Weeral weg?

Weeral weg geweest? Je bent pas terug! mocht ik horen na vorig weekend.

Ja, weeral weg. Na dat darmonderzoek van vorige week maandag dacht ik: snel wegwezen voor ik misschien weer slecht nieuws krijg.

Zodoende verbleven wij vorig weekend in het Land van Cuijk. Het was mooi weer, dus de fietsen mochten moesten mee.

Dag één hebben we gefietst langs de Kraaijenbergse Plas, door het Groesbeekse Bos (o.a. de Zevenheuvelenweg) en de Mookerheide. Mooie fietstocht van 49 km.

Dag twee fietsten we van het hotel (VdV Cuijk) naar Nijmegen en later op de dag weer terug (35 km). We hebben de fietsen achtergelaten in een bewaakte fietsenstalling – een geweldige gratis service in diverse Nederlandse steden – en hebben te voet de 7 km lange stadswandeling van de VVV gedaan.

Nijmegen is zwaar gebombardeerd tijdens de tweede wereldoorlog en veel oude gebouwen zijn er niet meer. Na de oorlog heeft het tot in de jaren ’60 geduurd eer de stad terug opgebouwd werd, met de typische eentonige bouwstijl van die tijd.

Er waren al veel gevels in kersttooi en dat terwijl sinterklaas zaterdag pas in Nijmegen aankwam. Ook dat hebben we van dichtbij meegemaakt.

Dag drie hebben we – na op ons terras te hebben genoten van een prachtige zonsopgang en opnieuw een overheerlijk VdV ontbijt – 50 km langs de Maas gefietst, van Cuijk via Gennep tot aan het veer in Afferden, de Limburgse kant van de Maas. Dan langs Boxmeer en St. Agatha aan de Brabantse kant terug. De terugrit was de mooiste.

Het was een zalig weekend, met heerlijke temperaturen en alleen maar zon. Om snel weer over te doen.

Málaga

Vorige week zijn we een dag naar Málaga geweest. Een dik half uur rijden bij ons vandaan.

Vroeger was Málaga de plaats waar je van het vliegtuig stapte als je aan de Costa del Sol logeerde. Meer niet. Nu is Málaga een hippe trendy stad die alles heeft voor de zonzoeker en de citytripper. Er is het mooie stadsstrand (La Malagueta) met een aangename wandelboulevard, net zoals Valencia en Barcelona dat ook hebben.

En verder natuurlijke prachtige gebouwen in de oude stad, veel kerken en musea, pleinen en een aantal mooie parken. Maar ook de bars en restaurantjes zijn niet te tellen.

Omdat we de stad al zo vaak bezocht hebben, hebben we gewoon onze neus gevolgd en een paar uren door de stad gedwaald, goed voor 8 kilometer. Bij 30° kon dit voor mij al tellen!

En ’s middags hebben we heerlijk gegeten bij Tapeo de Cervantes.

Na regen …

… komt zonneschijn.

En zonneschijn betekent fietsen ten huize M & M.

Woensdag heeft manlief met een van zijn clubjes een toerke van 170 km gedaan. Ik heb me beziggehouden in het huishouden en onder andere kilo’s appels van onze oude boom verwerkt tot appelmoes. Volgende week de rest!

Donderdag hebben we samen gefietst. Ik had een route uitgezocht uit het boek dat ik voor mijn verjaardag had gekregen: Uitwaaien in de Stille Kempen, een rit van 46 km die ik wat verlengd had want 46 km is wat weinig voor een hele dag.

Toen we vertrokken in het Prinsenpark in Retie was het 10 graden. De trui, de jas, de sjaal en de handschoenen kwamen goed van pas. Maar na de eerste koffiestop mochten jas en handschoenen al in de fietstas.

De route ging langs rustige wegen en over jaagpaden langs de kanalen
Dessel-Schoten en Bocholt-Herentals. Altijd fijn fietsen langs het water.

