Naar het buitenland!

Donderdag 10 juni.
We staan op tijd op want we gaan een dagje uit.

Naar het buitenland, jawel!

We gaan fietsen in ons geliefde Zeeland. Minder dan twaalf uren in Nederland mag, al wordt het ontraden. Om te bewijzen dat we ’s morgens nog in België waren tanken we de wagen vol voor we vertrekken (en gooien we het bonnetje voor de verandering niet weg). Ik ben toch zo’n bangerik als het erop aan komt. En ik kleur niet graag buiten de lijntjes. En toch is de goesting in een dag Zeeland groter dan de ongerustheid.

Terwijl de zon schittert aan de blauwe hemel zet manlief de fietsen op de fietsendrager. Ik neem de fietstassen en scharrel nog vlug een trui mee voor elk. Aan zee kan het best nog fris zijn ’s morgens.

Onderweg, zo’n 25 kilometer vóór Vlissingen – van waar onze fietstocht vertrekt – wordt de blauwe lucht beetje bij beetje één grote grijze massa. We zien de temperatuur dalen van 21 naar 17 graden. Dat belooft!

Het valt vies tegen als we uit de auto stappen. De lucht is niet alleen grijs, het is vooral ook heel mistig. We kunnen niet snel genoeg onze trui aan hebben en hebben al spijt dat we ook niet een windstopper hebben meegenomen. Maar we zetten dapper door. Als klap op de vuurpijl hebben we ook nog eens wind op kop. Na twee kilometer is mijn coiffure al niet meer om aan te zien. Eerst maar ergens een warme koffie drinken!

We zijn al bijna in Middelburg, 31 km ver, en mijn tenen zijn er bijna afgevroren als de zon aarzelend door de grijze massa piept. Maar eens ze haar weg gevonden heeft is ze niet meer te stoppen en is het heerlijk fietsweer. We pikken nog de gedeeltelijke zonsverduistering mee. Helaas niet vast te leggen met de smartphone.

In Middelburg doen we even een ommetje langs de Reigerstraat die getooid is met kleurige paraplu’s. We wanen ons even in het warme zuiden. We zoeken en vinden een plekje in de schaduw op een fijn terras waar we een hapje eten en een glas drinken.

De koude wind van ’s ochtends wordt een welkome stevige bries in de namiddag. En meer dan een bries als we de ‘Zeeuwse Windroute’ aanvatten. De windturbines draaien op volle toeren.

Ondanks de grijze en frisse start hebben we een heerlijke dag gehad en een rit van bijna 62 km gemaakt. Het was overal zó rustig, zelfs in Middelburg. We gaan dat heel snel herhalen, maar dan ga ik voor vertrek eerst wel op de webcam kijken. Niks zo veranderlijk als het weer tenslotte!

Alle foto’s © MyriamC

We zijn niet welkom :-(

Vorige week stuurde ik een mailtje naar Informatie Rijksoverheid Nederland omdat ik tegengestelde berichten las over de voorwaarden om te mogen reizen naar onze Noorderburen.

Vandaag kreeg ik volgend antwoord (erop klikken om te vergroten):

Helaas zijn we voorlopig dus niet welkom in Nederland tenzij we een negatieve PCR test kunnen voorleggen (ok, nog tot daaraan toe) én tien dagen (ja, TIEN dagen) in quarantaine gaan.

Als wij gaan fietsen in Nederland, dan is dat meestal voor een dag of vier, vijf. Tien dagen in quarantaine gaan is dus sowieso onmogelijk.

Jammer, doodjammer want ik zie mijn plannetjes alweer in het water vallen. We kunnen alleen nog hopen dat de situatie in juli versoepeld is.

Bij de elite

De titel van dit logje heb ik gepikt van bentenge. ’t Is te zeggen, van een reactie die hij schreef op een foto van Auberge du Pêcheur op Instagram: ‘bij de elite, dat lukt wel denk ik‘.

Laat mij u heel snel uit de droom helpen! Zonder enige twijfel is de locatie subliem, zo mooi in een bocht aan de Leie, maar ik was echt teleurgesteld in de kamer.

