Ons dagelijks brood

We moeten er wat voor over hebben om aan ons dagelijks brood te geraken.

Wij hebben binnen een straal van 500 meter drie bakkers. En binnen een straal van 2.5 kilometer zijn dat er zeven. En toch is het niet zo simpel om aan brood te geraken op maandag tijdens de vakantie.

Onze eigen bakker is op maandag gesloten.

De bakker daar schuin tegenover is een maand gesloten wegens jaarlijks verlof.

De derde bakker is vorige week met pensioen gegaan.

Bakker vier heeft maanden geleden een hartinfarct gehad en is nog altijd niet hersteld. Het zal mij benieuwen of hij ooit nog terug herbegint.

Bakker vijf is met jaarlijks verlof voor drie weken.

Bakker zes is met jaarlijks verlof voor drie weken.

Uiteindelijk konden we bij bakker zeven toch een brood scoren. Wel een industrieel gebakken brood, maar beter dat dan niks.

Dat was vroeger wel anders. Toen spraken de bakkers onderling af om gespreid vakantie te nemen tijdens juli en augustus. De grote vakantie duurt tenslotte twee maanden.

Misschien terug zelf brood bakken maandagmorgen?

Het relaas van drie ‘vrije’ dagen

Zoals ik hier al schreef was Manlief deze week drie dagen gaan fietsen in de Ardennen. Pardon, in de Hoge Venen. En had ik dus het kot alleen.

Dinsdagmorgen zat ik al om half tien buiten in de zon want het was nog net niet te warm. Ik had wel de ventilator voor me gezet op standje 1. Geen zicht, maar ik heb graag wat luchtverplaatsing. Zo lijkt het minder warm.

Ik wou verder lezen in mijn boek waarin ik al ongeveer een maand bezig ben: “Botsing” van Ingrid Oonincx. Dat was althans het plan.

Je wil niet weten hoeveel keer ik ben opgestaan of afgedwaald.

Een glas water halen …
Eens op Facebook kijken …
Een foto nemen van de mooie wolkjes …
Een koffietje halen in de keuken …
Waar komt dat kloppend geluid vandaan? Ah, de overburen zijn aan hun verbouwing begonnen.
Even WordPress checken …
Zonnecrème smeren …
Nog een glas water …

Enfin, je begrijpt. Veel heb ik niet gelezen op die paar uren en om kwart over twaalf was het tijd om naar de nagelstyliste te vertrekken. French manicure deze keer.

Thuisgekomen snel iets gegeten want om 3u moest ik alweer vertrekken om op tijd aan de schoolpoort te staan.

Kleine Man had maar één wens: fietsen met zijn ‘nieuwe’ fiets. In realiteit betekent dit dat hij fietst en ik er achteraan loop. Gelukkig luistert hij goed en stopt hij op tijd als ik hem zeg tot waar hij mag rijden.

Toen hij weg was heb ik nog lekker buiten gezeten met een glas wijn en genoten van de rust en de stilte. En natuurlijk gebeeldbeld (of is het beeldgebeld) met Manlief die daar in Bütgenbach op een goei wei zat. De dames en heren (20 stuks) hadden deze namiddag 50 km gefietst. Het was vrij zwaar geweest maar hij had geen last gehad van zijn ademhaling. En nu wachtte hen een uitgebreide barbecue. Het is hem en zijn fietsclubje van harte gegund.

Ik heb voor mezelf een stukje kabeljauw gebakken, erwtjes/aardappelpuree erbij en ik had nog spinaziesoep. Lekker gegeten dus.

Woensdag begon op dezelfde manier. Buiten zitten lezen tot mijn boek uit was.

Half twaalf had ik een afspraak met de tandarts, degene die het pand met slaande deuren had verlaten een paar maanden geleden. Hij is opnieuw gestart in een andere praktijk en belde me enkele weken geleden op om te vragen hoe het met me was. Hij wou me graag zien. Ik hem ook.

