Time flies …

… when you’re having fun.

Maandag zijn we naar Hoek van Holland gereden om te gaan fietsen.

Waarom naar Hoek van Holland?

Ten eerste omdat die regio ons totaal onbekend was, hoewel we er vroeger wel een keer naar het naturistenstrand zijn geweest maar nu spreek ik over 40+ jaar geleden.
Ten tweede, onze kinderen hadden daar een lang weekend gelogeerd in een strandhuisje en dat wilden we wel eens zien maar niet op een moment dat zij daar waren. Ze hebben zo’n druk leven, zitten altijd tussen de mensen en zo’n weekend onder hun drietjes zonder aanloop was hun heel hard gegund. Maandagmorgen moesten zij het strandhuis verlaten, dus storen konden we hen al niet meer.

Zoals altijd had ik een rit uitgestippeld via de knooppunten. Ik rijd dan met zo’n plastic dingetje aan mijn stuur zoals omabaard ; Manlief heeft de rit ofwel op zijn GPS ofwel op de Knooppunter app. Die combinatie werkt altijd prima.

Behalve maandag! Het eerste deel van de rit, langs de honderden serres (kassen, voor de Nederlandse lezer) richting Scheveningen ontbraken er nogal wat knooppuntenbordjes, en soms klopte de nummering niet. Manlief reed op de app en daar zit altijd een beetje vertraging op. Dus wachten, zoeken, terugrijden, … Ik word daar ambetant van en wil kunnen doorrijden!
Het was dan ook eigenlijk nog geen mooie rit, woonwijken, industrie, wat polder en een enkel bos/park.

Een hapje eten deden we bij Simonis aan de Haven in Scheveningen, lekker buiten in de zon. Ondertussen was het al half vier dankzij de vele omwegen.

Genoeg voor 4 personen!

De terugtocht was gelukkig wel goed aangegeven én gemakkelijk: het was vanaf Scheveningen altijd rechtdoor door de duinen. Het stuk tussen Scheveningen en Kijkduin was echt prachtig.

De rit van 50 kilometer werd er uiteindelijk een van 59 kilometer.

Dinsdag moest ik nog eens naar mijn kinesiste voor lymfedrainage. Ik ging nog één keer om de zoveel weken maar nu kan ik ook dat hoofdstuk afsluiten. Al vond ik het niet erg om te gaan, voor mij was het een moment van ontspanning.

Na de lymfedrainage een nieuw kleurtje op mijn nagels laten zetten. Ook een moment van ontspanning en veel babbelen (luisteren, in mijn geval) met de nagelstyliste die een zoontje heeft dat even oud is als onze Kleine Man.

Dinsdagnamiddag Kleine Man van school gehaald, hem gelaafd en gevoed en geëntertaind tot zijn mama en papa hem kwamen halen na het oudercontact waar ze alleen maar goed nieuws kregen. Hij is helemaal klaar voor de derde kleuterklas. Wat vliegt de tijd!

Woensdag had ik een dag voor me, myself & I want Manlief ging een dagje fietsen met de kameraden. Ik heb wat gerommeld in mijn kleerkasten en zakken vol kleding weggebracht, sommige stukken met pijn in het hart. Daarna heb ik mijn kleer- en schoenenkast ook weer opnieuw wat aangevuld. 😉 Een bosje pioenen had ik ook wel verdiend vond ik. Net zoals de uitgebreide massage waarop ik mezelf had getrakteerd. Ik had namelijk nog een waardebon liggen. Koude olie, warme olie, hot stones en al. Zalig!

Verder heb ik nog in de tuin zitten lezen in ‘Het Schuilhuis’ van Rachel van Charante die hiermee haar debuutroman schreef. Een roman die zich afspeelt in de tweede wereldoorlog: de NSB, de weerstand, onderduikers, verraders, de hele gruwel, maar ook liefde (nooit melig). Het is een boeiend boek, met afwisselende verhaallijnen en spanning die zich opbouwt naarmate het boek vordert. Alleen het einde vond ik wat ‘bij zijn haar getrokken’ (= ongeloofwaardig).
Zo’n dag voor mezelf, ik kan daar enorm van genieten. In de wetenschap dat er ’s avonds gewoon iemand naast me in de zetel zit.

