Volle maan

Een paar slechte nachten gehad, vanwege mijn niet-vriend de Volle Maan.

Al vele jaren heb ik er last van. Als het volle maan is, dan val ik moeilijk in slaap (zelfs met een pil), slaap ik heel onrustig en lig ik vaak wakker.

Ik hoef niet eens op de kalender te kijken, ik merk het vanzelf als het volle maan is. Twee, drie slechte nachten en nadien gaat het weer wat beter.

Ik heb mijn hoop dus gesteld op vannacht.

Bye bye volle maan.

Over makke schapen en protest

Wat zijn wij Vlamingen toch makke schapen. Dat is nog maar eens heel duidelijk geworden tijdens deze (al) twee jaar durende pandemie. We (of de meerderheid dan toch) laten ons braaf vaccineren, drie keer reeds. We blijven geloven in de ontelbare loze beloftes die de regering ons gedaan heeft. Beloftes die soms na een week alweer ingetrokken werden. We blijven het pikken dat de regering beslissingen neemt tegen de adviezen van de wetenschappers in. En vooral: ik heb het gewoon laten gebeuren om mijn kleinzoon vele maanden niet te zien tijdens de eerste lockdown. Uit angst, want de bevolking bang maken, daar zijn ze goed in geslaagd. Ik vind het nu wel genoeg geweest.

Neen, dan de Nederlanders …

Verschillende restaurants niet zo ver bij ons over de grens waar wij ook vaak komen kondigden gisterenmorgen openlijk op Facebook aan dat ze uit protest toch open zouden gaan. Mét toestemming van de gemeentes. De meeste weliswaar maar voor één dag, maar ze doen tenminste iets. Dat zie ik in België nog niet gebeuren.

En ik begrijp die mensen want het ís ook genoeg geweest. Scholen mogen open, winkels (ook grote zoals Ikea) mogen open, sexwerkers mogen werken maar de horeca en de cultuursector blijven in de kou staan. Nederland is nu al een maand in lockdown en de besmettingscijfers zijn nog nooit zo hoog geweest. Niet alleen in Nederland trouwens. Aan de horeca en de theaters zal het dus niet liggen.

Benieuwd of de Nederlandse regering nog gaat plooien voor 25 januari.

Friday Photos

Deze stond nog in concept. Hoe kon ik die knappe mannen zo maar vergeten?!

Foto’s met het thema ‘mensen‘, deel 3 – Midden Oosten.

Ik hou van mensen kijken, ik hou ervan om mensen te fotograferen. Al is niet iedereen daarvan gecharmeerd. Meestal vraag ik het wel even, maar er zijn ook clandestien genomen foto’s bij. In het Midden Oosten zijn de mensen vaak wel iets terughoudender. Vrouwen fotografeer je er beter niet.

Dubai

Mooie mannen in spierwitte dishdasha met een witte of roodgeblokte ghutra op het hoofd.

Oman

Heren in dishdasha, wit of beige/grijs, en op het hoofd een kumma of een massar (tulband). Ook mijn man heeft meestal een kumma gedragen … beschermde goed tegen de brandende zon.
Kumma’s vind je in alle mogelijke kleuren en patronen.

Onze chauffeur met massar op het hoofd
Vrouw met snavelmasker

Jordanië / Egypte

Dit traditioneel hoofddeksel uit katoen of wol (of een mix) met rode geborduurde spinachtige figuren is de keffiyeh. Hij wordt op het hoofd bij elkaar gehouden door een zwarte agaal. De verschillende kleuren en modellen van de keffiyeh zijn streekgebonden.

Deze dames doen een typische folkloredans op het schip tijdens onze Nijlcruise
Whirling dervish op het schip tijdens onze Nijlcruise

Alle foto’s © MyriamC

Plannen maken

Onze korte fietsreisjes van vorig jaar hebben mij heel warm gemaakt om eens een langere fietsreis te maken. Zo zou ik graag eens de Bodensee-Radweg fietsen. We zijn er al geweest en het is daar zó mooi dat in die regio fietsen vast en zeker geen straf is.

