Schatten op zolder?

Niet echt want we hebben geen zolder. Schatten in mijn ex-kantoor dan misschien? We zullen het weten over een jaar of vijftig.

Mijn ex-kantoor, ik kom daar alleen om heel af en toe eens te stofzuigen en af te stoffen. En om te printen, wat zelden gebeurt want ik ben fan van paperless.

Het kastje met al mijn kantoorspullen was al niet meer open geweest sinds ik gestopt ben met werken … inmiddels meer dan vijf jaar geleden.

Gisteren moest ik een puntenslijper hebben voor de kleurpotloden van Kleine Man en die moest ik gaan zoeken in het bewuste kastje.

De slijper had ik snel gevonden. En nog wat andere spullen die onderhand antiek genoemd kunnen worden.

Wie herinnert er zich deze nog?

Diskettes, ik had er tientallen! Net zoals – later – CD-roms. Daar kon toch iets meer op. Op mijn laatste laptop heb ik niet eens meer een CD-reader/writer!
En mijn rekenmachine. Ik weet eigenlijk al niet meer waarvoor ik die gebruikte want ik was gewend om alle rekenkundige bewerkingen met Excel te doen. Maar … het werkt nog, met dezelfde batterijtjes dan toen. Goed spul!

Ik vond ook nog een doosje business cards. Ik vond het mooie kaartjes: crèmekleurig op een mooie kwaliteit papier, net zoals mijn briefpapier. Ik was er destijds, toen ik als freelancer begon, (lees:anno 1995) bijzonder trots op!

Ik had gisteren niet veel tijd om te rommelen, maar dat ga ik binnenkort toch eens doen. Wie weet wat voor schatten vind ik nog?!

Paniekske

Mijn laptop vroeg laatst of hij mocht updaten naar Windows 11. Geen probleem, waarom niet? Ik ben altijd wel te vinden voor een nieuwe look en de beloofde nieuwe features.

Na het installeren wil ik een blogbericht gaan schrijven. Ik klik op de knop ‘schrijven’ zoals gewoonlijk en onmiddellijk springt mijn scherm op een blanco blad. Nog eens een tweede keer geprobeerd, en een derde, … zonder resultaat.

Het zal toch niet waar zijn zeker?!

Andere browsers geprobeerd, geen avance.

Dan maar snel terug gedowngraded naar Windows 10, maar het probleem bleef.
Dju toch!

Ook wat lieve WordPress gebruikers die ik to the rescue riep hadden geen idee wat er mis kon zijn.

Dan maar op mijn telefoon geprobeerd. Geen probleem daar. Helaas ben ik niet van plan om mijn blogberichten te gaan typen op die mini toetsjes die altijd hun eigen gang gaan.

He bah!

Toch nog maar eens een poging gewaagd op de laptop. En kijk: nu lukte het wel! Waarschijnlijk even op het slechte moment (voor mij dan) een storing geweest bij WP.

En ik wat ongeduldig, dat kan ook. 😬

Tuin en terras in juni

Zo ziet en zag het er bij ons uit deze maand (foto’s zijn aanklikbaar voor grotere weergave).

Alle foto’s © Myriam C

De week

Pinkstermaandag
Een dag om heel snel te vergeten. Regen, regen en regen.
’s Avonds wist mijn telefoon te zeggen dat ik slechts 75 stappen had gezet. Het waren er uiteraard wel meer dan 75 maar dat wil wel zeggen dat ik helemaal niet buiten ben geweest. En in huis sleep ik mijn telefoon hooguit mee van de keuken naar de living. Vandaar de 75 stappen. Niet echt goed voor de fysiek.

Dinsdag
Een dag waarvoor ik al een week in de stress zat want ik werd nog maar eens verwacht in het Middelheim Ziekenhuis, onderhand al bijna mijn tweede thuis, voor een ingreep.
Gelukkig was het loos alarm en buiten het feit dat ik een a-typisch geval ben (de woorden van de chirurg) mocht ik onverrichter zake terug naar huis. Wat niet wil zeggen dat ik van mijn probleem vanaf ben. En toch was ik opgelucht dat er eens niet gesneden en genaaid moest worden. We hebben het even gevierd met een lekkere cappuccino op een terras met zicht op het MAS. Wat was het lang geleden dat we nog in ’t stad waren!

