De week

Het was – op een enkel fijn moment na – een rotweek. Feel free om het tabblad te sluiten als je een goed-nieuws-show verwacht.

Zondag …
… kregen we Zoonlief en zijn gezin op (zieken)bezoek. Kleine Man vond het precies heel gewoon dat er een dik verband op mijn neus zat.

Hij keek me eens aan en zei “Ik heb ook een pleister … van Paw Patrol. Jij hebt geen pleister van Paw Patrol hè oma? Ik ga er een voor jou meebrengen”. Lief, toch?

Maandag …
… kwam mijn beste vriendin op bezoek met een boeketje tulpen om me een hart onder de riem te steken voor de ingreep van dinsdag.

Ik ben de hele dag ambetant geweest, uit schrik voor wat me te wachten stond.

Ik ben heel lang bang geweest voor de tandarts tot ik jaren geleden bij een heel zachte en geduldige tandarts terechtkwam. Beetje bij beetje verdween mijn angst. Helaas is die nu helemaal terug. Wat er in mijn mond gebeurd is en nog gebeurt is natuurlijk ook niet te vergelijken met een normaal tandartsbezoek.

Dinsdag …
… waren we al vroeg onderweg want ik had om 10u mijn afspraak bij de MKA-chirurg en als je de Antwerpse Ring over moet vertrek je maar beter op tijd.
Onderweg heb ik twee Xanaxen genomen om de grootste schrik wat te onderdrukken. Of het geholpen heeft?

Negen venijnige prikken kreeg ik in mijn mond. Ze legde uit dat die zo pijnlijk zijn omdat er heel weinig weefsel is door het wegnemen van tanden en tandvlees vorig jaar. En net daar moest ze natuurlijk ‘werken’. De cyste rond mijn implantaat is weggesneden en er zijn langere titanium ‘abutments‘ op de implantaten gezet zodat deze niet zo gemakkelijk meer kunnen overgroeien met littekenweefsel in afwachting tot ik er klaar voor ben om een prothese te laten plaatsen.
Enfin, ik moet eerlijk zeggen dat de ingreep op zich meeviel. Buiten veel trekken en duwen om de kunststof abutments te verwijderen heb ik van het snijden zelf niets gevoeld. Maar die spuiten …
Hindernis genomen!

Aan de rest van mijn problemen (eten, spreken, slikken) kan ze weinig doen.
Ze gaat wel contact opnemen met de pijnkliniek voor mijn zenuw- en fantoompijnen. En ze raadde me ook aan om psychologische hulp te zoeken omdat ik redelijk diep zit en er alleen niet uit geraak. Dat laatste, ik weet niet of ik daar zo blij mee ben.

Om kwart over drie heeft Manlief onze Kleine Man van school gehaald, zoals elke dinsdag. Na school is hij altijd moe. Hij eet dan een boterham of een koek waarbij hij steevast meldt “van mijn mama mag ik een filmpje zien”. Meneer installeert zich dan in afwachting van de boterham/koek alvast in de zetel, met de tablet op zijn schoot. Hij kent al goed zijn weg in de Ketnet Junior app!
Het is natuurlijk al Sinterklaas wat de klok slaat dezer dagen.

Eens mijn verdoving uitgewerkt was kreeg ik zodanig veel pijn dat ik met een zware pijnstiller (die nauwelijks hielp) in bed gekropen ben en de rest van de dag horizontaal heb doorgebracht.

’s Avonds kreeg ik een berichtje van mijn broer dat hij positief getest was. Hij is erg ziek. Bij hem – net zoals bij mijn vader destijds – ontaardt een gewone verkoudheid heel snel in een longontsteking. Ik hoop dat hij niet te lang wacht om naar het ziekenhuis te gaan en dat hij niet eindigt zoals onze neef vorig jaar.
Dat vieze virus komt nu wel heel dichtbij.

Woensdag …
… ’s Middags controle bij de plastisch chirurg voor mijn neus. De ‘flap’ is goed aan het ingroeien en krijgt doorbloeding. Dat is natuurlijk goed nieuws. De draadjes zijn eruit en ik mag me weer douchen en mijn neus snuiten. Dat laatste was nog het lastigste van alles. Ik heb het resultaat zelf nog niet gezien want hij heeft er stripjes opgekleefd die nog een paar dagen moeten blijven zitten. Mijn oorlel ziet er ok uit. Buiten dat mijn rechteroor nu een beetje korter is dan mijn linker ga je daar niet veel van zien eens het genezen is.

Donderdag …
… Het gaat nog altijd niet goed met mijn broer. Hij is opgenomen in het ziekenhuis en ligt aan de zuurstof.
Vorig jaar covid gehad, dit jaar twee keer gevaccineerd. Valt toch niet te rijmen?

Het is daar echt miserie troef. Mijn schoonzus is vorige week geopereerd aan haar hand die op drie plaatsen gebroken was en waar ze veel te lang mee is blijven lopen, deels door een foute diagnose van het ziekenhuis in Portugal waar ze op vakantie waren en deels ‘dankzij’ covid omdat haar eerder geplande operatie niet kon doorgaan. Zij kan helemaal niets want ze heeft nog geen vaste gips.