We hadden een ‘Kasteelweekend’-bongobon en aangezien we al langer eens wilden gaan fietsen aan de Leie en Auberge du Pêcheur in Deurle/Latem tussen de kasteelweekend adressen stond was de keuze snel gemaakt.

Een bongo hotelbon is nogal vaak een vergiftigd geschenk. Meestal zijn ze alleen geldig in het laagseizoen en niet tijdens het weekend. Vaak krijg je ook een minderwaardige kamer. Het was bij Auberge du Pêcheur niet anders. We zijn heel vriendelijk ontvangen, maar onze kamer (de comfort kamer) was absoluut zijn geld niet waard. Ze bevond zich in een dépendance (Latem House) tegenover het hoofdgebouw en ze was piepklein maar gelukkig wel proper. Totaal niet wat je op de foto’s op de website ziet. Er was ook nogal wat achterstallig onderhoud in de badkamer. De douchedeur sloot niet, de douchekop viel altijd terug naar beneden en de kranen lekten. Zou niet mogen voor een kamer waar voor een overnachting op 30 mei op de website 170 euro voor gevraagd werd (kamer + ontbijt).

Toen we uitcheckten werd me gevraagd of we een goed verblijf hadden gehad en of alles in orde was. Ik ga dan niet onnozel doen en zeggen dat het ok was terwijl het dat niet was. Ik ben ook zo frank geweest om te vragen of ze deze kamer ook aan ‘normaal betalende’ gasten verhuren en daarop werd bevestigend geantwoord. Ik zou het er zelf nooit aan geven!

Enfin, een gegeven paard …
Gelukkig kregen we op maandagmorgen wel een heerlijk ontbijt, geserveerd in de orangerie met zicht op de Leie.

Auberge du Pêcheur

Ondanks de tegenvallende kamer hebben we toch een fijne tweedaagse gehad. We hadden onze fietsen mee (uiteraard, zou ik zeggen) en we hebben zalig gefietst.

Zondag hebben we de route ‘Bergeend‘ gefietst. Op het gemakje 62 kilometer getrapt langs rustige wegen, over jaagpaden langs de Schelde, door mooi natuurgebied en een stukje door de stad Gent. Het was prachtig weer en we hebben ervan genoten. Het was ook nog een brokje nostalgie voor Manlief toen we de Watersportbaan naderden want hij heeft daar in zijn jeugd op redelijk hoog niveau wedstrijden geroeid.

Bergeend’

’s Avonds hebben we voortreffelijk gegeten bij d’Ouwe Hoeve in Deurle. Gemoedelijk, gezellig, lekker, … Meer moet dat niet zijn.

D’Ouwe Hoeve

Maandag hebben we de ‘Leiestreekroute‘ gefietst in een iets aangepaste versie, vertrekkend vanaf het hotel. Het begin van de route was mooi: via de Latemse villa’s en de golf door de mooie natuur met be-boterbloem-de weiden en kikkerpoelen naar het veer in Afsnee en zo richting … Gent! Oops, blijkbaar de verkeerde route op de GPS gezet. We zijn dan toch nog tot in Deinze geraakt maar het was op zich een vrij saaie route, door woongebied en langs een spoorlijn. Van Deinze terug naar Latem was dan weer wel een heel mooi stuk. We tikten af op 67 kilometer.

‘Leiestreekroute’

Ik weet nu wel zeker dat ik mij een nieuwe fiets ga aanschaffen want mijn batterij kan niet veel meer aan dan 60 kilometer, en dan heb ik nog een heel stuk op de eco stand gefietst. En de laatste 4 kilometer op eigen kracht.

Misc

Ik ben een beetje uitgeblogd. Ons leven is het laatste jaar gewoon zó saai geworden. Normaal gezien hadden we nu al enkele buitenlandse trips achter de rug die altijd wel stof tot bloggen zijn. Niet dit jaar dus.

We fietsen wel wat, maar zolang het niet echt mooi (droog) weer is blijven de dagtochten uit. Mooie luchten à volonté maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Wolken (met filter)

Ons huis zit ondertussen helemaal in de witte crepi. De mannen hebben supermooi werk geleverd en alles heel proper achtergelaten. We hebben het wel eens anders gezien!