Lekkere cappuccino bij Café Córdoba

’s Namiddags haalden we een blije kleuter van school. Vorige week hadden we daar normaal ook gestaan maar hij had zo’n lelijke hoest dat mijn schoondochter er direct mee naar de kinderarts wou. Dat was niet naar meneertje zijn zin geweest en hij had de hele weg gebruld.

Ik heb er vroeger wel eens van gedroomd dat er misschien ooit een kleine jongen of meisje blij in onze armen zou springen. En kijk, mijn droom is uitgekomen. 😍
Honger heeft dat kind altijd als hij uit school komt. Na de poffertjes (hij heeft het zakje eerlijk gedeeld met opa) is er nog een halve tros druiven in dat kleine mondje gegaan!

‘Ik mag zelf suiker op mijn pannenkoek doen van mijn mama …’

Woensdag
Dankzij een tip van omabaard (dank je omabaard) had ik tickets gekocht voor Het Kunstuur in Mechelen. Ik ken mezelf en moet zoiets direct vastleggen, anders komt het er niet van.
Qua tijdslot was er nog weinig keuze. Er waren nog net 2 plaatsen open om 17u40. Maar eigenlijk kwam dat ons goed uit. Zo kon manlief ’s ochtends nog zijn ronde gaan fietsen en in de namiddag hadden we wat tijd om in het gezellige Mechelen rond te wandelen. In de regen, dat dan weer wel. Een terras brengt dan uitkomst hoewel het door de wind verre van gezellig was.
De tentoonstelling was zeer de moeite, ook voor niet-liefhebbers van musea zoals ik. Het was een bijzondere beleving, qua originaliteit evenaarbaar met de Van Gogh Immersive Experience. Maar daar eindigt dan ook elke vergelijking. Het duurde net lang genoeg om de aandacht erbij te houden en de begeleiding met mooie muziek was zeker een extraatje.
Lees er even de review van omabaard op na. Zij geeft perfect de beleving weer, veel beter dan ik het zou kunnen.

Het Kunstuur

Donderdag
Heb ik nog wat gerommeld met de data van onze fietsvakanties in Nederland. Zolang daar niet alles open is (*) en de quarantaine van kracht blijft hoeft het voor ons niet. Drenthe is geannuleerd, dat boek ik later wel opnieuw, en Terschelling heb ik verplaatst naar half juli want hotels zijn daar niet dik gezaaid en hebben is hebben. Hopelijk is tegen die tijd de situatie wat genormaliseerd en was dit de laatste keer dat ik mijn reservatie heb moeten wijzigen.
Het was nog een heel gepuzzel want het moet natuurlijk ook uitkomen met reeds geplande activiteiten en controles in het ziekenhuis.
(*) Laten ze nu de volgende dag toch versoepelingen aankondigen, zeker?!

Donderdagnamiddag was ik afgesproken met een vriendin die ik al anderhalf jaar niet meer ‘live’ gezien had. We hadden heel veel bij te praten tijdens onze fijne wandeling mét terrasje in het Park van Brasschaat. Ik zat net voor het begon te druppelen terug in de auto. Mooi weer toch, Sabine? Frank?

Boothuisje

Vrijdag
Ik was al om 5 uur wakker. Het slapen ging net de laatste tijd wat beter. Tot nu dus. Maar … de zon scheen al toen ik een uur later beneden kwam.
Yes, eindelijk wat beter weer!
Na de wekelijkse kuis (poets) heb ik me op het terras geïnstalleerd met mijn e-reader (ik lees Grenzeloos van Kim Moelands) en in de namiddag zijn we op de fiets gesprongen.

’s Avonds heb ik last minute nog een hotelletje geboekt voor zondag. Het mooie weer zou een paar dagen aanhouden en de Bongobon die hier al twee jaar in de kast ligt stond op vervallen. Even ertussenuit, het zal deugd doen.

Zaterdag
Een kinderzitje voor op de fiets moest er komen. Nu het beter weer wordt, willen we Kleine Man met de fiets van school gaan halen zodat we rechtstreeks, zonder tijd te verliezen, naar de ‘grote zandbak’ (*) kunnen, monstertrucks en schopjes mee. En een picknickje natuurlijk. En aangezien we hem in de grote vakantie ook een of twee dagen per week gaan bijhouden hopen we toch wat te kunnen fietsen.
Wij dus op de fiets naar de Decathlon want op 2dehands vond ik niet direct iets en we willen er niet te veel geld aan geven want zo vaak gaan we dat niet gebruiken.
(*) Een grote duin in de heide waar hij graag in het zand speelt.

