Time flies …

… when you’re having fun.

Maandag zijn we naar Hoek van Holland gereden om te gaan fietsen.

Waarom naar Hoek van Holland?

Ten eerste omdat die regio ons totaal onbekend was, hoewel we er vroeger wel een keer naar het naturistenstrand zijn geweest maar nu spreek ik over 40+ jaar geleden.
Ten tweede, onze kinderen hadden daar een lang weekend gelogeerd in een strandhuisje en dat wilden we wel eens zien maar niet op een moment dat zij daar waren. Ze hebben zo’n druk leven, zitten altijd tussen de mensen en zo’n weekend onder hun drietjes zonder aanloop was hun heel hard gegund. Maandagmorgen moesten zij het strandhuis verlaten, dus storen konden we hen al niet meer.

Zoals altijd had ik een rit uitgestippeld via de knooppunten. Ik rijd dan met zo’n plastic dingetje aan mijn stuur zoals omabaard ; Manlief heeft de rit ofwel op zijn GPS ofwel op de Knooppunter app. Die combinatie werkt altijd prima.

Behalve maandag! Het eerste deel van de rit, langs de honderden serres (kassen, voor de Nederlandse lezer) richting Scheveningen ontbraken er nogal wat knooppuntenbordjes, en soms klopte de nummering niet. Manlief reed op de app en daar zit altijd een beetje vertraging op. Dus wachten, zoeken, terugrijden, … Ik word daar ambetant van en wil kunnen doorrijden!
Het was dan ook eigenlijk nog geen mooie rit, woonwijken, industrie, wat polder en een enkel bos/park.

Een hapje eten deden we bij Simonis aan de Haven in Scheveningen, lekker buiten in de zon. Ondertussen was het al half vier dankzij de vele omwegen.

Genoeg voor 4 personen!

De terugtocht was gelukkig wel goed aangegeven én gemakkelijk: het was vanaf Scheveningen altijd rechtdoor door de duinen. Het stuk tussen Scheveningen en Kijkduin was echt prachtig.

De rit van 50 kilometer werd er uiteindelijk een van 59 kilometer.

Dinsdag moest ik nog eens naar mijn kinesiste voor lymfedrainage. Ik ging nog één keer om de zoveel weken maar nu kan ik ook dat hoofdstuk afsluiten. Al vond ik het niet erg om te gaan, voor mij was het een moment van ontspanning.

Na de lymfedrainage een nieuw kleurtje op mijn nagels laten zetten. Ook een moment van ontspanning en veel babbelen (luisteren, in mijn geval) met de nagelstyliste die een zoontje heeft dat even oud is als onze Kleine Man.

Dinsdagnamiddag Kleine Man van school gehaald, hem gelaafd en gevoed en geëntertaind tot zijn mama en papa hem kwamen halen na het oudercontact waar ze alleen maar goed nieuws kregen. Hij is helemaal klaar voor de derde kleuterklas. Wat vliegt de tijd!

Woensdag had ik een dag voor me, myself & I want Manlief ging een dagje fietsen met de kameraden. Ik heb wat gerommeld in mijn kleerkasten en zakken vol kleding weggebracht, sommige stukken met pijn in het hart. Daarna heb ik mijn kleer- en schoenenkast ook weer opnieuw wat aangevuld. 😉 Een bosje pioenen had ik ook wel verdiend vond ik. Net zoals de uitgebreide massage waarop ik mezelf had getrakteerd. Ik had namelijk nog een waardebon liggen. Koude olie, warme olie, hot stones en al. Zalig!

Verder heb ik nog in de tuin zitten lezen in ‘Het Schuilhuis’ van Rachel van Charante die hiermee haar debuutroman schreef. Een roman die zich afspeelt in de tweede wereldoorlog: de NSB, de weerstand, onderduikers, verraders, de hele gruwel, maar ook liefde (nooit melig). Het is een boeiend boek, met afwisselende verhaallijnen en spanning die zich opbouwt naarmate het boek vordert. Alleen het einde vond ik wat ‘bij zijn haar getrokken’ (= ongeloofwaardig).
Zo’n dag voor mezelf, ik kan daar enorm van genieten. In de wetenschap dat er ’s avonds gewoon iemand naast me in de zetel zit.

Donderdag was het de maandelijkse fietsdag met onze Overjaarse Jeugdclub. We hadden ingeschreven maar ik heb moeten passen omdat ik langs mijn chirurg in Middelheim moest want, ja, er zit weer granulatieweefsel in de weg.
Ze wou het even afwachten tot mijn jaarlijkse controle in juli. Misschien verdwijnt het wel vanzelf nu de prothese er op drukt.

Voormiddags, terwijl ik op het terras wat dode bloemen verwijderde en in mijn boek zat te lezen, ook de kat van de buren in de gaten gehouden want het jonge leven in het nestkastje wordt duchtig verstoord. Er zit er eentje op vinkenslag!!

