Ochtendwandeling

Wat was het een mooie zonnige ochtend gisteren. Het leek wel lente. Hoog tijd om nog eens een foto te nemen voor mijn album ‘Blue‘ op Facebook. Daarin ik tracht elke blauwe-lucht-dag een foto te plaatsen. Omdat ik nogal lui van aard ben is dat er vaak een vanuit het keukenraam, of het raam van de slaapkamer, vanuit de tuin, enz.

Dus dacht ik: de zon schijnt, ik ga naar de heide, wandel tot aan de ‘grote zandbak‘ zoals kleinzoon de zandvlakte noemt en maak daar een foto. Maar toen ik daar was – minder dan 5 minuten stappen – vond ik het zo’n zonde om terug te keren dat ik er een rondje van gemaakt heb.

Het resultaat van mijn sportieve uitspatting is heel veel (blauwe) foto’s!

WinterFloridylle & Wintersfeer

Zoals eerder al geschreven, brachten wij op 5 en 6 januari een bezoek aan bovenstaande events.

WinterFloridylle
De website van de Plantentuin in Meise beloofde een magisch sprookjesbos: “het betoverende lichtfestival WinterFloridylle neemt je mee op een tocht van 3,5 km langs prachtige lichtinstallaties. Piet Goddaer componeert alle muziek voor deze editie van WinterFloridylle en dompelt je onder in een sensationele muzikale ervaring“.

Aldus de website. In realiteit was het een modderige bedoening in een pikdonker park waar je bij momenten bijna je nek brak. De lichtinstallaties lagen ook allemaal vrij ver uit mekaar en wij vonden het niet echt de moeite van de verplaatsing waard. Ook de muziek sprak ons niet meteen aan.

Toch wat foto’s.

Ik had medelijden met de juffrouw die daar zo mooi stond te kwelen met haar voeten in het water …

Wintersfeer
Bloemenkunst in het Sint-Janhospitaal in Damme door de internationaal gerenommeerde bloemenkunstenaar Frederiek Van Pamel“.
Ik kende Frederiek Van Pamel niet, maar ik hou wel van bloemen. Al vond ik dit meer groene takkenkunst dan bloemenkunst. Inherent aan het seizoen uiteraard. Al bij al vond ik het, op enkele stukken na, nogal bombastisch.

Worstenbrood en appelbollen

In het Antwerpse is het een jaarlijkse traditie om op Verloren Maandag worstenbrood en appelbollen te eten.

Een beetje geschiedenis (bron: Gazet van Antwerpen)
Verloren Maandag valt altijd op de eerste maandag na de eerste zondag na Driekoningen. In Antwerpen duikt Verloren Maandag op in geschriften uit de 15e en de 16e eeuw. Op die bewuste dag legden mensen uit de ambtenarij, de gilden en nog een reeks andere verenigingen de eed af.

Zeker is dat de traditie van worstenbroden en appelbollen op Verloren Maandag pas veel later gangbaar wordt. Tot diep in de 19e eeuw trokken mensen die bewuste maandag naar de herberg, waar ze zich tegoed deden aan worst en ander gebraden vlees.

Volgens de overlevering zou pas begin vorige eeuw het worstenbrood zijn intrede doen, nadat een snuggere slager besloot om het vlees in een jasje van brood te wikkelen. En het was nog wachten tot na de Tweede Wereldoorlog voor cafébazen hun klanten massaal op worstenbrood en later appelbollen zouden trakteren.

Ook op de werkvloer werd en wordt deze traditie in ere gehouden. Toen ik nog werkte werden de worstenbroden en appelbollen door een bakker uit de buurt tegen de middag warm aangeleverd.

En ook thuis doen we er graag aan mee, al is er wel een probleem. De bakker die de lekkerste (bladerdeeg)worstenbroodjes bakte is vorig jaar met pensioen gegaan en niemand heeft de bakkerij overgenomen. En hoewel de etalages bij de andere bakkers vol liggen, moet ik geen worstenbrood van een andere bakker, viesneus die ik ben.

Dus ga ik straks zelf aan de slag. Met lekkere verse chipolata worstjes van mijn beenhouwer en plakjes bladerdeeg. Moeilijker dan dat is het niet.