Zondag
De zondag is nog jong wanneer ik dit logje publiceer. Wat hij voor ons in petto heeft? Veel kilometers vermoed ik want wij gaan twee dagen fietsen in het Gentse. Je leest er vast later wel over …

Misc

Ik ben een beetje uitgeblogd. Ons leven is het laatste jaar gewoon zó saai geworden. Normaal gezien hadden we nu al enkele buitenlandse trips achter de rug die altijd wel stof tot bloggen zijn. Niet dit jaar dus.

We fietsen wel wat, maar zolang het niet echt mooi (droog) weer is blijven de dagtochten uit. Mooie luchten à volonté maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Wolken (met filter)

Ons huis zit ondertussen helemaal in de witte crepi. De mannen hebben supermooi werk geleverd en alles heel proper achtergelaten. We hebben het wel eens anders gezien!

Mijn niet-zo-handige-harry is nu bezig om de poort terug te plaatsen maar hij heeft er wel wat werk aan want ze past natuurlijk niet meer nu er een dikke laag isolatie tegen de zijgevel zit.

In de tuin groeit en bloeit alles dat het een lieve lust is, vooral de klaver en het mos in de gazon doen het meer dan prima! 🤪 Het wordt hier weer stilaan een groene oase. Op meer kleur (van bloemen) is het nog even wachten, maar zodra de zon zich laat zien, zie je letterlijk alles groeien. Komt dus wel weer.

Tuin in mei

En voor de rest kabbelt ons leventje verder. Op dinsdag halen we onze Kleine Man van school en dat betekent een paar uren veel leven in huis! We doen eens een terrasje – in de voormiddag scheen hier meestal de zon – en vorige vrijdag hebben we ouderwets heerlijk buitenshuis geluncht op een verwarmd terras. Dat was geleden van 18 oktober vorig jaar! Zo’n dingen geven het leven terug een beetje kleur.

Lunch @ Zilverden

Uit de oude doos


Oude blogberichten herlezen … het is zoals in een fotoalbum bladeren.
‘De eeuwige discussie’ uit 2008 waar, tussen haakjes, anno 2021 nog niets aan veranderd is.

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Vanmorgen samen met manlief de logeerkamer uitgemest want morgen krijgen we gasten. Deze kamer, de enige kamer ‘op overschot’ wordt al jaren door hem gebruikt om zijn duik- en fietsgerief in op te bergen. Nu ja, opbergen is een groot woord. De kast zit barstensvol spullen, ondertussen lag ook het bed al vol en de laatste maanden werd er ook gestapeld naast het bed. Er was geen doorkomen meer aan met als gevolg dat ik er maanden nauwelijks een voet heb binnengezet en dat de kamer eigenlijk met nog minder dan ‘de Franse slag’ gepoetst wordt. Behalve als we gasten krijgen dus.

Vanmorgen zijn we er aan begonnen. Eerst ik alleen. Het is bijna onvoorstelbaar wat ik aan rommel gevonden heb. Niet alleen duik- en fietsgerief, maar ook spullen die ik vorig jaar bij de opkuis (vrienden komen één keer per jaar) al voor het containerpark opzij had gelegd. Hij is de man die naar het containerpark rijdt, maar die spullen zijn daar blijkbaar nooit geraakt. Grrrrr. Bijgevolg heb ik hem even ter verantwoording geroepen.

Ik: Wat doen die oude vieze hoofdkussens en versleten dekbedden hier nog?
Hij: Ik dacht dat die nog wel eens van pas zouden kunnen komen.
Ik: Gaat gij die vieze dingen nog gebruiken dan?
Hij: Neen, maar ik dacht …

Grrr, grrr, grrr.

Ik: En al die rugzakken en andere tassen (reclamespul) die we nooit gebruiken? Die lagen toch ook al van vorig jaar opzij voor het containerpark?
Hij: Daar kunnen we misschien toch iemand een plezier mee doen?
Ik: JA, DOE DAT DAN MAAR LAAT HET HIER NIET LIGGEN!!!
Hij: IK HEB NOG WEL WAT ANDERS TE DOEN!

Ik weet al 32 jaar (44 jaar ondertussen, nvdr) dat dat niet de reden is! Hij wil bijhouden en vergaren, ik wil alles wat een jaar niet gebruikt is weg hebben. Die discussie hebben we wel vaker. Het eindigt er altijd mee dat hij kwaad alles wat hij vast kan krijgen in grote plastic zakken stopt … die hij dan naar de kelder draagt.