Ik was er op de fiets heen gegaan en wou er een wat langere fietstocht aanbreien maar ik heb zo lang moeten wachten tot het mijn beurt was (hij was ‘wat’ uitgelopen) dat ik direct terug naar huis gereden ben.

De fietstocht heb ik ’s namiddags gedaan. Mijn nieuwe fiets is een zaligheid om mee te rijden. Zelfs op de laagste stand voel ik dat hij veel meer power heeft dan mijn vorige. Het was lekker weer om te fietsen, al werd het op het einde wel wat warm. Thuis gekomen zag ik dat ik vergeten was Strava weer te starten na mijn koffiestop. Dat heb ik dus even manueel aangepast. Elke kilometer is er één!

Ook de vogeltjes waren blij met het mooie weer

Voor mijn avondmaaltijd had ik een doosje taboulehsalade gekocht. Ik heb er nog wat extra lente-ui, peterselie, stukjes tomaat en reepjes gerookte zalm aan toegevoegd en met een glas wijn erbij had ik weer een lekkere maaltijd.

Donderdag was alweer de laatste dag op mezelf.

In de ochtend hetzelfde scenario: naar buiten en voor ik in mijn nieuw boek begon heb ik eerst een rondgang gemaakt door de tuin en alle verlepte bloemen weggeknipt.

Daarna mijn hoekje in met een boek waarover ik wisselende recensies had gelezen: “Alleen een beetje verliefd misschien” van Lonneke Van Engelen. Ik kan er nog niet veel over zeggen buiten dat ik de schrijfstijl wel vlot en aangenaam vind. Ze schrijft grappig en luchtig, eens iets anders dan de soms zware thrillerstijl.

In de namiddag had ik gehoopt een fijne fietstocht te kunnen maken met mijn vriendin maar zij is na haar wandelvakantie vorige week zaterdag met corona terug thuis gekomen. Net zoals 12 van de 16 andere wandelaars! We zijn nog lang niet van dat virus verlost.

Tegen de middag veranderde het weer en ben ik maar wat gaan poetsen. Dat moet ook gebeuren. Normaal doen we dat samen op vrijdag maar vrijdag zou het mooi weer worden en dan doen we liever andere dingen.

Zes uur ’s avonds was Manlief weer thuis.

Hij had het leuk gehad, ik had het leuk gehad. Allebei gelukkig!

Time flies …

… when you’re having fun.

Maandag zijn we naar Hoek van Holland gereden om te gaan fietsen.

Waarom naar Hoek van Holland?

Ten eerste omdat die regio ons totaal onbekend was, hoewel we er vroeger wel een keer naar het naturistenstrand zijn geweest maar nu spreek ik over 40+ jaar geleden.
Ten tweede, onze kinderen hadden daar een lang weekend gelogeerd in een strandhuisje en dat wilden we wel eens zien maar niet op een moment dat zij daar waren. Ze hebben zo’n druk leven, zitten altijd tussen de mensen en zo’n weekend onder hun drietjes zonder aanloop was hun heel hard gegund. Maandagmorgen moesten zij het strandhuis verlaten, dus storen konden we hen al niet meer.

Zoals altijd had ik een rit uitgestippeld via de knooppunten. Ik rijd dan met zo’n plastic dingetje aan mijn stuur zoals omabaard ; Manlief heeft de rit ofwel op zijn GPS ofwel op de Knooppunter app. Die combinatie werkt altijd prima.

Behalve maandag! Het eerste deel van de rit, langs de honderden serres (kassen, voor de Nederlandse lezer) richting Scheveningen ontbraken er nogal wat knooppuntenbordjes, en soms klopte de nummering niet. Manlief reed op de app en daar zit altijd een beetje vertraging op. Dus wachten, zoeken, terugrijden, … Ik word daar ambetant van en wil kunnen doorrijden!
Het was dan ook eigenlijk nog geen mooie rit, woonwijken, industrie, wat polder en een enkel bos/park.

Een hapje eten deden we bij Simonis aan de Haven in Scheveningen, lekker buiten in de zon. Ondertussen was het al half vier dankzij de vele omwegen.

