Rondje Tholen

Zondag fietsten we een Rondje Tholen. Slechts een half uur met de auto bij ons vandaan en veel langs het water (*). Ideaal voor een warme dag.

En warm was het!

Warm!

Tholen is een stad(je) op het (schier)eiland met dezelfde naam. Tijdens het Rondje Tholen doorkruisten we ook Sint-Maartensdijk, Stavenisse, Sint-Annaland en Oud-Vossemeer.

Het eiland Tholen staat bekend als zijnde zeer kerkelijk, zowel protestants als hervormd als katholiek. Het resultaat hiervan is dat de zondagsrust op heel het eiland gerespecteerd wordt met als gevolg dat het heel moeilijk is om op een terras een drankje te nuttigen of wat te eten want er is vrijwel niets open en er loopt geen kat op straat. Een heel bevreemdend zicht.
We wisten dat – onze zoon heeft stage gelopen op Tholen tijdens zijn studie – en hadden onze eigen lunch meegebracht. In Scherpenisse en aan het haventje in Sint-Annaland vonden we gelukkig wel een terras want soms kan ‘hoge nood’ een spelbreker zijn tijdens een fijne fietstocht.

En een fijne fietstocht was het. Aan de ene kant heb je het Nationaal Park Oosterschelde, aan de andere kant de groene polder met hier en daar een boerderij of een molen. Maar vooral heel veel rust en ruimte.

En wind!

(*) Langs het water, allemaal goed en wel maar mocht ik alle ongedierte hebben laten zitten dat er rondvloog en op mijn kleren/gezicht/armen/benen terecht kwam, ik zag zo zwart als een hoge hoed.

Time flies …

… when you’re having fun.

Maandag zijn we naar Hoek van Holland gereden om te gaan fietsen.

Waarom naar Hoek van Holland?

Ten eerste omdat die regio ons totaal onbekend was, hoewel we er vroeger wel een keer naar het naturistenstrand zijn geweest maar nu spreek ik over 40+ jaar geleden.
Ten tweede, onze kinderen hadden daar een lang weekend gelogeerd in een strandhuisje en dat wilden we wel eens zien maar niet op een moment dat zij daar waren. Ze hebben zo’n druk leven, zitten altijd tussen de mensen en zo’n weekend onder hun drietjes zonder aanloop was hun heel hard gegund. Maandagmorgen moesten zij het strandhuis verlaten, dus storen konden we hen al niet meer.

Zoals altijd had ik een rit uitgestippeld via de knooppunten. Ik rijd dan met zo’n plastic dingetje aan mijn stuur zoals omabaard ; Manlief heeft de rit ofwel op zijn GPS ofwel op de Knooppunter app. Die combinatie werkt altijd prima.

Behalve maandag! Het eerste deel van de rit, langs de honderden serres (kassen, voor de Nederlandse lezer) richting Scheveningen ontbraken er nogal wat knooppuntenbordjes, en soms klopte de nummering niet. Manlief reed op de app en daar zit altijd een beetje vertraging op. Dus wachten, zoeken, terugrijden, … Ik word daar ambetant van en wil kunnen doorrijden!
Het was dan ook eigenlijk nog geen mooie rit, woonwijken, industrie, wat polder en een enkel bos/park.

Een hapje eten deden we bij Simonis aan de Haven in Scheveningen, lekker buiten in de zon. Ondertussen was het al half vier dankzij de vele omwegen.

Genoeg voor 4 personen!

De terugtocht was gelukkig wel goed aangegeven én gemakkelijk: het was vanaf Scheveningen altijd rechtdoor door de duinen. Het stuk tussen Scheveningen en Kijkduin was echt prachtig.

De rit van 50 kilometer werd er uiteindelijk een van 59 kilometer.

Dinsdag moest ik nog eens naar mijn kinesiste voor lymfedrainage. Ik ging nog één keer om de zoveel weken maar nu kan ik ook dat hoofdstuk afsluiten. Al vond ik het niet erg om te gaan, voor mij was het een moment van ontspanning.

Na de lymfedrainage een nieuw kleurtje op mijn nagels laten zetten. Ook een moment van ontspanning en veel babbelen (luisteren, in mijn geval) met de nagelstyliste die een zoontje heeft dat even oud is als onze Kleine Man.

Dinsdagnamiddag Kleine Man van school gehaald, hem gelaafd en gevoed en geëntertaind tot zijn mama en papa hem kwamen halen na het oudercontact waar ze alleen maar goed nieuws kregen. Hij is helemaal klaar voor de derde kleuterklas. Wat vliegt de tijd!