Photo challenge #huisdier

Satur9 had weer een tof idee: een photo challenge. Dertig weken lang elke week een foto met een bepaald thema.

Thema van deze week: huisdier.

Dit waren onze katten: moeder en zoon.


Mop is bij ons in huis gekomen in de zomer van 1994. Ze kwam uit een nestje dat mijn schoonbroer had en ze had acht weken in een donkere garage gezeten. Buiten wat eten en drinken kreeg ze totaal geen aandacht. Ze is altijd een schuwe poes gebleven en had het vooral niet voor vrouwen. Behalve op het einde toen ze op de sukkel was, toen zocht ze steeds mijn gezelschap op.

Zino kwam er een jaar later bij, uit een nestje van onze Mop. Vanaf de eerste dag is hij een echte flodderkat en een allemansvriend geweest. Een totaal ander karakter dan zijn moeder. Mop moest helaas niets van hem hebben.

We hebben beide katten moeten laten inslapen. Ze hadden allebei een aandoening aan de nieren en waren al een paar jaar blind. Zino was ook doof. Helemaal op het einde begonnen bij beiden de vitale organen uit te vallen. Het was hoog tijd, zei de dierenarts. Ze zijn respectievelijk 16 en 17 jaar geworden.

Nadien hebben we geen huisdieren meer in huis gehaald. Te moeilijk als je veel weg bent en altijd iemand moet zoeken om voor de dieren te zorgen.

Ditjes & datjes

Geboekt!
Ja hoor, ik heb een appartement geboekt aan de Costa Blanca voor de hele maand oktober. Ik had iets nodig om naar uit te kijken. Het is nog lang, maar ik kan alvast beginnen met de voorbereidingen want we vliegen niet naar Spanje deze keer, we rijden! Maar liefst 1.986 hele kilometers als we alles via de autostrade doen. En dat gaan we niet doen want we willen onderweg op verschillende plaatsen een paar dagen blijven ‘hangen’, zowel in de heen- als de terugreis. We zullen dus minstens een week of zes van huis zijn. Ik kijk er zó naar uit! Duimen maar dat corona weer geen stokken in de wielen steekt …

Naar de kapper
Yep, deze namiddag wordt mijn haar geknipt. Toen ik de afspraak maakte nadat ik wist dat de kappers terug mochten openen, dacht ik dat ik wel heel lang zou moeten wachten maar kijk … ik kan nu al.
Mijn laatste keer bij de kapper dateert van 7 oktober van het vermaledijde jaar twintig twintig. Maar liefst vier en een halve maand geleden, terwijl ik normaal om de vijf weken in de kappersstoel zit. Kort haar, het moet met enige regelmaat bijgehouden worden. Dat heb ik, zo goed en zo kwaad als het ging, tijdens de lockdown zelf gedaan. En ik moet zeggen, ik loop er nog niet bij als een schandaal. Maar ik zal toch blij zijn dat een professional er eens de schaar in zet.
Nu de nagelstylistes nog, want dat is eigenlijk veel harder nodig.

Gefietst & Genoten
Zaterdag voor het eerst dit jaar een wat langere fietstocht gedaan. Toch 47 km in totaal waarvan 35 km in de Zoerselse Bossen. Veel bos was er niet bij. Wel veel grote villa’s met lange oprijlanen, met paddocks, en met Porsches en Maseratis op de oprit. Leuk om na zoveel maanden eindelijk nog eens een andere omgeving om te verkennen.
Zondag opnieuw op de fiets gestapt, volle zon en blauwe lucht. De jas ging al heel vlug in de fietstas. Het was maar liefst 18 graden ; vorig weekend hadden we nog -9 graden. Het kan verkeren, zei Bredero.
Afsluiten deden we onze fietstocht met een aperitief in de tuin van zoonlief.
Nog van dat!!


Lezen
Ik ben terug aan het lezen. Mondjesmaat, maar tot hier toe onthou ik toch minstens een paar dagen wat ik gelezen heb. Dat doet me veel plezier. Ik heb net ‘Ademloos’ van Kim Moelands uit. Non-fictie over haar en haar man die allebei aan taaislijmziekte lijden. Ondanks dat het verhaal zeer triest en aangrijpend is, is het boek toch met de nodige humor geschreven. Wel een beetje langdradig …
Mijn volgende is ‘Barsten’ van Marlies Allewijn.