Lindau (2002)

De Romantische Strasse lijkt me ook wel de moeite. Ik heb alvast het Radtourenbuch in huis gehaald. Dat leert mij dat we niet de hele route van Würzburg naar Füssen zullen fietsen want er zijn stukken bij met veel te veel hoogtemeters, zelfs voor een e-biker. Nog even uitzoeken welke delen doenbaar zijn voor mij.

Misschien combineren we gewoon de twee wel. Van Füssen naar de Bodensee is slechts een luttele honderd kilometer (met de wagen).

Nu weet ik dat er verschillende reisorganisaties zijn die zo’n pakket met hotel + bagage-nabrengservice aanbieden, maar veel liever zoek ik het zelf allemaal uit, onder andere met behulp van de reisgids van Reisroutes. Zo zijn we niet gebonden aan de plaatsen die deze organisaties aanbieden en kunnen we ook het tempo zelf bepalen. Vrijheid voor alles!

Het plannen is begonnen. Laat de zomer maar komen!

Sneeuw

Kijk toch hoe schoon!

Iedereen zal vorige week op TV de mooie beelden van de sneeuw in Dardennen wel gezien hebben.

Wij ook.

En ik dacht: als de sneeuw niet naar ons komt, dan gaan wij naar de sneeuw. Dus boekte ik zaterdagavond een hotel in Malmédy voor zondagnacht. Dat is het fijne aan met pensioen zijn en geen verplichtingen meer hebben. Inpakken en wegwezen!

Zondag, toen we toekwamen bij het hotel, waren we toch wat teleurgesteld. Wat molshoopjes sneeuw en dat was het. Wij hadden onze zinnen gezet op de 25 cm waarover het nieuwsanker het had gehad.

Door naar Signal de Botrange dus, het hoogste punt van België. Ondanks de drukte raakten we toch wonderwel redelijk vlot onze auto kwijt. Toen ik uitstapte trapte ik al direct in, jawel, 25 cm diepe sneeuw!

10 kilometer – tweeëneenhalf uur – hebben we gebaggerd door de sneeuw, nu en dan ook een korrelhagelstormpje getrotseerd. De wandeling was zogezegd vlak maar in realiteit was het vals plat. Heel vermoeiend! We waren blij dat we voor het diner nog een half uur konden bekomen. Maar mooi, zo mooi ondanks het grijze weer.

Maandag waren alle toeristen naar huis en stonden we op met dikke mist. Maar al heel gauw brak de zon door en werd het een prachtige dag. Wij terug naar Signal de Botrange voor een andere wandeling. Zes kilometer deze keer, in de stralende zon, zelfs een tijd zonder jas.
We kwamen ook nog wat langlaufers tegen want we liepen op een loipe. Maar het was eigenlijk al te ijzig om nog goed te kunnen langlaufen. Al zou ik het ook nog wel eens willen proberen, hoewel het minstens 30 jaar geleden is.

Al dat wandelen… weet toch niet of dat zo goed is. Ik heb er in ieder geval spierpijn, twee gigantische blaren én een blauwe teennagel aan over gehouden. Maar genoten hebben we. Tientallen keren hebben we tegen elkaar gezegd hoe goed we het toch wel hebben, hoe we genoten.

Dat gevoel zou ik moeten kunnen vasthouden want terwijl je dit leest zit ik weer bij de MKA-chirurg voor de zoveelste ingreep. Laat het nu alsjeblieft écht de laatste keer zijn.

Alfabet

Ik zag hem bij Anne en dacht bij mezelf: zoveel woorden kan ik nooit bij elkaar sprokkelen. Maar toen ging ik eens in mijn oude(re) posts snuffelen en kijk: ik had ooit deze en deze al geschreven. Een goed begin voor mijn alfabet! En aangezien de blogonderwerpen dezer dagen niet voor het oprapen liggen …

A
assertief
Antwerpen ❤
autorijden
AZ Klina
Afrika

B
basaalcelcarcinoom
bazig
bergen
bezorgd
bloggen
bloemen
bistronomie
bourgondiër
Barcelona
booster – en binnenkort bo-na-bo?