Mijn niet-zo-handige-harry is nu bezig om de poort terug te plaatsen maar hij heeft er wel wat werk aan want ze past natuurlijk niet meer nu er een dikke laag isolatie tegen de zijgevel zit.

In de tuin groeit en bloeit alles dat het een lieve lust is, vooral de klaver en het mos in de gazon doen het meer dan prima! 🤪 Het wordt hier weer stilaan een groene oase. Op meer kleur (van bloemen) is het nog even wachten, maar zodra de zon zich laat zien, zie je letterlijk alles groeien. Komt dus wel weer.

Tuin in mei

En voor de rest kabbelt ons leventje verder. Op dinsdag halen we onze Kleine Man van school en dat betekent een paar uren veel leven in huis! We doen eens een terrasje – in de voormiddag scheen hier meestal de zon – en vorige vrijdag hebben we ouderwets heerlijk buitenshuis geluncht op een verwarmd terras. Dat was geleden van 18 oktober vorig jaar! Zo’n dingen geven het leven terug een beetje kleur.

Lunch @ Zilverden

Haspengouw

Mag ik jullie op deze druilerige dag laten meegenieten van onze zonnige fietstocht van gisteren in Haspengouw?

Ik had een pittige tocht uitgekozen, het glooiende landschap ten zuiden van Borgloon, omdat we daar nog niet eerder gefietst hadden. Veel klimmetjes, gevolgd door evenveel afdalingen, en voor de rest vals plat. Gelukkig was dat met mijn e-bike niet echt een probleem.

Het was alweer een heerlijke dag!

(Foto’s zijn aanklikbaar)

Alle foto’s © MyriamC

Even weg geweest

Vorige week zijn we er even tussenuit geknepen. We verbleven een week in een heerlijk appartement in Oostduinkerke-Koksijde. De eerste keer trouwens dat we iets huurden via Airbnb.
We gingen vroeger met thuis wel eens op gezinsvakantie naar Koksijde (in Reigersnest) en ik herinnerde het me als een heel aangename badplaats, midden tussen de hoge duinen.
We gaan niet zo vaak naar de Belgische kust maar omdat Nederland nu geen optie was, hadden we geen andere keuze, en het was eens iets anders dan Knokke of De Haan.


Op twee halve dagen mist na hadden we prachtig zonnig weer, maar ook wel een harde noordoostenwind waar we tijdens onze fietstochten tegen moesten opboksen. En warm was het ook al niet, met gemiddeld een graad of twaalf (gevoelstemperatuur een pak lager!). Maar ik klaag niet. De zonnige namiddagen op ons zuidgericht terras én de andere omgeving hebben toch wel deugd gedaan.

Helaas was het echte vakantiegevoel wel helemaal zoek. Ten eerste moest je in alle kustplaatsen een mondmasker dragen op de dijk en in de winkelstraten. Eerlijk gezegd hebben we ons daar niet altijd aan gehouden. Beetje belachelijk als er geen andere fietsers of wandelaars in de buurt zijn. Het was namelijk extreem rustig aan zee en na een week hadden we het ook wel gezien daar. Van mij mag er een beetje meer ambiance zijn.

Ten tweede was er nu natuurlijk niets open. Dat wisten we, maar vakantie … dat is voor ons toch synoniem met terrasjes doen en lekker uit eten gaan. Daarom hadden we ook voor de kust gekozen. Uit ervaring weet ik dat er aan de kust talloze mogelijkheden zijn om lekkere maaltijden af te halen bij traiteurs en restaurants. Want koken op vakantie? Daar begin ik niet aan.
En we hebben ook lekker gegeten! Maar wel in ons eigen appartement en dat vinden wij niet gezellig. Dat gaan we dus ook niet meer doen. We wachten wel tot alles terug open is voor we nog eens een paar dagen weg gaan.