Lunchen deden we in Het Wilde Zwijn in Bergeijk waar we werden verwelkomd door grote zwermen wespen. We hebben dan maar – zoals de meeste andere gasten – binnen gegeten. Jammer met zo’n mooi weer, maar het kon echt niet anders.

Na de lunch verdwenen ook trui en sjaal in de fietstas.

Het stuk dat ik er had aangebreid liep over de Nederlandse grens en dat was ook het mooiste stuk van de hele rit. We reden door de Peelsche Heide waar we een schapenhoeder en zijn kudde tegenkwamen. De heide was uitgebloeid maar tijdens de bloei is dit beslist een heel mooi gebied.

Het laatstse stuk ging door de Postelse Bossen en langs de Norbertijnenabdij van Postel.

Alweer een heerlijke fietsdag (61 km). Ik hoop dat het niet de laatste was dit jaar.

PS. Geen idee waarom de foto’s zo lelijk verspringen (op de computer althans). Mocht er iemand een oplossing voor hebben: graag!

Weekendje weg

Onze huwelijksverjaardag vieren we altijd met een kort tripje. Zo ook deze keer.

Zondagmorgen vertrokken we voor 2 dagen naar Breskens. De fietsen mochten mee want ik had van de vaatspecialist groen licht gekregen om te fietsen. Oef!

Zondag hebben we Breskens – Terneuzen – Breskens gefietst.
De heenrit ging over de dijk naast de Westerschelde. De terugrit door de weidse polder. Mooi. En warm! Een mix van blauwe lucht en wolken. Heerlijk fietsweer.

In Biervliet vonden we een terras waar we wat konden eten. En in Ijzendijke was de Mauritskerk open vanwege de Openmonumentendag. Ook de vuurtoren van Breskens kon je gaan bezoeken, maar deze hebben we aan ons voorbij laten gaan. Tegen die tijd was mijn pijp zo goed als uit en had ik alleen nog behoefte aan een een lekker drankje. Dat vonden we gelukkig in het centrum van Breskens want de strandtenten zaten stampvol.

Na de fietstocht van 60 km checkten we in in de geboekte B&B De Passant en na ons te hebben opgefrist togen we te voet naar het gereserveerde restaurant Spuiplein 41 alwaar we zeer lekker gegeten hebben.

De nacht was redelijk, met dank aan onze oordopjes (die ik altijd en overal bij heb), want onze kamer lag aan de voorzijde van het gebouw. Na een zeer copieus ontbijt, aan tafel opgediend, namen we maandagochtend afscheid van gastheer en gastvrouw en sprongen we opnieuw op de fiets.

De rit ging naar Knokke, door de duinen en langs het Zwin. Deze rit hebben we al tientallen keren gemaakt maar ze verveelt nooit. De zee, de duinen, de zon en mijn fiets. Een combinatie die me intens gelukkig maakt. Ik slaag er dan zelfs in om even mijn vervelende mond te vergeten.

Onderweg geen gebrek aan terrasjes! Manlief heeft ook nog even gezwommen tussen paalhoofd 20 en 23. En we hebben lekker geluncht bij Le P’tit Bedon in Knokke.

Het was druk op de fietspaden. Het leek wel of alle pensionistas de laatste zonnestralen nog wilden meepakken. Wat ons aangenaam verraste is het mooie brede fietspad dat helemaal rond het Zwin loopt, waar je vroeger toch een heel eind langs een saaie straat moest rijden. Een hele verbetering met prachtige zichten onderweg. 66 km in de benen.

Het moge duidelijk zijn dat wij heel erg genoten hebben van onze twee dagen weg. Beter kort en goed, dan lang en slecht!

Fietsen

Donderdag hebben we een rondje gefietst in de buurt van Katwijk. Best ver van huis voor een daguitstap.

Eigenlijk had ik drie nachten geboekt bij Van der Valk Sassenheim-Leiden en ik had vier lange fietstochten uitgestippeld. Maar toen kwam daar dat trombosebeen. Ik durf wel een korte fietstocht maken, maar vier dagen na elkaar 60-70 kilometer, dat vond ik toch niet zo verstandig. Hotel dus maar weer geannuleerd.

