paar maanden geleden. Hij is opnieuw gestart in een andere praktijk en belde me enkele weken geleden op om te vragen hoe het met me was. Hij wou me graag zien. Ik hem ook.

Ik was er op de fiets heen gegaan en wou er een wat langere fietstocht aanbreien maar ik heb zo lang moeten wachten tot het mijn beurt was (hij was ‘wat’ uitgelopen) dat ik direct terug naar huis gereden ben.

De fietstocht heb ik ’s namiddags gedaan. Mijn nieuwe fiets is een zaligheid om mee te rijden. Zelfs op de laagste stand voel ik dat hij veel meer power heeft dan mijn vorige. Het was lekker weer om te fietsen, al werd het op het einde wel wat warm. Thuis gekomen zag ik dat ik vergeten was Strava weer te starten na mijn koffiestop. Dat heb ik dus even manueel aangepast. Elke kilometer is er één!

Ook de vogeltjes waren blij met het mooie weer

Voor mijn avondmaaltijd had ik een doosje taboulehsalade gekocht. Ik heb er nog wat extra lente-ui, peterselie, stukjes tomaat en reepjes gerookte zalm aan toegevoegd en met een glas wijn erbij had ik weer een lekkere maaltijd.

Donderdag was alweer de laatste dag op mezelf.

In de ochtend hetzelfde scenario: naar buiten en voor ik in mijn nieuw boek begon heb ik eerst een rondgang gemaakt door de tuin en alle verlepte bloemen weggeknipt.

Daarna mijn hoekje in met een boek waarover ik wisselende recensies had gelezen: “Alleen een beetje verliefd misschien” van Lonneke Van Engelen. Ik kan er nog niet veel over zeggen buiten dat ik de schrijfstijl wel vlot en aangenaam vind. Ze schrijft grappig en luchtig, eens iets anders dan de soms zware thrillerstijl.

In de namiddag had ik gehoopt een fijne fietstocht te kunnen maken met mijn vriendin maar zij is na haar wandelvakantie vorige week zaterdag met corona terug thuis gekomen. Net zoals 12 van de 16 andere wandelaars! We zijn nog lang niet van dat virus verlost.

Tegen de middag veranderde het weer en ben ik maar wat gaan poetsen. Dat moet ook gebeuren. Normaal doen we dat samen op vrijdag maar vrijdag zou het mooi weer worden en dan doen we liever andere dingen.

Zes uur ’s avonds was Manlief weer thuis.

Hij had het leuk gehad, ik had het leuk gehad. Allebei gelukkig!