Kinderpraat …

Kleine Man: “Krijg ik later, als ik zo groot ben als papa, ook een baard?”
Zijn mama: “Ja, en dan kan je die afscheren of laten groeien”.

Even later (huilend): “Wèèèèh, ik wil geen baard”.

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

Hij ziet opa zijn werkschoenen staan.
Hij draait ze om en bekijkt aandachtig de zool.

“Amai opa, je zal nieuwe werkschoenen moeten kopen want ze zijn versleten”.

Hij heeft gelijk.

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

Onderweg, tijdens de ietwat mislukte spoorfietstocht:

“Pffff, wat is dat hier langdradig!” waarbij hij natuurlijk “saai” bedoelde.

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

Hij vindt komkommer heel lekker.
“Maar wel zonder de korst”.

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

We zitten met ons drieën aan tafel. Ik had al een hele tijd een tranend oog en zeg tegen Manlief: “Mijn oog traant. Hoe zou dat toch komen?”

Zegt die kleine: “Dat komt omdat jij al een beetje oud bent”.

Ik vraag: “Is opa ook al een beetje oud dan?”

“Neen, jij alleen”, antwoordt hij.

Oké dan, en bedankt!

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

Opa en Kleine Man zijn met de diertjes (speelgoed) aan het spelen. Opa heeft een diertje vast en Kleine Man vraagt: “Welk diertje heb jij?” Opa kon er niet onmiddellijk opkomen. “Weet je niet hoe dat heet, opa? Dat is een lizard.”

“Weet je hoe groenten heten in een andere taal?”, vroeg hij laatst. Neen, dat weten wij niet.
Veggies“, zegt hij.

En als hij met de auto’s speelt heeft hij het over
gas station
go to the right
drive faster!!
… mijn auto is veel powerfuller dan de jouwe, opa
… de police komt me wel rescueën
🙄🤷‍♀️

Hij is nochtans een gewoon Vlaams kind hoor. Kijkt iets te vaak naar Engelstalige filmpjes denk ik …

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

Dinsdag hadden we het zwembadje opgezet. Een babybadje, maar het kind is snel content. Samen met de waterpistooltjes grote pret! Opa en oma moesten er natuurlijk ook aan geloven. Opa was al mee in het zwembad(je) gaan zitten en oma moest ook.

“Je moet dan wel je badpak aandoen, oma. Of een bikini, dat mag ook”.

Duidelijk geen naturist.

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

Mama en papa waren een avondje uit geweest en Kleine Man was bij zijn tante Sarah gaan slapen.
Ik vraag “Ben je bij tante Sarah gaan slapen?”.
“Nee oma, gaan logeren”, was het antwoord.

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

Ik moest lachen toen we laatst bij hen thuis waren. De andere oma en opa zaten er ook. Kleine Man wijst naar ons en zegt tegen de andere oma “Dat zijn mijn opa en oma” waarop de andere oma antwoordt “dat weet ik”. Zijn reactie: “écht”? En dan moet je dat gezichtje erbij zien. Zó grappig.

=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=

P.S. Wat een heerlijke kleuter is hij toch. ❤️

Fietsen

We fietsen wat af de laatste tijd. Het is er dan ook ideaal weer voor.

Ik heb ondertussen al meer dan 900 kilometer op mijn nieuwe fiets staan. Die mag dus een van de dagen binnen voor zijn eerste onderhoudsbeurt.

Omdat ik niet veel te vertellen heb post ik maar wat foto’s van onze laatste twee fietstochten.

Vorige week zaterdag fietsten we in de Anwerpse en Limburgse Kempen: Mol, Dessel en omstreken. Een mooie rit van 52 km in de natuur.