De appelbollen, die in een ander deegjasje zitten, komen gewoon van bij de bakker.

Smakelijk!

Week 1/2023

De eerste week van het nieuwe jaar zit er op.

31 december
Op de laatste dag van het oude jaar zijn we, nadat de nieuwjaarszangertjes gepasseerd waren, naar de cinema geweest. Een vriendin bood twee tickets aan op Facebook en wij wilden al langer de film ‘Onze Natuur‘ gaan kijken, maar wij hebben altijd een zetje nodig om op regenachtige en winderige dagen ons kot uit te komen. Dit was een goed zetje, en het was een prachtige film met mooie muzikale omlijsting en de aangename vertelstem van Matteo Simoni. Hij had van mij best nog een uur langer mogen duren!

1 januari
kwamen onze kinderen nieuwjaar wensen. Kleinzoon, toch nog altijd verlegen, zegde zijn nieuwjaarsbrief op. Speciaal uitgezocht voor oma en opa, met de tekening van een rosse kater op de kaft. En natuurlijk waren er cadeautjes voor iedereen. Het werd een prettige middag, maar de feestelijkheden waren nog niet ten einde want …

2 januari
werd dit mooi-ventje-van-toen veertig. Ik kan nog altijd niet bevatten dat ik een kind van veertig heb. Zo voel ik me zelf vaak nog …

Na veel twijfelen heeft hij toch een klein feestje gegeven. Hij is niet zo van het feesten (wij ook niet), maar zijn veertigste, dat kon hij toch niet zomaar voorbij laten gaan vond zijn vriendin.

3 januari
had ik – op verzoek van mijn tandarts, wiens trukendoos om mijn ongemak/pijn te verlichten, leeg is – een afspraak bij een (derde) tandarts-protheticus in Antwerpen. Volgens mijn tandarts een autoriteit op het gebied van ingewikkelde protheses. Elke keer weer dat sprankeltje hoop, dat dan toch de kop weer ingedrukt wordt want ook deze super vriendelijke man kan me niet helpen. Zowel mijn chirurg als mijn tandarts hebben prima werk geleverd en het resultaat is wat het is.

4 januari
reden we zouden we in de namiddag naar Knokke rijden. Ik had de week ervoor een hotel gereserveerd omdat we het vuurwerk op het strand wel eens wilden zien (en zin hadden in een kort tripje). Eén keer reserveer ik eens zonder annuleringsgarantie en is het geen weer om een hond door te jagen. Woensdag las ik op sociale media dat het vuurwerk vanwege een verwachte 6 à 7 Bft niet zou doorgaan. We hebben nog even getwijfeld: óf Knokke in de regen en de storm zonder vuurwerk, óf geld kwijt. We besloten voor de korte pijn: annuleren en geld kwijt maar ik heb mijn lesje weer geleerd.

Wij, en logeren aan de Belgische kust, het is geen ideale combinatie. Getuige ons gezinsweekend van september 2020.

5 januari
had ik voor ’s avonds tickets gekocht voor WinterFloridylle in de Plantentuin van Meise. Het klank- en lichtspel neemt je mee op een tocht van 3,5 km langs lichtinstallaties die speciaal voor deze gelegenheid zijn ontworpen. De ene installatie was al geslaagder dan de andere. De muziek werd gecomponeerd door Piet Goddaer.
Voor wie ooit “De Grote Schijn” in het Rivierenhof in Deurne/Antwerpen al bezocht heeft … het event in Meise is eigenlijk een flauw afkooksel.
De hele dag was het droog geweest, tot we moesten vertrekken. Maar we zijn toch gegaan en tegen dat we daar waren was het gelukkig opgehouden met regenen.
Ik wijd er een apart fotologje aan. Alvast een teaser.

6 januari
is en blijft een moeilijke dag. Altijd blij dat die voorbij is.

’s Avonds zou er opnieuw vuurwerk zijn in Knokke en als ik iets in mijn hoofd heb … Dus zijn we toch nog naar zee gereden, maar eerst bezochten we Wintersfeer in Damme, bloemenkunst van Frederiek van Pamel in het Sint-Janshospitaal. In de late namiddag zijn we naar Knokke gereden en hebben we genoten van prachtig vuurwerk op het strand én van een heerlijk diner uiteraard.