Ondertussen is ook hun dochter positief en in quarantaine en moet ook haar klasje – het klasje van onze Kleine Man – in quarantaine. Hij belde zelf om het me te vertellen. “Juf Marieke heeft corona. En nu mag ik niet naar school. Mama moet met mij spelen en ook werken.”
Bijgevolg geen sinterklaasfeestje met de neefjes en nichtjes dit weekend. En het kind was er zo op uit.

Vrijdag …
… Ben ik nog maar eens lang mijn tandarts geweest want ik kan nauwelijks nog eten. Het lijkt wel alsof, na al het duw- en trekwerk van dinsdag, mijn hele ondergebit (of wat er nog van overblijft) is weggezakt. Het is altijd wat als de chirurg in mijn mond gewerkt heeft en ik ben het – excusez le mot – kotsbeu! Je zou van minder de moed verliezen.

Zaterdag …
… Zouden we gaan babysitten omdat zoon en schoondochter een etentje hadden voor de 65ste verjaardag van haar mama. Maar Kleine Man had symptomen en moest getest worden. Helaas liet het resultaat op zich wachten. Zij geen feestje, wij geen feestje.

En Sinterklaas zal bijgevolg morgen ons huisje voorbij gaan en een week later nog eens terugkomen. Op hoop van zege …

De ingreep

Net zoals voor mijn grote K-operatie van vorige zomer, was ik ook nu totaal niet zenuwachtig toen ik donderdag het ziekenhuis binnenging voor het weghalen van het carcinoom op mijn neuspunt.

Gewoon, wachten op wat gaat komen en me eraan overgeven. Wat moet, dat moet.

Half twaalf reed de verpleegkundige me met bed en al naar de wachtruimte bij de operatiekamers. Na twintig keer mijn naam en geboortedatum te hebben gezegd tegen evenveel verschillende verpleegkundigen en artsen was het dan aan mijn beurt.

Terwijl de anesthesist het infuusje prikte heb ik nog even gebabbeld met de chirurg, hem gezegd dat mijn rechter oorlel iets langer is dan mijn linker en dat hij daar maar een stukje uit moest snijden om mijn neus te reconstrueren.

Kapje op mijn neus en mond en voor ik het wist was ik vertrokken.

Twee uur werd ik wakker op recovery met ingepakte neus en een pleister op mijn rechteroor. Het eerste wat ik zag was een mooie natuurfoto in een lichtbak aan het plafond boven mijn bed. Blauwe lucht met zachte witte wolkjes. Dat was fijn wakker worden! Nadien zag ik dat er boven alle bedden – gescheiden door gordijnen – allemaal verschillende mooie blauwe-lucht-foto’s hingen.

Een uur en een pijnstiller later werd ik weer naar mijn kamer gereden waar het lange wachten begon …

Half acht was het toen de chirurg langs kwam. Alle slechte cellen zijn weggehaald, maar het gat op mijn neuspunt zou toch redelijk groot zijn want hij heeft in de diepte tot op het bot moeten snijden en een stuk(je?) uit mijn oorlel gesneden om mijn neus te reconstrueren. Dat moet ingroeien en mag absoluut niet afsterven. Duimen nog maar eens …

De thuisverpleegster komt iedere dag om de wonden te verzorgen. Tot op vandaag heb ik nog niet durven kijken hoe het eruit ziet. Ik heb geen pijn, ik slaap weer gerust, en ik voel me mentaal weer beter.

Het enige vervelende is dat ik mijn neus niet mag snuiten. Ik loop dus heel de tijd te snuffen en te snuiven. Maar zolang dat alles is, klaag ik niet.

Nu nog hopen dat de ingreep van dinsdag aan mijn vermaledijde mond goed verloopt en dat ik dan voor een tijd – liefst voor altijd – van deze miserie verlost ben.

Schatten op zolder?

Niet echt want we hebben geen zolder. Schatten in mijn ex-kantoor dan misschien? We zullen het weten over een jaar of vijftig.

Mijn ex-kantoor, ik kom daar alleen om heel af en toe eens te stofzuigen en af te stoffen. En om te printen, wat zelden gebeurt want ik ben fan van paperless.

Het kastje met al mijn kantoorspullen was al niet meer open geweest sinds ik gestopt ben met werken … inmiddels meer dan vijf jaar geleden.

Gisteren moest ik een puntenslijper hebben voor de kleurpotloden van Kleine Man en die moest ik gaan zoeken in het bewuste kastje.

De slijper had ik snel gevonden. En nog wat andere spullen die onderhand antiek genoemd kunnen worden.

Wie herinnert er zich deze nog?

Diskettes, ik had er tientallen! Net zoals – later – CD-roms. Daar kon toch iets meer op. Op mijn laatste laptop heb ik niet eens meer een CD-reader/writer!
En mijn rekenmachine. Ik weet eigenlijk al niet meer waarvoor ik die gebruikte want ik was gewend om alle rekenkundige bewerkingen met Excel te doen. Maar … het werkt nog, met dezelfde batterijtjes dan toen. Goed spul!