Donderdag was het de maandelijkse fietsdag met onze Overjaarse Jeugdclub. We hadden ingeschreven maar ik heb moeten passen omdat ik langs mijn chirurg in Middelheim moest want, ja, er zit weer granulatieweefsel in de weg.
Ze wou het even afwachten tot mijn jaarlijkse controle in juli. Misschien verdwijnt het wel vanzelf nu de prothese er op drukt.

Voormiddags, terwijl ik op het terras wat dode bloemen verwijderde en in mijn boek zat te lezen, ook de kat van de buren in de gaten gehouden want het jonge leven in het nestkastje wordt duchtig verstoord. Er zit er eentje op vinkenslag!!

Buurkat/pleegkat

Vrijdag moest ik langs de vervang-tandarts om mijn prothese te laten controleren. Ze zit wat strak en ik kan er niet goed mee eten.
Ik ga het wat tijd geven en als het over een paar maanden niet beter is, dan laat ik een vaste prothese maken. Comfort voor alles.

Voor de rest hadden we geen plannen. Was het wat warmer geweest dan hadden we nog eens een toerke met de fiets gedaan maar ik vond het te koud en te winderig. In de plaats daarvan hebben we delen van de Giro d’Italia gezien, waar het ook al geen te beste weer leek. Boodschappen gedaan met een terrasje. En een beetje gepoetst. Moet ook gebeuren, al zijn we wel van plan om terug een poetshulp te nemen. Eens het mooi weer is zijn we namelijk heel weinig thuis en schiet de ‘kuis’ er al eens over.

Zaterdag.
Blij dat ik nog leef!
Tijdens ons fietstochtje om boodschappen werd ik ei zo na aangereden door een wielerterrorist (excusez le mot). Het fietspad is smal en omzoomd met bomen waarvan de takken nogal overhangen. Ik rijd aan de rechterkant van het pad en wijk even uit om de overhangende takken te ontwijken. Komt er daar uit het niets – en uiteraard zonder te bellen want een bel hebben die mannen niet op hun fiets – een wielertoerist aangestoven. Hij heeft me net niet geraakt maar het scheelde geen haar! Manlief heeft hem nog wat lelijke woorden achterna geroepen.

’s Namiddags hebben we de verjaardag van schoondochter gevierd bij hen in de tuin. Een drukte van belang want zij en haar zussen zijn echte spraakwatervallen. En de kinderen waren druk. Maar het was weer gezellig.

Zaterdagavond hebben we met een half oog naar het songfestival gekeken. Dat was jaren geleden. Vroeger, toen er nog lang geen sprake was van een publieksjury, keken we met het hele gezin. Dat waren altijd gezellige avonden, met een drankje en een grote zak chips erbij.
Ik heb niet gewacht op de voting. Het duurde mij veel te lang.

En vandaag, zondag, zijn we onderweg voor een Rondje Tholen op de fiets.

Misschien volgt er nog wel een verslagje een van deze dagen.

Fijne zondag!

Satur9’s Photo Challenge – week 10

Het thema van deze week is VERKEERSBORD.

Laat mij nu een map hebben in mijn computer met allemaal min of meer bijzondere borden. Daarom niet noodzakelijk verkeersborden, maar wel borden op de openbare weg.

Alweer keuzestress! Daarom vandaag meer dan één foto en een woordje uitleg of een link erbij.

https://waddisdaophetveld.wordpress.com/

Poëzie op het veld is een initiatief van Kempense gemeentes. We wandelen/fietsen vaak langs velden met gewassen zonder dat we weten wat er daar nu precies groeit. Deze borden maakten ons wegwijs.