Buurkat/pleegkat

Vrijdag moest ik langs de vervang-tandarts om mijn prothese te laten controleren. Ze zit wat strak en ik kan er niet goed mee eten.
Ik ga het wat tijd geven en als het over een paar maanden niet beter is, dan laat ik een vaste prothese maken. Comfort voor alles.

Voor de rest hadden we geen plannen. Was het wat warmer geweest dan hadden we nog eens een toerke met de fiets gedaan maar ik vond het te koud en te winderig. In de plaats daarvan hebben we delen van de Giro d’Italia gezien, waar het ook al geen te beste weer leek. Boodschappen gedaan met een terrasje. En een beetje gepoetst. Moet ook gebeuren, al zijn we wel van plan om terug een poetshulp te nemen. Eens het mooi weer is zijn we namelijk heel weinig thuis en schiet de ‘kuis’ er al eens over.

Zaterdag.
Blij dat ik nog leef!
Tijdens ons fietstochtje om boodschappen werd ik ei zo na aangereden door een wielerterrorist (excusez le mot). Het fietspad is smal en omzoomd met bomen waarvan de takken nogal overhangen. Ik rijd aan de rechterkant van het pad en wijk even uit om de overhangende takken te ontwijken. Komt er daar uit het niets – en uiteraard zonder te bellen want een bel hebben die mannen niet op hun fiets – een wielertoerist aangestoven. Hij heeft me net niet geraakt maar het scheelde geen haar! Manlief heeft hem nog wat lelijke woorden achterna geroepen.

’s Namiddags hebben we de verjaardag van schoondochter gevierd bij hen in de tuin. Een drukte van belang want zij en haar zussen zijn echte spraakwatervallen. En de kinderen waren druk. Maar het was weer gezellig.

Zaterdagavond hebben we met een half oog naar het songfestival gekeken. Dat was jaren geleden. Vroeger, toen er nog lang geen sprake was van een publieksjury, keken we met het hele gezin. Dat waren altijd gezellige avonden, met een drankje en een grote zak chips erbij.
Ik heb niet gewacht op de voting. Het duurde mij veel te lang.

En vandaag, zondag, zijn we onderweg voor een Rondje Tholen op de fiets.

Misschien volgt er nog wel een verslagje een van deze dagen.

Fijne zondag!

Nieuw leven

Een van onze nestkastjes krijgt al een paar weken bezoek van een koppeltje pimpelmeesjes. We hoopten dat er een nestje gebouwd werd.

En gisteren hoorden we heel duidelijk gepiep uit het nestkastje komen.

We zijn er zo trots op, al hebben we er geen enkele verdienste aan. Benieuwd om die kleine kopjes tevoorschijn te zien komen.

Omkoperij

Ik had enkele weken geleden online een wandklokje gekocht. Ik had er hard naar moeten zoeken want het moest tussen twee deuren in de keuken passen en de ruimte is beperkt.

Het klokje werd op de aangemelde tijd afgeleverd door PostNL. Met dat ik de veel te grote doos opende viel het mij direct op dat de verpakking rond de klok niet meer intact was. Bij verdere controle zag ik ook een lelijke beschadiging op de RVS omlijsting én de secondenwijzer die los hing te zwabberen. Het leek wel alsof de klok al eens eerder was teruggestuurd.

Klokje terug ingepakt en naar de post gebracht voor retour naar afzender.

’s Namiddags een mail met zo’n geautomatiseerd verzoek om een review te schrijven. Ik schrijf eerlijk mijn gedacht en kom op een algemene score van 2 op 10. Tja, jammer.

Enkele uren later opnieuw een mail, van de klantendienst deze keer, met het verzoek mijn review aan te passen want “… ons imago”.

Hallooo!! Wat denkt die wel?

Beleefd antwoordje teruggemaild dat ik dat niet van plan ben.

Dag nadien weer een mail: ik mag iets anders uitkiezen op de webshop als ik mijn review aanpas.

Huh? Echt? Ik dacht het niet!

Mailtje terug met “ik ben niet om te kopen” en vriendelijke groeten.

En, mocht je daaraan twijfelen, als het goed is zeg ik het ook hoor. Getuige mijn vele reviews op Trustpilot, Tripadvisor, Booking, enz.

Hot item

De energieprijzen, een hot item heden ten dage.

Zoals ik in een eerder logje al schreef werd het vast contract bij onze vorige energieleverancier niet verlengd. Daarom gingen wij op zoek naar een andere leverancier, degene die – toen – de goedkoopste was voor zgn. ‘groene’ energie.