Ik vond ook nog een doosje business cards. Ik vond het mooie kaartjes: crèmekleurig op een mooie kwaliteit papier, net zoals mijn briefpapier. Ik was er destijds, toen ik als freelancer begon, (lees:anno 1995) bijzonder trots op!

Ik had gisteren niet veel tijd om te rommelen, maar dat ga ik binnenkort toch eens doen. Wie weet wat voor schatten vind ik nog?!

Nog maar eens

Er staat me een niet-zo-leuke week te wachten, zwak uitgedrukt.

Ziehier:

Morgen: pre-operatieve onderzoeken: hartfilmpje en bloedafname. En de pre-operatieve lijst overlopen met de anesthesist.

Dinsdag: covid test.

Donderdag: wegsnijden van het carcinoom op mijn neuspunt (*) d.m.v. Mohs Chirurgie. Hoewel volledige narcose bij Mohs niet gebruikelijk is, was de plastisch chirurg toch akkoord om het onder volledige verdoving te doen in dagkliniek. Ik heb namelijk mijn bekomst van plaatselijke verdovingen.

Hoewel …

Maandag: behandeling van een ontsteking – of een cyste, wie zal het zeggen? – op een van mijn (nieuwe) implantaten … onder plaatselijke verdoving.
Ik dacht al langer dat er daar iets niet juist was. Het is niet echt pijnlijk, maar het voelde niet goed. Volgens mijn MKA-chirurg zag het er bij de laatste controle allemaal normaal uit.

Zij ziet, ik voel … dat is écht niet hetzelfde!

Vorige week tijdens mijn tweemaandelijks bezoek bij mijn gewone tandarts vond hij toch dat het er niet zo goed uitzag en heeft hij me doorgestuurd voor wat mijn chirurg een ‘kleine ingreep’ noemt. Ik ken ondertussen die kleine ingrepen van haar.

Wish me luck met alles wat me de komende week te wachten staat. Thanks!

(*) Als het doorgaat hé. Altijd met twee woorden spreken tegenwoordig. Een kennis van mijn man die enkele weken geleden de diagnose prostaatkanker kreeg en dringend moet geopereerd worden voordat de kanker in zijn lymfeklieren zit, kreeg zopas te horen dat zijn operatie ten vroegste in januari kan plaatsvinden omdat ‘de agenda’s volgeboekt zijn’.


Er is er eentje jarig!

Onze Kleine Man viert vandaag zijn vierde verjaardag.

Wat vliegt de tijd.

Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat we in de Carrefour in Schoten aan de charcuterie stonden toen Zoonlief belde met het heuglijke nieuws.

Ik was volledig van mijn melk want het was een week vroeger dan voorzien. In eerste instantie vergat ik zelfs te vragen naar de naam van de baby.

En toen hij zei dat ze hem Wannes genoemd hadden vloeiden er tranen van ontroering. Mijn kleinkind vernoemd naar mijn vader (Joannes). Hoe mooi is dat?!

In tegenstelling tot vorig jaar (corona), vieren we dit jaar wel een feestje met de hele familie.

Het kind is zelf zo enthousiast over zijn verjaardag. Gisteren heeft hij met zijn mama 25 cupcakes gebakken – en vooral overdadig versierd – om uit te delen in de klas. Dat is zijn eerste keer want vorig jaar was de school gesloten tijdens deze periode.

“Ik mag dan op de troon (=versierde stoel) zitten en ik krijg een kroon.
Francis, Lenn en Omar komen naar mijn feestje en dan krijg ik cadeautjes”.
Dat laatste zal wel het belangrijkste zijn!

Anecdote:
Tijdens onze wandeling vorige week vertelde hij dat hij ‘vroeger’ in de buik van zijn mama zat. “En toen had ik honger en wou ik pap en ben ik eruit gekomen”.

Paniekske

Mijn laptop vroeg laatst of hij mocht updaten naar Windows 11. Geen probleem, waarom niet? Ik ben altijd wel te vinden voor een nieuwe look en de beloofde nieuwe features.

Na het installeren wil ik een blogbericht gaan schrijven. Ik klik op de knop ‘schrijven’ zoals gewoonlijk en onmiddellijk springt mijn scherm op een blanco blad. Nog eens een tweede keer geprobeerd, en een derde, … zonder resultaat.

Het zal toch niet waar zijn zeker?!

Andere browsers geprobeerd, geen avance.

Dan maar snel terug gedowngraded naar Windows 10, maar het probleem bleef.
Dju toch!

Ook wat lieve WordPress gebruikers die ik to the rescue riep hadden geen idee wat er mis kon zijn.

Dan maar op mijn telefoon geprobeerd. Geen probleem daar. Helaas ben ik niet van plan om mijn blogberichten te gaan typen op die mini toetsjes die altijd hun eigen gang gaan.

He bah!

Toch nog maar eens een poging gewaagd op de laptop. En kijk: nu lukte het wel! Waarschijnlijk even op het slechte moment (voor mij dan) een storing geweest bij WP.

En ik wat ongeduldig, dat kan ook. 😬