Afgelopen maandag fietsten we in de omgeving van Dordrecht, inclusief een klein stukje Biesbosch. Het eerste deel van de rit was heel mooi, met veel water en prachtig bebloemde bermen. We spotten ook nog een ooievaar! Vanaf Papendrecht, Sliedrecht was het minder (industrie, woonwijken) maar aankomen in de stad Dordrecht maakte het mindere stuk weer helemaal goed. Wat een leuke stad is Dordrecht!
De veerman van de waterbus wou ons persé een ‘souvenir’ van de stad meegeven: een foto van ons beiden met de stad op de achtergrond.

Zalige zaterdag

Wat hebben we zaterdag toch een heerlijke, blije, dag doorgebracht!

Enkele weken geleden hadden we tijdens het fietsen een klein strandje ontdekt aan de Binnenschelde in Bergen op Zoom. Een echt strandje, met een speeltuintje, een boulevard en enkele horecagelegenheden. En wat bijzonder is: je mag er in het water. Ideaal natuurlijk voor een zonnige dag. Of voor een winterse dag, want dan mag je er schaatsen.

Wij kregen er een instant vakantiegevoel en vonden het er toen zo gezellig dat we er met ons gezin wel eens naartoe wilden. De kinderen waren direct akkoord en zo kwam het dat wij zaterdag namiddag neerstreken op het terras van Het Strandhuys. Kleine Man claimde meteen opa om op het strand te gaan spelen. Iets wat opa absoluut geen straf vindt.

We hebben gezellig gebabbeld, wat gedronken en ’s avonds ook lekker gegeten. Je moest alleen wel zien dat je niet viel over de emmertjes, de schepjes en de verloren kindersandalen want het is echt een paradijsje voor kinderen en die waren er ook in grote getale.

Het was al laat toen we opa en Kleine Man van het strand plukten om naar huis te gaan.

Bergen op Zoom Plage

Zo mogen er nog vele dagen volgen.

Twee jaar later

Vandaag, twee jaar geleden, begon ik aan de grootste uitdaging in mijn leven. Als ik het zo mag noemen.

Vandaag, twee jaar geleden, onderging ik een tien uur durende operatie die mij moest bevrijden van het vreselijke K-monster. Ik heb tijdens de weken nadien in het ziekenhuis een dagboek bijgehouden en op mijn blog gepubliceerd.

Vandaag, twee jaar later, besef ik dat ik eigenlijk twee jaar niet bewust geleefd heb. Ik ben twee jaar nooit echt blij geweest en ik ben ook hele stukken kwijt. Het eerste halfjaar na de operatie ging het redelijk goed en had ik alle hoop dat ik na een jaar wel volledig hersteld zou zijn. Dat was ook zo vooropgesteld door mijn chirurg.

Helaas bleek dat op termijn ijdele hoop.

Een half jaar na mijn grote operatie werd mijn nieuwe mondbodem gecorrigeerd en van toen af ging het bergafwaarts. De ene na de andere complicatie volgde. Cystes, vergroeiingen, littekenweefsel, … Na plaatsing van mijn implantaten werd het alleen maar erger. In 2021 heb ik acht ingrepen ondergaan ; in 2022 nog drie. Zowel ambulant als onder volledige narcose.

Ik onderging, wat moest ik anders?
Ik aanvaardde, wat moest ik anders?

Het was niet altijd gemakkelijk, en dat is het nog niet. Het was meestal verdomde moeilijk en ik heb tijden gehad dat ik best wel diep zat en dacht dat het nooit meer goed zou komen. Ik heb dagen gehad dat ik wou dat het gewoon voorbij was.
Dood. Geen miserie meer.

Wat ook moeilijk was, en nog steeds is: aan de buitenkant van mijn gezicht zie je niks. Mensen zeggen dat ook vaak “oh, maar je ziet er niks van”. Neen, je ziet er bijna niks van maar ik voel wel dat er van alles mis is in mijn mond. Nog steeds voel ik het ongemak en de pijn die niemand ziet. Of zoals mijn tandarts laatst zei: “iedere tandarts die jouw mond van binnen ziet schrikt van de ravage die er is aangericht”. Ik schrok van zijn woorden.