Smurfendorp Júzcar, waar alle gebouwen blauw geverfd zijn

Júzcar is een klein dorp in de bergen in Andalusië.  In 2011 werd het dorp compleet blauw werd geverfd, om de film van ‘De Smurfen’ te promoten. Het ziet er op het eerste zicht een beetje surrealistisch uit. En als je niet van blauw houdt, kan je dit dorp beter overslaan.

Boulders Beach, Z-Afrika

Dit waarschuwingsbord stond aan de parking bij Boulders Beach, waar er een grote kolonie pinguins vrij op het strand rondloopt. Dat bord stond er echt niet voor de lol.

Manlief trots als een pauw op de top van de Mont Ventoux

Uitleg overbodig denk ik. Manlief beklom de Mont Ventoux vanuit Bédoin: 21 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 7.7% (uitschietertje van 13.3% over 100 meter).

Fietsbieb

Vanaf dit voorjaar start onze gemeente met De Fietsbieb. De Fietsbieb is een uitleenpunt van tweedehands kinderfietsen voor drie- tot twaalfjarigen. Zodra een fiets te klein wordt, kan hij gewoon ingeruild worden tegen een groter exemplaar. De Fietsbieb wordt gerund door vrijwilligers die de fietsen helemaal in orde brengen zodat de kinderen veilig de baan op kunnen.

Ik vind het een fantastisch initiatief, dat trouwens in veel gemeenten al langer bestaat. Als ik eens tel hoeveel kinderfietsen/steps onze Kleine Man al gehad heeft, dan ben ik bijna beschaamd.

Een loopfiets voor binnen
Een loopfiets voor buiten
Een degelijker loopfiets voor buiten
Een eerste fiets met zijwieltjes
Een kleine step
Een maatje groter met zijwieltjes
Een BMX voor in het bos
Een grotere step
Nog een maatje grotere fiets zonder zijwieltjes.

En het kind is amper vier jaar!

Gelukkig heeft hij een neefje die een paar jaar ouder is en zitten er wel een paar afdankertjes tussen, maar als je voor een beperkt jaarlijks lidgeld (20 euro) telkens je fiets kan wisselen als je eruit gegroeid bent, dan vind ik dat een goede zaak.

Of zoonlief en schoondochter er ook gebruik van zullen maken? We zullen het zien. Zoonlief heeft zelf ook wel een viertal fietsen in zijn garage staan. Allemaal erfelijk belast: manlief heeft hier ook vier fietsen staan.

Wij gaan ons in ieder geval wel aansluiten. Zo heeft Kleine Man bij ons ook een fiets want ook hier is er sprake van erfelijke belasting…

Tanden!

Het is gelukt. Zeshonderdvijfenveertig dagen na mijn grote operatie heb ik sinds vrijdag ein-de-lijk weer een ondergebit

Dat dat niet zonder slag of stoot gegaan is door allerlei complicaties, dat wisten jullie al.

En ook de laatste fase verliep niet zoals verwacht met een tandarts die zijn patiënten plots, zonder boe of ba, in de steek liet.

Ik had weinig vertrouwen in zijn collega die mij verder heeft geholpen, maar al bij al ziet het er goed uit. Ik moet natuurlijk nog wel wennen aan die volle mond en het nieuwe mondgevoel. Vrijdagavond had ik veel pijn, gisteren was het al wat weggetrokken.

Ik kan nu alleen maar hopen dat de cystes en de vergroeiingen wegblijven nu er druk van een prothese op het ‘tandvlees’ zit.

Op naar een betere toekomst!

Satur9’s Photo Challenge – week 9

Het thema van deze week is MOBIEL.

Ik heb gekozen voor de transportmodaliteiten waarvan we gebruik hebben gemaakt tijdens onze rondreis in Oman, nu alweer 8 jaar geleden.

Als eerste het vliegtuig. Het was een kleine Embraer (71 seats) die gebruikt werd voor binnenlandse vluchten. We vlogen ermee van Khasab naar Muscat.

Als tweede de dhow, een traditioneel Arabisch schip, waarmee we een dagje dolfijnen gingen spotten in de fjorden van Musandam.