We hebben wel fijn gefietst, want dat was de bedoeling van deze vakantieweek. Geen lange ritten want geen toiletten onderweg en geen mogelijkheid om iets te eten. Ik zal blij zijn als ik terug een volledig gebit heb en zomaar, heel gewoon, in een boterham of een broodje kan bijten zodat we onderweg op een bankje of desnoods in een berm kunnen picknicken.

De eerste tocht reden we in de zware mist via de Kustroute een stuk van de Frontroute 14-18. Ik was met een halflege batterij vertrokken en – u raadt het al – vroegtijdig moeten afhaken want met windkracht 5, wind op kop en zonder ondersteuning, dat lukt me echt niet meer. Gelukkig waren we nog maar tien kilometer van ‘huis’ en is mijn manlief de auto gaan halen om mij en mijn fiets thuis te brengen.


Tijdens onze fietstocht (met een omwegje) naar Veurne – onder een stralend blauwe hemel – hebben we even geflirt met de Franse grens. We zijn er niet over gereden, maar van enige controle in Bray-dunes was geen sprake.


We hadden van zoonlief ook een boodschappenlijstje meegekregen: “jullie zitten niet zo ver van Westvleteren … als je zin hebt in een ritje met de auto mag je voor mij bij het winkeltje van de abdij trappist gaan halen.” Zo gezegd zo gedaan, en het gaf ons de gelegenheid om met de auto een stuk van de Ypres Salient te rijden. We hadden gehoopt de route nog eens helemaal te kunnen rijden, maar als – zelfs in Tyne Cot – het bezoekerscentrum gesloten is en er nergens een toilet te vinden is, dan houdt het al snel op. Ik ga echt niet met mijn billen bloot daar in de vlakke polder! Toch nog even omgereden naar het Deutscher Soldatenfriedhof in Langemark (Studentenfriedhof). Deze eenvoudige begraafpaats met o.a. de kleine stenen kruisen en de beeldengroep van de vier treurende soldaten doet mij meer dan alle andere statige oorlogskerkhoven samen.


De kustlijn en het achterland tussen Nieuwpoort en De Panne is ons heel erg bevallen. De ligging temidden van de hoge duinen is daar niet vreemd aan. Leuk ook om door de straatjes te fietsen en je te vergapen aan de luxe villa’s. Ook Gert Verhulst heeft er een optrekje (Witte Burg 11). Mocht hij thuis geweest zijn, hij had ons zeker op de koffie gevraagd. 😉


Floralia Brussel 2021

Gisteren hebben we, na heel lange tijd, eens een uitstapje gemaakt buiten de gemeentegrenzen. We zijn de voorjaarsbloeiers gaan bewonderen in het park van het Kasteel van Groot-Bijgaarden tijdens Floralia Brussel.

Het park is 14 ha groot, 2 hectaren groter dan ons Arboretum maar totaal anders. Terwijl het Arboretum in Kalmthout vooral gekend is om zijn grote variëteit aan uitheemse planten en bomen, gaat het in het kasteelpark voornamelijk om een grote verzameling voorjaarsbloeiers.

Specialisten en professionals plantten meer dan 1 miljoen bollen in het park waaronder 400 soorten tulpen (en 10 nieuwe soorten die nog een naam moeten krijgen). Maar er is meer dan tulpen. Botanische narcissen staan broederlijk naast druivenhyacinten en minitulpen of azalea’s en rododendrons die geïmporteerd zijn uit de Exbury Gardens, gelegen in het zuidwesten van Engeland.

Floralia Brussel is een in wezen levende tentoonstelling, met kleur in overvloed. De natuur evolueert elke dag en het is zeker de moeite het park meer dan eens per seizoen te bezoeken want er staat de hele periode wel iets in bloei. Zeker nu met het koude voorjaar stonden nog lang niet alle bloemen open.

Een must voor iedereen die van bloemen houdt. Nog tot 2 mei te bezoeken, tickets online. Er zijn toiletten en op het grote gazon staan her en der stoeltjes en tafeltjes waar je, heerlijk in de zon, kan genieten van take-away hapjes en drankjes.

Foto’s, zei u?
Natuurlijk!

Alle foto’s zijn aanklikbaar voor een grotere weergave en © MyriamC.