Woensdag had ik een dag voor me, myself & I want Manlief ging een dagje fietsen met de kameraden. Ik heb wat gerommeld in mijn kleerkasten en zakken vol kleding weggebracht, sommige stukken met pijn in het hart. Daarna heb ik mijn kleer- en schoenenkast ook weer opnieuw wat aangevuld. 😉 Een bosje pioenen had ik ook wel verdiend vond ik. Net zoals de uitgebreide massage waarop ik mezelf had getrakteerd. Ik had namelijk nog een waardebon liggen. Koude olie, warme olie, hot stones en al. Zalig!

Verder heb ik nog in de tuin zitten lezen in ‘Het Schuilhuis’ van Rachel van Charante die hiermee haar debuutroman schreef. Een roman die zich afspeelt in de tweede wereldoorlog: de NSB, de weerstand, onderduikers, verraders, de hele gruwel, maar ook liefde (nooit melig). Het is een boeiend boek, met afwisselende verhaallijnen en spanning die zich opbouwt naarmate het boek vordert. Alleen het einde vond ik wat ‘bij zijn haar getrokken’ (= ongeloofwaardig).
Zo’n dag voor mezelf, ik kan daar enorm van genieten. In de wetenschap dat er ’s avonds gewoon iemand naast me in de zetel zit.

Donderdag was het de maandelijkse fietsdag met onze Overjaarse Jeugdclub. We hadden ingeschreven maar ik heb moeten passen omdat ik langs mijn chirurg in Middelheim moest want, ja, er zit weer granulatieweefsel in de weg.
Ze wou het even afwachten tot mijn jaarlijkse controle in juli. Misschien verdwijnt het wel vanzelf nu de prothese er op drukt.

Voormiddags, terwijl ik op het terras wat dode bloemen verwijderde en in mijn boek zat te lezen, ook de kat van de buren in de gaten gehouden want het jonge leven in het nestkastje wordt duchtig verstoord. Er zit er eentje op vinkenslag!!

Buurkat/pleegkat

Vrijdag moest ik langs de vervang-tandarts om mijn prothese te laten controleren. Ze zit wat strak en ik kan er niet goed mee eten.
Ik ga het wat tijd geven en als het over een paar maanden niet beter is, dan laat ik een vaste prothese maken. Comfort voor alles.

Voor de rest hadden we geen plannen. Was het wat warmer geweest dan hadden we nog eens een toerke met de fiets gedaan maar ik vond het te koud en te winderig. In de plaats daarvan hebben we delen van de Giro d’Italia gezien, waar het ook al geen te beste weer leek. Boodschappen gedaan met een terrasje. En een beetje gepoetst. Moet ook gebeuren, al zijn we wel van plan om terug een poetshulp te nemen. Eens het mooi weer is zijn we namelijk heel weinig thuis en schiet de ‘kuis’ er al eens over.

Zaterdag.
Blij dat ik nog leef!
Tijdens ons fietstochtje om boodschappen werd ik ei zo na aangereden door een wielerterrorist (excusez le mot). Het fietspad is smal en omzoomd met bomen waarvan de takken nogal overhangen. Ik rijd aan de rechterkant van het pad en wijk even uit om de overhangende takken te ontwijken. Komt er daar uit het niets – en uiteraard zonder te bellen want een bel hebben die mannen niet op hun fiets – een wielertoerist aangestoven. Hij heeft me net niet geraakt maar het scheelde geen haar! Manlief heeft hem nog wat lelijke woorden achterna geroepen.

’s Namiddags hebben we de verjaardag van schoondochter gevierd bij hen in de tuin. Een drukte van belang want zij en haar zussen zijn echte spraakwatervallen. En de kinderen waren druk. Maar het was weer gezellig.

Zaterdagavond hebben we met een half oog naar het songfestival gekeken. Dat was jaren geleden. Vroeger, toen er nog lang geen sprake was van een publieksjury, keken we met het hele gezin. Dat waren altijd gezellige avonden, met een drankje en een grote zak chips erbij.
Ik heb niet gewacht op de voting. Het duurde mij veel te lang.

En vandaag, zondag, zijn we onderweg voor een Rondje Tholen op de fiets.

Misschien volgt er nog wel een verslagje een van deze dagen.

Fijne zondag!

Satur9’s Photo Challenge – week 10

Het thema van deze week is VERKEERSBORD.

Laat mij nu een map hebben in mijn computer met allemaal min of meer bijzondere borden. Daarom niet noodzakelijk verkeersborden, maar wel borden op de openbare weg.

Alweer keuzestress! Daarom vandaag meer dan één foto en een woordje uitleg of een link erbij.

https://waddisdaophetveld.wordpress.com/

Poëzie op het veld is een initiatief van Kempense gemeentes. We wandelen/fietsen vaak langs velden met gewassen zonder dat we weten wat er daar nu precies groeit. Deze borden maakten ons wegwijs.