En toch wou ik eens in die regio gaan fietsen. Het is een van de weinige duingebieden waar we nog niet eerder gefietst hebben. En als ik iets in mijn kop heb …

Dus togen wij naar Katwijk aan Zee en genoten wij volop van de zon en iets minder van de harde wind tijdens een heerlijk ritje van een goeie 30 kilometer door de duinen tussen Noordwijk en Wassenaarseslag.

Foto’s? Natuurlijk! En ze zijn nog aanklikbaar ook.

Zaterdag

Gisteren, zaterdag, had ik zin om het huis eens te verlaten. Eerst was er de warmte, dan dat trombosebeen dat me thuishield (en -houdt). Zaterdag was een perfecte dag voor een uitstapje.

Het was lang geleden dat we nog op de zaterdagmarkt / exotische markt / vreemdelingenmarkt in Antwerpen waren. Die laatste term mag je misschien niet meer gebruiken, maar ik doe het toch want het is exact wat het is. Het merendeel van de kramen wordt gerund door mensen van buitenlandse origine die hier hun heerlijke uitheemse producten aan de man/vrouw brengen. Wat meteen de sfeer van deze markt weergeeft: ik krijg er altijd een instant vakantiegevoel.

En natuurlijk gingen we – zoals gewoonlijk – met veel te veel lekkers naar huis.

Ons uitje was goed voor 5.000 stappen. Lang niet genoeg voor een gezond mens maar meer dan genoeg voor mijn trombosebeen en alvast 5 tot 10 maal meer dan ik er de laatste week gezet heb.

The Weekend

Vrijdag

Was ik jarig. Omdat we niks aan de hand hadden, besloten we om ’s middags naar Oud-Turnhout te rijden om te gaan lunchen bij Vin Perdu.

We waren er al een paar keer eerder maar het was lang geleden. Ondertussen hebben ze blijkbaar hun formule veranderd, van restaurant (Jeunes Restaurateurs d’Europe) naar bistro.

We hebben lekker gegeten maar ik miste toch de fijne keuken van weleer, de ruim bemeten tafels met mooi tafellinnen en de mooi opgemaakte borden. Het was eerder ‘brasserie’ dan ‘bistro’ en het bord ‘bistronomie’ aan de deur mag voor mijn part weggehaald worden.

Daar gaan we dus geen 50 km meer voor rijden.

Zaterdag

Een prachtige dag.

Het kriebelde.

Mijn fiets riep mijn naam.

En ja, ondanks het verbod van mijn huisarts zijn we toch gaan fietsen. Ik meende me namelijk te herinneren dat ik bij mijn vorige trombose ook gefietst heb. Ik ben het eens in mijn Strava activiteiten gaan nakijken en dat klopte! En ook in een logje van september 2020 las ik dat ik een paar dagen na de diagnose al op de fiets zat. ‘Op het gemakje’.

We hebben op het gemakje een ritje van 30 km gedaan door en rond de Loonse en Drunense Duinen. Vaak afgestapt om mijn trombosebeen even horizontaal te positioneren, al dan niet met iets lekkers erbij.

Er zijn maar twee fietspaden die echt dwars door het park lopen, maar de heide die we daar te zien kregen was machig mooi.

Ik heb een slideshow gemaakt van de foto’s. Als ik ze in ‘galerij’ zet, dan verspringen ze en ziet het er niet uit.

Zondag

Deden we mijn verjaardagslunch nog eens over, met ons gezin deze keer. Ik had van een vriendin een restauranttip gekregen: lekker eten, veel aandacht voor kindjes waaronder een grote overdekte speeltuin.


Zeer lekker gegeten bij ’t Schaliënhuis, al was vandaag het gezelschap en de fijne sfeer belangrijker dan het eten. We hebben er een heerlijk lange lunch van gemaakt op deze mooie zonnige dag en de Kleine Man heeft zich goed geamuseerd in de leuke speeltuin.