Koken en zo
Al sinds de eerste lockdown (met een tussenpoos tijdens de versoepelingen want dan waren wij niet veel thuis) kook ik elke dinsdag een hoofdschotel voor onze kinderen. Iets wat zij lekker vinden. Uiteraard, zou ik zeggen. Zo moeten zij eens een dag niet koken en ik heb wat omhanden. Win-win dus. En zoonlief (ons knuffelcontact) neemt altijd even de tijd om een aperitiefje te drinken en wat bij te babbelen als hij het eten komt halen. Win-win-win!

Er is al van alles voorbij gekomen in de afgelopen maanden. Stoofvlees, vol-au-vent, blanquette de veau, coq au vin, tartiflette, waterzooi, quiche, oven- en gratinschotels, lasagne, cannelloni (vandaag), … Stilaan geraken mijn ideeën echter wel een beetje op. Ik zou nog wel wat met vis kunnen doen maar zoonlief is geen fan (to say the least).


De verzekering #82
Voor de zoveelste keer moeten reclameren omdat de terugbetaling van mijn medische kosten WEER niet klopte. Ik krijg er onderhand een punthoofd van. Als ik dat allemaal had laten voorbij gaan zonder er iets van te zeggen, het had mij al vele honderden euros gekost. Maar niet met mij. Wat mij toekomt, komt mij toe. Nah!

Afspraak
Eindelijk de moed in beide handen genomen en een afspraak gemaakt met de handchirurg. Er moet iets gebeuren aan de peesontsteking (of wat het ook is) in mijn pols waar ik al sinds september mee op de sukkel ben. De pijn is bij momenten niet te harden. Ontstekingsremmers, twee pijnlijke cortisone injecties, … het heeft niet mogen helpen. Ik hoop maar één ding: dat er weer geen operatie aankomt. Afspraak 8 maart. Duimen mag!

De merel, de duif en de boze man

Wij hebben nogal wat vogels in de tuin sinds we geen katten meer hebben. Die krijgen uiteraard wat te eten en te drinken zodra het wat kouder wordt. En enkele maanden geleden had mijn (niet zo heel handige) man eigenhandig een voederhuisje in elkaar geknutseld. Er hingen en stonden er al wel een paar, maar eentje meer of minder …


Ik vond het nogal groot uitgevallen en al vlug zagen we dat ik gelijk had gehad. De merels en de duiven hadden snel hun weg gevonden naar de lekkere hapjes. Ten koste van de kleine tuinvogels.

Jammer, heel jammer want we houden niet van duiven. Ze jagen de kleine vogels weg en laten te pas en te onpas wat achter op het terras en op het gazon.

Het zelfgemaakte voederhuisje werd intussen verbouwd: manlief heeft er horizontaal enkele latten op genageld zodat de openingen nu echt wel heel klein zijn.

En toch … de duiven en de merels blijven komen.

En manlief? Die zit de hele dag (lichtjes overdreven) op VINKenslag (hebdem? 😉) kwaad te wezen op de ongewenste indringers.

Kerstsfeer

We doen niet veel aan kerstversiering dit jaar. Voor ons alleen vind ik het niet de moeite om een boom te zetten. Ik heb een hekel aan het versieren en terug afbreken. Bovendien neemt zo’n boom zoveel plaats in en onze living is niet al te groot. Al moet ik toegeven dat ik de lichtjes altijd wel gezellig vind.

Er ligt een (kunst)krans op de kast waarrond ik wat ledjes heb gedrapeerd. En alle kaartjes krijgen daar een plekje.


Een vriendin heeft sfeerboompjes gekeramiekt en ook die hebben een plekje op de kast. Er staan theelichtjes in. Hoewel ik geen kaarsenliefhebster ben, vind ik dit toch wel sfeervol.


Father Christmas zit op zijn gebruikelijke plek, in het gezelschap van een witte poinsettia. Zonder lichtjes, maar wat niet is, dat kan nog komen.


In de gang staat een ‘boompje’ te wachten op bezoek dat niet komt.


Aan de voordeur hangt een rendier. Een kleintje weliswaar.


En voor ons huis heb ik – zoals alle jaren – lichtjes gehangen in de pot met schapengras.


Aan de ramen van de bovenverdieping hangen ook ledjes, maar daar deel ik geen foto van want toen mijn zoon ze zag zei hij ‘mam, die zijn fout‘ … En hij heeft gelijk.
Lampjes in verschillende kleuren van Dunaldi. Ze kunnen zelfs flikkeren.
Doe eens zot!