Ik had toen al berekend dat onze gasrekening vele honderden euros duurder zou zijn dan wat we tot dan toe betaalden. Onze maandelijkse voorschotten voor gas verhoogden we zelf al van 52 naar 87 euro en later naar 150 euro.

Toen we dit weekend terugkeerden uit vakantie zat de eindafrekening in de brievenbus, en dat was geen fijne verrassing! Voor elektriciteit viel het nog mee, maar voor gas mogen we 722 euro bijbetalen!
Ik vrees het ergste voor het jaar dat komt want de prijzen blijven stijgen.

Wat zullen er veel mensen in financiële problemen komen.

Een mens werkt zijn hele leven, zet wat geld opzij om gerust te zijn op zijn oude dag en dan mag hij het uiteindelijk uitgeven aan wat ik een basisbehoefte noem. Of moeten we met zijn allen terug naar de 19de eeuw, rond de Leuvense stoof en met kaarslicht?

Na de storm

Na iedere storm heb ik een blije echtgenoot.

Zo ook vandaag.

Hij was al vroeg onderweg, met wagen, aanhangwagen en kettingzaag want er zouden wel eens wat bomen kunnen omgewaaid zijn in het bos. Ons eigen bos, voor alle duidelijkheid … al durft hij ook al wel eens wat meepakken dat aan de kant van de weg ligt. Zolang het maar hout is.

En net belde hij om te zeggen dat hij wel even zou wegblijven want de buit is ‘de moeite’.

Nu nog een plek te vinden in de tuin – een beetje uit het zicht liefst – om de blokken te stapelen als ze gekliefd zijn want als hij ze in het bos laat liggen worden ze gestolen. Het zou niet de eerste keer zijn, ondanks een groot bord ‘privé’.

Maar bon, wij maken ons voorlopig geen zorgen dat we kou gaan hebben de volgende winters. 🔥

Zomaar een nacht

23u30 bedtijd
Nadat ik mijn verzameling pillen heb genomen en mijn ogen heb gedruppeld knip ik het bedlampje uit.

Ik slaap vrij vlot in, maar ben ook even vlot weer wakker.
Ik heb gedroomd: de naft van mijn brommer was bijna op en ik was nog ver van het dichtstbijzijnde naftstation. Een droom die ik wel vaker heb.
Het is 3u40, zie ik op de wekker.
Direct maar even naar het toilet, anders moet ik er straks weer uit.

Linkerzij, rechterzij, nog eens, en nog eens.
Ik zak terug weg.

Ik word terug wakker van het gesnurk naast mij.
Ik hoor het een tijdje aan, geef hem een paar keren een duw(tje), maar het mag niet baten. Het gesnurk blijft. Het duwtje wordt een duw en een dringend verzoek om naar de logeerkamer te vertrekken (hij vertrekt, want hij slaapt overal, desnoods rechtzittend op een stoel).

Ik verleg mijn hoofdkussen naar het midden en palm het hele bed in. Zalig!
Het is ondertussen 5u30.

Linkerzij, rechterzij, nog eens, en nog eens.
Droge mond. Op de tast zoek en vind ik mijn flesje water en de tube kunstspeeksel.

Linkerzij, rechterzij, nog eens, en nog eens.
Verdorie! Een pot appelmoes [homemade, van appels uit de tuin] vergeten uit de vriezer te nemen. Geen fruitpap morgenvroeg, want een verse appel heb ik ook niet in huis.

Linkerzij, rechterzij, nog eens, en nog eens.
Wat doet mijn elleboog toch weer zeer.
En ik mag niet vergeten een afspraak te maken bij de gynecoloog want daar ben ik al drie jaar niet meer geweest.
Wat kunnen we eens eten morgen (straks)? Geen vis want de viswinkel is op maandag gesloten.

Linkerzij, rechterzij, nog eens, en nog eens.
Ik hoor getik in de radiator. Teken dat de verwarming aanspringt.
Het is dus 7 uur.

In de logeerkamer hoor ik gestommel. Manlief, vroege vogel, gaat naar de badkamer. Een tijd later hoor ik hem de trap af gaan en beneden alle rolluiken naar boven trekken.

Misschien moest ik ook maar eens opstaan. Van slapen komt nu toch niks meer.

Dacht ik …

Als ik wakker word is het 9u10.

Volgend projectje

Met de make-over van (één muur van) onze master bedroom vond ik dat een muur in de keuken ook wel een upgrade kon gebruiken.

Nu zijn de keukenmuren in een neutrale (saaie) kleur geverfd. Toen we drie jaar geleden ons huis van boven naar beneden hebben laten schilderen, had ik het, na het doornemen van een dik boek vol kleurstalen, wel gehad en was voor mij alles goed.

Tot vorige week dus!

Tegen één van de muren in de keuken staat een limoengroene Smeg Bombino ijskast waar ik na al die jaren nog altijd zot van ben. Die verdient meer en beter dan een saaie muur om tegen te staan.