Als derde onze huurwagen waarmee we twee weken hebben rondgetrokken door dit mooie land.

Als vierde en laatste de dromedarissen (ter plaatse ‘camels’ genoemd) op wier rug we bij valavond een rit maakten door de Wahiba Sands Desert.

Nieuw leven

Een van onze nestkastjes krijgt al een paar weken bezoek van een koppeltje pimpelmeesjes. We hoopten dat er een nestje gebouwd werd.

En gisteren hoorden we heel duidelijk gepiep uit het nestkastje komen.

We zijn er zo trots op, al hebben we er geen enkele verdienste aan. Benieuwd om die kleine kopjes tevoorschijn te zien komen.

Kermis

Het was kermis in ons dorp afgelopen weekend.

Zondag was Kleine Man bij ons en we dachten hem een plezier te doen met naar de kermis te gaan.

De paardenmolen, daar wou hij niet op.

Eendjes vissen en ballen gooien wou hij wel. Voor het ‘cadeautje’ dat je krijgt als je wat punten bij elkaar gesprokkeld hebt.

En hij wou ook in het spookhuis. Met opa. Ze waren sneller terug buiten (langs de ingang) dan dat ze binnen waren. Het was te eng.

Tien minuten nadat we aangekomen waren was ons rondje kermis voorbij want het kind was helemaal overprikkeld. Het werd dus een heel goedkope middag.

Hij wou in eerste instantie zelfs geen ijsje meer gaan eten maar dat was buiten oma en opa gerekend want die hadden wel zin in een ijsje. En gelukkig hij ook zodra hij van het kermisgewoel weg was.

Kermis gaan we dus niet meer doen. Op dat vlak is hij een kind van zijn vader. Die vond dat vroeger ook maar niks. Veel te veel lawaai.

Flevoland / Overijssel / Drenthe

Onze eerste vierdaagse uitstap is een feit. Nu ja, onze tweede eigenlijk, maar nummer één (Sneek in maart) heb ik ingeruild voor 11 dagen Tenerife omdat we behoefte hadden aan wat warmte. Warm was het, maar niet erg zonnig. Ik heb het er hier al uitgebreid over gehad.

De tweede uitstap dus: vier dagen fietsen. Eerst in Flevoland voor de bollenvelden. Ik heb nog getwijfeld om op ’t laatste nippertje te annuleren omdat de weersvoorspellingen niet optimaal waren. Wel droog, maar koud en fietsen bij 11 graden en een strakke noordoostenwind doet (nog) te veel pijn aan mijn gezicht.

Aangezien ik al wist dat het woensdag geen te beste weer zou zijn had ik naar een alternatief gezocht. En gevonden op de website Tulpenfestival Noordoostpolder: een autoroute van 100 km langs de tulpenvelden.

Woensdag was het inderdaad grijs en eigenlijk een ideale dag om wat rond te rijden en te wandelen om uitgebreid de tientallen (honderd?) tulpenvelden te bewonderen. En wat was het mooi! Zoveel kleuren, zoveel soorten, … nooit gezien. Ik had spijt dat ik mijn camera niet bij had.

Twee dagen na onze toer kreeg ik bericht dat ze bezig waren de tulpen te toppen. We waren dus net op tijd.

In de namiddag hebben we ingecheckt in het hotel en, omdat het Koningsdag was, een oranje tompouce gegeten. Zoals we vrijwel altijd doen, logeerden we bij Van der Valk (Emmeloord). Een ouder hotel met weliswaar mooie grote kamers, maar de badkamer kon wel een update gebruiken. Niet VdV waardig.

’s Avonds, de zon scheen, hebben we toch nog even de fiets genomen om naar het vooraf gereserveerde restaurant te rijden in het centrum van de stad, alwaar het een drukte van belang was. Het leek wel of heel de stad op de been was, de meeste mensen ook nog uitgedost in het oranje. Wat een gekte! Niet onze stijl en gelukkig waren we snel bediend en konden we terug naar de rust van onze hotelkamer.