Ik hoor mezelf praten en ik spreek mijn taal niet meer. Er zijn lettercombinaties die ik moeilijk kan uitspreken waardoor ik niet altijd even verstaanbaar ben en dat is frustrerend. En mijn R is een huig-r geworden. Niet dat dat erg is, maar het hoort niet bij mij. Nóg niet in ieder geval.

Gelukkig lijkt het ergste nu voorbij, al blijf ik met twee woorden spreken. Ik betrapte mezelf er laatst op dat ik mee zat te zingen in de auto en dat is een goed teken. Vroeger floot ik. Ik was een geweldige fluiter. Fluiten lukt helaas niet meer.

Ik had gehoopt dat het zou veranderen (lees: beteren) eens ik weer een gebit zou hebben maar het blijft moeilijk. “Dat moet eigen worden, geef het een half jaar” zei mijn tandarts. Gelukkig gaat eten al wat makkelijker, al zullen er altijd beperkingen blijven. Sinds mijn laatste ingreep ben ik nog meer mijn smaak kwijt dan daarvoor. Eten is geen feestje meer zoals vroeger. Lekker uitgebreid eten, ik heb er niet veel meer aan. Ik eet nu omdat het moet.
Maar ook dat zal ik aanvaarden. Wat moet ik anders?

Ik probeer opnieuw gelukkig(er) te zijn. Ik kan af en toe weer blij zijn, maar ik besef dat ik nog een lange weg te gaan heb.

Ik hoop dat ik in mijn volgende jaar-update alleen maar positief nieuws kan brengen.

The Tall Ships Races

Het is weer voorbij. De Tall Ships (en smaller ships) zijn weer vertrokken uit Antwerpen.

Naar goede gewoonte zijn we ze gaan uitzwaaien aan de Bocht van Bath (Westerschelde). Daar is de Schelde namelijk op zijn smalst en maken de schepen een bocht zodat je ze langs alle kanten kan bewonderen.

Ook naar goede gewoonte was het er weer erg druk, maar ook erg gezellig. We waren er op de fiets naartoe gereden. Het is tenslotte slechts 22 kilometer van bij ons thuis en om daar je wagen kwijt te geraken is altijd een ramp. Ik was trouwens weer heel blij met mijn e-bike want met windkracht 5 tot 6 Bft en wind op kop was het echt ‘stoempen’ zag ik bij mijn e-bikeloze echtgenoot.

Wij waren er om twee uur maar de grote schepen lieten lang op zich wachten. Ze zouden pas om 15 uur vertrekken in Antwerpen. Onze ‘buren’ op de dijk zaten al van 11 uur te wachten … De communicatie over de vertrektijden was dan ook niet optimaal. Gelukkig is Golfclub Reymerswael daar niet zover vandaan en hebben we daar nog lekker op het terras wat gedronken.

We waren op tijd terug om de grote jongens voorbij te zien varen. Een machtig zicht. Helaas was ik mijn camera vergeten en moet ik het doen met foto’s van mijn smartphone.

Zus

Woensdag zie ik mijn zus. Ze komt voor enkele dagen naar Antwerpen.

Is dat zo bijzonder, vraag je je wellicht af.

Ja, want als ik het goed heb, is het geleden van het huwelijk van haar jongste dochter dat we elkaar nog gezien hebben. Dat was op 14 september 2019.

Er was natuurlijk corona waarbij reizen naar het buitenland niet mogelijk of, tenminste, moeilijk was.

Er was tegelijkertijd mijn ziekte waardoor ik totaal geen behoefte had om mensen te zien.

Er waren in de loop der jaren ook wat aanvaringen tussen haar en mij … we zijn nogal verschillend … waardoor er minder nood was aan contact.

We zijn nu allebei ouder, en hopelijk ook wijzer, en we nemen de draad weer op.

Ik kijk uit naar haar komst.