Genoeg voor 4 personen!

De terugtocht was gelukkig wel goed aangegeven én gemakkelijk: het was vanaf Scheveningen altijd rechtdoor door de duinen. Het stuk tussen Scheveningen en Kijkduin was echt prachtig.

De rit van 50 kilometer werd er uiteindelijk een van 59 kilometer.

Dinsdag moest ik nog eens naar mijn kinesiste voor lymfedrainage. Ik ging nog één keer om de zoveel weken maar nu kan ik ook dat hoofdstuk afsluiten. Al vond ik het niet erg om te gaan, voor mij was het een moment van ontspanning.

Na de lymfedrainage een nieuw kleurtje op mijn nagels laten zetten. Ook een moment van ontspanning en veel babbelen (luisteren, in mijn geval) met de nagelstyliste die een zoontje heeft dat even oud is als onze Kleine Man.

Dinsdagnamiddag Kleine Man van school gehaald, hem gelaafd en gevoed en geëntertaind tot zijn mama en papa hem kwamen halen na het oudercontact waar ze alleen maar goed nieuws kregen. Hij is helemaal klaar voor de derde kleuterklas. Wat vliegt de tijd!

Woensdag had ik een dag voor me, myself & I want Manlief ging een dagje fietsen met de kameraden. Ik heb wat gerommeld in mijn kleerkasten en zakken vol kleding weggebracht, sommige stukken met pijn in het hart. Daarna heb ik mijn kleer- en schoenenkast ook weer opnieuw wat aangevuld. 😉 Een bosje pioenen had ik ook wel verdiend vond ik. Net zoals de uitgebreide massage waarop ik mezelf had getrakteerd. Ik had namelijk nog een waardebon liggen. Koude olie, warme olie, hot stones en al. Zalig!

Verder heb ik nog in de tuin zitten lezen in ‘Het Schuilhuis’ van Rachel van Charante die hiermee haar debuutroman schreef. Een roman die zich afspeelt in de tweede wereldoorlog: de NSB, de weerstand, onderduikers, verraders, de hele gruwel, maar ook liefde (nooit melig). Het is een boeiend boek, met afwisselende verhaallijnen en spanning die zich opbouwt naarmate het boek vordert. Alleen het einde vond ik wat ‘bij zijn haar getrokken’ (= ongeloofwaardig).
Zo’n dag voor mezelf, ik kan daar enorm van genieten. In de wetenschap dat er ’s avonds gewoon iemand naast me in de zetel zit.

Donderdag was het de maandelijkse fietsdag met onze Overjaarse Jeugdclub. We hadden ingeschreven maar ik heb moeten passen omdat ik langs mijn chirurg in Middelheim moest want, ja, er zit weer granulatieweefsel in de weg.
Ze wou het even afwachten tot mijn jaarlijkse controle in juli. Misschien verdwijnt het wel vanzelf nu de prothese er op drukt.

Voormiddags, terwijl ik op het terras wat dode bloemen verwijderde en in mijn boek zat te lezen, ook de kat van de buren in de gaten gehouden want het jonge leven in het nestkastje wordt duchtig verstoord. Er zit er eentje op vinkenslag!!

Buurkat/pleegkat

Vrijdag moest ik langs de vervang-tandarts om mijn prothese te laten controleren. Ze zit wat strak en ik kan er niet goed mee eten.
Ik ga het wat tijd geven en als het over een paar maanden niet beter is, dan laat ik een vaste prothese maken. Comfort voor alles.

Voor de rest hadden we geen plannen. Was het wat warmer geweest dan hadden we nog eens een toerke met de fiets gedaan maar ik vond het te koud en te winderig. In de plaats daarvan hebben we delen van de Giro d’Italia gezien, waar het ook al geen te beste weer leek. Boodschappen gedaan met een terrasje. En een beetje gepoetst. Moet ook gebeuren, al zijn we wel van plan om terug een poetshulp te nemen. Eens het mooi weer is zijn we namelijk heel weinig thuis en schiet de ‘kuis’ er al eens over.