Na een overload aan tulpen op woensdag, besloten we op donderdag, met iets warmer maar nog steeds grijzig weer, om te gaan fietsen in het Nationaal Park Weerribben-Wieden in de provincie Overijssel.

Ik had een rit van 50 km uitgestippeld via de knooppunten met startpunt in Sint Jansklooster, zo’n 20 km van het hotel. Rit 50 km + 20 km heen + 20 km terug … te veel. Dus zette manlief de fietsen op de auto en begaven we ons naar het startpunt. Terwijl hij de fietsen aflaadde pakte ik de fietstassen uit de auto. Nu de batterij van mijn fiets nog en we konden vertrekken. De batterij!!! Vergeten in het hotel. Oops! Fietsen terug op de fietsdrager gezet, 20 km terug naar het hotel, batterij opgehaald en 20 km terug naar het startpunt.
Dat was misser nummer één.

Na een kilometer of tien gingen we koffie drinken en toen manlief wilde betalen kwam hij tot de vaststelling dat hij zijn telefoon (in een bookcase met geld, ID, rijbewijs en al zijn betaalkaarten) in de auto had laten liggen. Gelukkig niet in het zicht.
Dat was misser nummer twee.

En plots trok de wind aan, de wolken braken open en de zon begon zowaar te schijnen. Zeker als compensatie voor onze twee missers.

We hebben een heerlijke dag gehad. Het is zo’n mooi gebied met prachtige flora en fauna. Broedende eenden, ganzen, aalscholvers, reigers, ooievaars op de nesten, maar het mooiste van al waren de vijf reetjes die vlak voor onze neus het fietspad overstaken.
Het was overal super rustig, zelfs in Giethoorn waar het normaal stikdruk is. We zijn slechts één fietser-tegenligger tegengekomen op de smalle paadjes naast de grachten. Dan moet je wel van de fiets want elkaar al fietsend passeren is om problemen vragen.

Foto’s? Natuurlijk!

Vrijdag wilden we gaan fietsen in het Nationaal Park Dwingelderveld in Drenthe, al was het best fris … zeg maar koud. Maar we hadden er onze zinnen op gezet. Het was niet bij de deur (drie kwartier met de auto) maar het gebied stond al heel lang op mijn lijstje. Gewoon doen dus.

Het was een nogal eentonige rit en het landschap leek heel erg op onze eigen Kalmthoutse heide. Misschien komen we nog wel eens terug als de heide bloeit want dan lijkt het me wel de moeite.

’s Middags lunchten we bij Van der Valk Spier. Het lag op onze route en ik had er vorig jaar twee keer gereserveerd en twee keer geannuleerd vanwege geen weer om te fietsen. Het heeft zo moeten zijn. Ik hoef er niet meer te zijn want het hotel ligt naast de autostrade. Lijkt me niet rustig slapen daar.

Zaterdag was het onze laatste dag. Terug naar huis dus maar niet zonder nog een toertje te doen rond de hanzestad Zwolle (verkorte versie van Rondje Zwolle) en een kijkje te nemen in de mooie binnenstad. Het deed me een beetje aan Breda denken. Onze fietsen konden we kwijt in een GRATIS bewaakte fietsenstalling aan de rand van het centrum. Wat een fantastische service!

Het was koud en er viel af en toe een druppel, maar we hebben het niet aan ons hart laten komen.

Nog enkele zaken die ons opvielen. In Nederland rijden er veel meer elektrische wagens dan in België en veel minder e-bikes.

En Nederlanders spreken heel luid. Ik weet dat ik niet mag generaliseren maar het is iets wat mij altijd opvalt. Als ik in een restaurant zit heb ik er echt geen behoefte aan om de conversaties aan de andere tafels te volgen. Ik vind Wij vinden het hoogst irritant.

Niettegenstaande dat blijven wij graag naar Nederland gaan. Het is hét fietsland bij uitstek.