Smurfendorp Júzcar, waar alle gebouwen blauw geverfd zijn

Júzcar is een klein dorp in de bergen in Andalusië.  In 2011 werd het dorp compleet blauw werd geverfd, om de film van ‘De Smurfen’ te promoten. Het ziet er op het eerste zicht een beetje surrealistisch uit. En als je niet van blauw houdt, kan je dit dorp beter overslaan.

Boulders Beach, Z-Afrika

Dit waarschuwingsbord stond aan de parking bij Boulders Beach, waar er een grote kolonie pinguins vrij op het strand rondloopt. Dat bord stond er echt niet voor de lol.

Manlief trots als een pauw op de top van de Mont Ventoux

Uitleg overbodig denk ik. Manlief beklom de Mont Ventoux vanuit Bédoin: 21 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 7.7% (uitschietertje van 13.3% over 100 meter).

Fietsbieb

Vanaf dit voorjaar start onze gemeente met De Fietsbieb. De Fietsbieb is een uitleenpunt van tweedehands kinderfietsen voor drie- tot twaalfjarigen. Zodra een fiets te klein wordt, kan hij gewoon ingeruild worden tegen een groter exemplaar. De Fietsbieb wordt gerund door vrijwilligers die de fietsen helemaal in orde brengen zodat de kinderen veilig de baan op kunnen.

Ik vind het een fantastisch initiatief, dat trouwens in veel gemeenten al langer bestaat. Als ik eens tel hoeveel kinderfietsen/steps onze Kleine Man al gehad heeft, dan ben ik bijna beschaamd.

Een loopfiets voor binnen
Een loopfiets voor buiten
Een degelijker loopfiets voor buiten
Een eerste fiets met zijwieltjes
Een kleine step
Een maatje groter met zijwieltjes
Een BMX voor in het bos
Een grotere step
Nog een maatje grotere fiets zonder zijwieltjes.

En het kind is amper vier jaar!

Gelukkig heeft hij een neefje die een paar jaar ouder is en zitten er wel een paar afdankertjes tussen, maar als je voor een beperkt jaarlijks lidgeld (20 euro) telkens je fiets kan wisselen als je eruit gegroeid bent, dan vind ik dat een goede zaak.

Of zoonlief en schoondochter er ook gebruik van zullen maken? We zullen het zien. Zoonlief heeft zelf ook wel een viertal fietsen in zijn garage staan. Allemaal erfelijk belast: manlief heeft hier ook vier fietsen staan.

Wij gaan ons in ieder geval wel aansluiten. Zo heeft Kleine Man bij ons ook een fiets want ook hier is er sprake van erfelijke belasting…

Tanden!

Het is gelukt. Zeshonderdvijfenveertig dagen na mijn grote operatie heb ik sinds vrijdag ein-de-lijk weer een ondergebit

Dat dat niet zonder slag of stoot gegaan is door allerlei complicaties, dat wisten jullie al.

En ook de laatste fase verliep niet zoals verwacht met een tandarts die zijn patiënten plots, zonder boe of ba, in de steek liet.

Ik had weinig vertrouwen in zijn collega die mij verder heeft geholpen, maar al bij al ziet het er goed uit. Ik moet natuurlijk nog wel wennen aan die volle mond en het nieuwe mondgevoel. Vrijdagavond had ik veel pijn, gisteren was het al wat weggetrokken.

Ik kan nu alleen maar hopen dat de cystes en de vergroeiingen wegblijven nu er druk van een prothese op het ‘tandvlees’ zit.

Op naar een betere toekomst!

Satur9’s Photo Challenge – week 9

Het thema van deze week is MOBIEL.

Ik heb gekozen voor de transportmodaliteiten waarvan we gebruik hebben gemaakt tijdens onze rondreis in Oman, nu alweer 8 jaar geleden.

Als eerste het vliegtuig. Het was een kleine Embraer (71 seats) die gebruikt werd voor binnenlandse vluchten. We vlogen ermee van Khasab naar Muscat.

Als tweede de dhow, een traditioneel Arabisch schip, waarmee we een dagje dolfijnen gingen spotten in de fjorden van Musandam.

Als derde onze huurwagen waarmee we twee weken hebben rondgetrokken door dit mooie land.

Als vierde en laatste de dromedarissen (ter plaatse ‘camels’ genoemd) op wier rug we bij valavond een rit maakten door de Wahiba Sands Desert.

Nieuw leven

Een van onze nestkastjes krijgt al een paar weken bezoek van een koppeltje pimpelmeesjes. We hoopten dat er een nestje gebouwd werd.

En gisteren hoorden we heel duidelijk gepiep uit het nestkastje komen.

We zijn er zo trots op, al hebben we er geen enkele verdienste aan. Benieuwd om die kleine kopjes tevoorschijn te zien komen.