Zaterdag.
Blij dat ik nog leef!
Tijdens ons fietstochtje om boodschappen werd ik ei zo na aangereden door een wielerterrorist (excusez le mot). Het fietspad is smal en omzoomd met bomen waarvan de takken nogal overhangen. Ik rijd aan de rechterkant van het pad en wijk even uit om de overhangende takken te ontwijken. Komt er daar uit het niets – en uiteraard zonder te bellen want een bel hebben die mannen niet op hun fiets – een wielertoerist aangestoven. Hij heeft me net niet geraakt maar het scheelde geen haar! Manlief heeft hem nog wat lelijke woorden achterna geroepen.

’s Namiddags hebben we de verjaardag van schoondochter gevierd bij hen in de tuin. Een drukte van belang want zij en haar zussen zijn echte spraakwatervallen. En de kinderen waren druk. Maar het was weer gezellig.

Zaterdagavond hebben we met een half oog naar het songfestival gekeken. Dat was jaren geleden. Vroeger, toen er nog lang geen sprake was van een publieksjury, keken we met het hele gezin. Dat waren altijd gezellige avonden, met een drankje en een grote zak chips erbij.
Ik heb niet gewacht op de voting. Het duurde mij veel te lang.

En vandaag, zondag, zijn we onderweg voor een Rondje Tholen op de fiets.

Misschien volgt er nog wel een verslagje een van deze dagen.

Fijne zondag!

Nieuw leven

Een van onze nestkastjes krijgt al een paar weken bezoek van een koppeltje pimpelmeesjes. We hoopten dat er een nestje gebouwd werd.

En gisteren hoorden we heel duidelijk gepiep uit het nestkastje komen.

We zijn er zo trots op, al hebben we er geen enkele verdienste aan. Benieuwd om die kleine kopjes tevoorschijn te zien komen.

Omkoperij

Ik had enkele weken geleden online een wandklokje gekocht. Ik had er hard naar moeten zoeken want het moest tussen twee deuren in de keuken passen en de ruimte is beperkt.

Het klokje werd op de aangemelde tijd afgeleverd door PostNL. Met dat ik de veel te grote doos opende viel het mij direct op dat de verpakking rond de klok niet meer intact was. Bij verdere controle zag ik ook een lelijke beschadiging op de RVS omlijsting én de secondenwijzer die los hing te zwabberen. Het leek wel alsof de klok al eens eerder was teruggestuurd.

Klokje terug ingepakt en naar de post gebracht voor retour naar afzender.

’s Namiddags een mail met zo’n geautomatiseerd verzoek om een review te schrijven. Ik schrijf eerlijk mijn gedacht en kom op een algemene score van 2 op 10. Tja, jammer.

Enkele uren later opnieuw een mail, van de klantendienst deze keer, met het verzoek mijn review aan te passen want “… ons imago”.

Hallooo!! Wat denkt die wel?

Beleefd antwoordje teruggemaild dat ik dat niet van plan ben.

Dag nadien weer een mail: ik mag iets anders uitkiezen op de webshop als ik mijn review aanpas.

Huh? Echt? Ik dacht het niet!

Mailtje terug met “ik ben niet om te kopen” en vriendelijke groeten.

En, mocht je daaraan twijfelen, als het goed is zeg ik het ook hoor. Getuige mijn vele reviews op Trustpilot, Tripadvisor, Booking, enz.

Hot item

De energieprijzen, een hot item heden ten dage.

Zoals ik in een eerder logje al schreef werd het vast contract bij onze vorige energieleverancier niet verlengd. Daarom gingen wij op zoek naar een andere leverancier, degene die – toen – de goedkoopste was voor zgn. ‘groene’ energie.

Ik had toen al berekend dat onze gasrekening vele honderden euros duurder zou zijn dan wat we tot dan toe betaalden. Onze maandelijkse voorschotten voor gas verhoogden we zelf al van 52 naar 87 euro en later naar 150 euro.