Het gezin bij elkaar, dat is eigenlijk alles wat ik nodig heb om gelukkig te zijn.

Bij deze wil ik trouwens ook mijn lezers bedanken voor de lieve verjaardagswensen. Ik had een heel fijn verjaar-weekend.

Accidentje

Vorige week tijdens het fietsen moest ik nogal bruusk afstappen en daarbij sloeg mijn trapper op hardhandige wijze tegen mijn been. Het deed verdomd zeer!

Al gauw ontstond er een blauwe plek en ik wou dat het daarbij gebleven was, maar je voelt me al komen …

Mijn voet werd dik, mijn been werd dik, mijn hele lidmaat begon rood te verkleuren en voelde warm aan.

Tijd om naar de huisarts te gaan en het zaakje eens te laten bekijken.

Die voelde en duwde (au!! au!!) en stuurde me met een verwijsbrief door naar de radioloog voor een echografie. Dringend!

Daar kon ik vanmorgen al terecht en het verdict is Veneuze Trombose. Een bloedklonter dus. Nog maar eens. De oorzaak is tien tegen één beschadiging van de wand van het bloedvat door de aanvaring met mijn trapper.

Gelukkig zit de bloedklonter deze keer ‘slechts’ in een ader die meer aan de oppervlakte ligt en dat betekent minder gevaar voor longembolie. Even goed betekent het nog maar eens de inname van bloedverdunners waar ik geen fan van ben. Over drie weken controle echo.

Wat zal het volgende zijn?!

Heide

Zondagmorgen stapte ik al vroeg op de fiets, voor mijn doen dan toch, om een ritje te maken langs de bloeiende heide in onze gemeente.

Het werd een korte rit want het was veel te warm, ook al was het nog maar goed negen uur.

De heide staat in volle bloei, maar ik vond de kleuren lang niet zo helder dan voorgaande jaren. Dat kan ook aan mij liggen natuurlijk. Of aan mijn Nikon, want die had ik speciaal voor de gelegenheid meegenomen.

Een impressie …

Weekendje weg

Afgelopen weekend fietsten we in West-Vlaanderen. Twee fietstochten aangeboden door Westtoer. Twee nieuwe regio’s voor ons.

Zaterdag fietsten we de route “Charme op het platteland” vanuit Pittem. We passeerden Ardooie – Lichtervelde – Zwevezele. Het was een mooie rustige rit door landelijk Vlaanderen, veel vals plat en licht heuvelachtig. Onderweg overwegend land- en tuinbouwgebied … Ik heb nu onderhand wel genoeg maïs- en aardappelvelden gezien! Helaas ontkom ik er in onze eigen streek ook niet aan.

Het deed ons wel plezier te zien dat er in België nog redelijk wat open ruimte is met mooie vergezichten. – 49 km.

A propos, en niks ter zake doende, tijdens deze rit zag ik het magische getal 1.000 op mijn kilometerteller verschijnen. Duizend kilometer bij elkaar getrapt op mijn nieuwe fiets op zes weken tijd!

Logeren én dineren deden we in Izegem, halverwege tussen fietstocht 1 en 2. Zo hadden we de kans om deze, ons onbekende, stad met een bezoek te vereren. 😉Zoveel was er daar niet te zien. – 11 km.

Zondag reden we de rit “Fietsen langs lekkers en zoets”: Wevelgem – Menen – Moorsele – Gullegem – Heule – Kortrijk (extra lus) – Marke – Lauwe – Wevelgem.

Geen bijzonder mooie rit. Veel ‘bewoonde wereld’ met af en toe een stukje bos of natuurdomein en, jawel, maïs en patatten. Én afgemaaid vlas.
Gelukkig had ik een extra lus naar Kortrijk toegevoegd alwaar het gezellig druk was op de terrassen. Na de lunch volgde er nog een stuk jaagpad langs de Leie, in de blakende zon. – 51 km

Het was een leuk weekend, voor herhaling vatbaar.