C
content (tevreden dus)
controle
citytrip
chronisch ziek
Córdoba
Covid-19

D
direct
doorzetter

E
eerlijk
extravert
eten
e-reader
e-bike

F
fel
Frankrijk
fotografie
fietsen

G
gul
gelnagels
gezin
geven – liever dan krijgen
genieten
gastronomie
groepsmens – neen!

H
humeurig
haardvuur
hotel
hypothyreoïdie

I
impulsief
Instagram
insomnia

J
jong van hart
just-the-two-of-us

K
kanker – 2x
kwetsbaar
Kleine Man
koken
kieskeurig
kleur

L
levensgenieter
laptop
lui
lente
LEEF!
lezen
leeuw – in hart en nieren
levenslustig – meestal toch
loyaal
luxe

M
melancholisch
me-time
Manlief
Málaga

N
nuchter
natuur
Nederland

O
ongeduldig
oprecht
organiseren

P
plaveiselcelcarcinoom
praktisch
procrastinator
positief
pillen – te veel
planten
plichtsbewust

Q

R
rusteloos – minder dan vroeger
realist
restaurant
reizen
rust

S
stresskip
smartphone
sneeuw
Spanje
Strava
safari
Sevilla

T
trouw
twee voeten op de grond
terrasje doen
tuin
talen

U
uitsteller
uit eten

V
vasthoudend
verantwoordelijk
Valencia
vaccin 2x

W
wantrouwig
Wannes
wijn – liefst witte

X

Y
yoga – NOT!!

Z
zorgzaam
zwart
ZNA Middelheim
Zoonlief
zee
zuiden
zomer
zestig plus – dichter bij de zeventig 😕

Driekoningen

En in de plaats van goud, wierook en mirre hadden ze een driekoningentaart meegebracht! De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat niet ik ze heb gebakken, maar wel mijn manlief.

PS. Lieve lezers, bedankt voor jullie reacties en woorden van troost op mijn eerdere logje van vandaag. Mijn moeder betekende heel veel voor mij.

Herinneringen …

Een blogpost met herinneringen aan vervlogen tijden …

Een jonge vrouw, zal ergens eind jaren ’40 geweest zijn.

Een stralende bruid op 30 september 1953.

Een moeder met haar eerstgeborene, foto uit 1956.

Een trotse moeder, de spil van een gelukkig gezin, omringd door haar man en haar drie kinderen, in 1962 bij de geboorte van haar jongstgeborene.

Een jaar of vijf later.

Een grootmoeder (moeke/Mutti) en haar zes kleinkinderen die ze intens liefhad. En dat was wederzijds.

haar 80ste verjaardag in 2010


Mijn moeder overleed op 6 januari 2014, vandaag precies 8 jaar geleden.

Het gemis is nooit groter geweest.

Back to normal

Ik was er al vroeg uit vanmorgen (7u30!!!). Toen ik nog wat lag te soezen bedacht ik mij ineens dat de kerstspullen terug de kelder in moeten. Normaal wacht ik tot 6 januari (driekoningen) maar ik had er ineens genoeg van. Kerst is al lang voorbij, ik wacht op de lente!

Een eerste lentedag hebben we al gehad: op 1 januari was het 15 graden. En meteen is mijn eerste fietstocht van 2022 een feit. Het deed zo’n deugd om nog eens op de fiets te zitten. We hebben maar een klein toerke gedaan, eentje dat we wel meer doen, door De Uitlegger naar het militair vliegveld van Brasschaat, waar de taverne van de Aeroclub open was en we op het terras wat gedronken hebben, en dan via Gooreind terug naar huis.

Ondertussen is het kerstgerief opgeruimd en zit ik te kijken naar de ronddwarrelende blaadjes en de grijze lucht.

De lente zal niet voor vandaag zijn.