Toen we dit weekend terugkeerden uit vakantie zat de eindafrekening in de brievenbus, en dat was geen fijne verrassing! Voor elektriciteit viel het nog mee, maar voor gas mogen we 722 euro bijbetalen!
Ik vrees het ergste voor het jaar dat komt want de prijzen blijven stijgen.

Wat zullen er veel mensen in financiële problemen komen.

Een mens werkt zijn hele leven, zet wat geld opzij om gerust te zijn op zijn oude dag en dan mag hij het uiteindelijk uitgeven aan wat ik een basisbehoefte noem. Of moeten we met zijn allen terug naar de 19de eeuw, rond de Leuvense stoof en met kaarslicht?

Na de storm

Na iedere storm heb ik een blije echtgenoot.

Zo ook vandaag.

Hij was al vroeg onderweg, met wagen, aanhangwagen en kettingzaag want er zouden wel eens wat bomen kunnen omgewaaid zijn in het bos. Ons eigen bos, voor alle duidelijkheid … al durft hij ook al wel eens wat meepakken dat aan de kant van de weg ligt. Zolang het maar hout is.

En net belde hij om te zeggen dat hij wel even zou wegblijven want de buit is ‘de moeite’.

Nu nog een plek te vinden in de tuin – een beetje uit het zicht liefst – om de blokken te stapelen als ze gekliefd zijn want als hij ze in het bos laat liggen worden ze gestolen. Het zou niet de eerste keer zijn, ondanks een groot bord ‘privé’.

Maar bon, wij maken ons voorlopig geen zorgen dat we kou gaan hebben de volgende winters. 🔥

Zomaar een nacht

23u30 bedtijd
Nadat ik mijn verzameling pillen heb genomen en mijn ogen heb gedruppeld knip ik het bedlampje uit.

Ik slaap vrij vlot in, maar ben ook even vlot weer wakker.
Ik heb gedroomd: de naft van mijn brommer was bijna op en ik was nog ver van het dichtstbijzijnde naftstation. Een droom die ik wel vaker heb.
Het is 3u40, zie ik op de wekker.
Direct maar even naar het toilet, anders moet ik er straks weer uit.

Linkerzij, rechterzij, nog eens, en nog eens.
Ik zak terug weg.

Ik word terug wakker van het gesnurk naast mij.
Ik hoor het een tijdje aan, geef hem een paar keren een duw(tje), maar het mag niet baten. Het gesnurk blijft. Het duwtje wordt een duw en een dringend verzoek om naar de logeerkamer te vertrekken (hij vertrekt, want hij slaapt overal, desnoods rechtzittend op een stoel).

Ik verleg mijn hoofdkussen naar het midden en palm het hele bed in. Zalig!
Het is ondertussen 5u30.

Linkerzij, rechterzij, nog eens, en nog eens.
Droge mond. Op de tast zoek en vind ik mijn flesje water en de tube kunstspeeksel.

Linkerzij, rechterzij, nog eens, en nog eens.
Verdorie! Een pot appelmoes [homemade, van appels uit de tuin] vergeten uit de vriezer te nemen. Geen fruitpap morgenvroeg, want een verse appel heb ik ook niet in huis.

Linkerzij, rechterzij, nog eens, en nog eens.
Wat doet mijn elleboog toch weer zeer.
En ik mag niet vergeten een afspraak te maken bij de gynecoloog want daar ben ik al drie jaar niet meer geweest.
Wat kunnen we eens eten morgen (straks)? Geen vis want de viswinkel is op maandag gesloten.

Linkerzij, rechterzij, nog eens, en nog eens.
Ik hoor getik in de radiator. Teken dat de verwarming aanspringt.
Het is dus 7 uur.

In de logeerkamer hoor ik gestommel. Manlief, vroege vogel, gaat naar de badkamer. Een tijd later hoor ik hem de trap af gaan en beneden alle rolluiken naar boven trekken.

Misschien moest ik ook maar eens opstaan. Van slapen komt nu toch niks meer.

Dacht ik …

Als ik wakker word is het 9u10.