Toen ik het behang voor de slaapkamer bestelde, was ik al retro behang tegengekomen dat ons wel aanstond. Eens iets anders, dachten we.

Nu, als ik iets in mijne kop heb …
maandag besteld bij Decodump
woensdag 13u20 geleverd door PostNL …
woensdag 16u30 KLAAR!

Tête de lit en barok behang

In een logje van een hele tijd geleden – ik denk eentje van de 1000 vragen – schreef ik dat ik graag in de slaapkamer de muur waar ons bed tegen staat zou behangen met barok behang.

Ons bed, al vele jaren een boxspring, staat op lage pootjes tegen de muur. Het heeft geen frame, gewoon twee matrassen en twee toppers op de aan elkaar bevestigde boxsprings.

Ik vind de hotelbedden altijd zo luxueus, meestal afgewerkt met een mooi hoofdbord in stof, velours of kunstleer. Vaak ook wat te bombastisch voor mijn doen, zoals op de foto hieronder in een hotel in Berlijn.

Zoiets moest het dus NIET worden!!

Ik wou ook graag een hoofdbord.
Maar wat zijn die dingen moeilijk te vinden in onze maat, en duur! Ik wou er echt niet zoveel geld aan geven. Het is tenslotte maar voor de sier.

Na wat zoeken vond ik er een die we mooi vonden op een Franse website, aan een schappelijke prijs. Ik bestelde een blauwe (*) tête de lit op 15 november, levertijd tussen 9 en 16 december aldus mijn klantenaccount op de website.

(*) Al ons beddengoed is wit en/of blauw, vandaar.

Omdat er op 15 december nog niets geleverd was stuurde ik een mail naar de leverancier. Hun antwoord: “Le transporteur a mis en retour votre commande sans nous prévenir“. Hoezo, mis en retour? Ook wij hadden niets gehoord van de transportfirma, ondanks verschillende mails van mijn kant.

Enfin, bestelling opnieuw geplaatst. Levering tussen 18 en 25 januari. Nog wat geduld dus … niet mijn sterkste kant.

Ondertussen had ik al wat gezocht naar barok behangpapier, want daar was alles in feite mee begonnen. Nog niet zo gemakkelijk want in dikke behangboeken snuisteren vind ik vreselijk. Online vond ik best wel wat patronen die we mooi vonden. Maar krijg je dan wel de goede kleur? Op een computerscherm is het toch altijd anders dan in ’t echt.

Ik heb het er toch maar op gewaagd en online twee rollen behang besteld bij Decodump à 8 euro de rol in plaats van 43 euro. Als dat geen koopje is!

En toen moest er behangen worden want de tête de lit (ik vind dat zo’n mooi woord) was inmiddels ook geleverd. Manlief en ik zijn een super team wat vrije tijd en vakantie betreft, maar in het huishouden durven we nogal eens verschillen van mening. Hij is ‘pietje juste‘, voor mij mag het allemaal wat minder. Zo wou hij bij het afhalen van het oude vliesbehang ook de papieren onderlaag helemaal weg hebben. Voor mij hoeft dat niet. Er komt dik vliesbehang over, dus niemand die dat ziet. Daar hadden we dan wel discussie over (but I won 😅).

Maar … sinds gisteren hangt er subtiel greige barok behang boven onze blauwe tête de lit. Wij vinden het alvast heel geslaagd en zijn er blij mee.

Herinneringen …

Een blogpost met herinneringen aan lang vervlogen tijden …

Mijn jongste tante, de zus van mijn moeder. Ze was 11 jaar ouder dan ik en we hebben veel met elkaar opgetrokken. Onderstaande foto (zij en ik) dateert van 1955.

Zij en ik

Ze ging ook met ons mee op vakantie. Deze foto is genomen in Koksijde, op de Hoge Blekker, in de zomer van 1966. Links ‘ons’ Imeld, daaronder mijn zus, naast haar mijn broer en rechts op de foto ik.

Zij, mijn zus, mijn broer en ik

Ook toen ik ouder was heb ik veel aan haar gehad. Ze was jong van geest en leefde altijd erg mee met mijn verhalen over vriendjes en vriendinnen.

Ze overleed in december 2019 aan de gevolgen van de ziekte van Parkinson waardoor ze al op relatief jonge leeftijd getroffen werd. De laatste jaren was het contact tussen ons niet meer zo intens. Zij had op latere leeftijd nog een man leren kennen die niet zo gebrand was op bezoek. En de laatste jaren woonde zij noodgedwongen in een RVT en was niet meer mobiel. Gelukkig heb ik in de maanden voor haar dood toch de draad weer opgepakt en ben ik nog verschillende keren bij haar op bezoek geweest. Blij dat ik dat nog hebben kunnen doen voor haar.