Deze is voor jou, mam. Jij hield zo van vuurwerk.

7 januari
waren we nog eens gewoon thuis. Er moesten nodig wat huishoudelijke taken verricht worden. En het is ook gewoon fijn om thuis te zijn.

En ondertussen wachten we nog steeds tot de donkere helleborus zijn mooie bloemen laat zien.

En zo was de eerste week van januari heel snel om.

Negen jaar

Maandag 6 januari 2014

Kwart voor negen ’s morgens … de bel gaat.

Het is Ann, jouw poetshulp. Ze maakt zich zorgen. Je rolluiken zijn nog naar beneden, je reageert niet op de bel en je beantwoordt de telefoon niet. Of ik eens kan gaan kijken. Ik heb een sleutel, ook mijn broer heeft een sleutel maar we zijn er niks mee want nadat ons vake overleden is heb je op alle ramen, deuren, rolluiken en ook op de voordeur, extra sloten laten plaatsen omdat je zo bang was alleen in huis.

Ik bel mijn broer. We bellen, we kloppen op alle deuren, we proberen nog maar eens te telefoneren. Zonder resultaat. En we zijn bang, bang dat er iets onherroepelijks met jou is gebeurd.

Mijn broer belt het noodnummer. Het duurt – in onze beleving – een eeuwigheid eer de politie en de brandweer er zijn.

Een brandweerman klopt het rolluik van het keukenraam stuk om in je huis binnen te geraken.

Ze vinden je in de badkamer. Je ligt in je nachtjapon op de vloer. Je bent nog bij bewustzijn maar je reageert op geen enkele prikkel.

Ondertussen zijn ook de ambulance en de MUG aangekomen. De MUG-arts vermoedt een hersenbloeding. Je moet dringend naar het ziekenhuis. De trap is te smal voor de brancard. De brandweer komt eraan te pas en met de ladderwagen word je uit je huis ‘ontzet’, langs het raam in de voorgevel. Bezorgde buren komen vragen wat er aan de hand is.

Ik weet dat het niet anders kon, maar ik vond het mensonterend. Jij in je nachtkleding op de brancard, een dun laken over je lichaam. Het was putje winter! Je moet het zo koud hebben gehad, al heb je dat waarschijnlijk niet gevoeld want je was heel ver heen.

Ik ben achter de ambulance aan naar het ziekenhuis gereden, mijn broer volgde, mijn man kwam erbij, de familie uit Duitsland, al je kleinkinderen, …

Wat de MUG-arts al vermoedde werd bevestigd: een zeer grote bloeding in de hersenen. ‘Het is beter dat je haar laat gaan’ zeiden de artsen. Maar wij moesten de beslissing nemen. Tien minuten kregen we om te beslissen over jouw leven. Over ‘de machine’ zijn werk te laten doen of letterlijk de stekker eruit te trekken. Hartverscheurend en ik hoop het nooit meer te moeten meemaken. Toch ben ik er nog altijd van overtuigd dat we de juiste beslissing hebben genomen.

We zijn met zijn allen nog de hele dag bij je geweest, kregen alle tijd om afscheid te nemen al ben je niet meer bij bewustzijn gekomen.

Vanaf toen tot aan de dag van je begrafenis is één groot zwart gat. Ik herinner er me totaal niets van. Ik ben een week in shock geweest en op de dag van je begrafenis heb ik alle tranen gehuild die ik een hele week had opgekropt.

Al negen jaar moeten we je missen. Wat zou ik graag nog eens met je praten.

Een moeder … het blijft een gemis dat niet met woorden te omschrijven is. Je kan het enkel voelen met je hart. ❤️

Klankbord

Enkele weken geleden namen Manlief en ik deel aan een themamiddag van “Klankbord”, de vereniging rond hoofd- en halsoncologie.

Hoewel ik geen praatgroeptype ben, en al zeker niet in deze context, wou ik toch wel eens de ervaringen van anderen horen.

Het was confronterend maar aan de andere kant was er ook de (h)erkenning. Ik ben niet de enige met pijn en ongemak, niet de enige die moeilijk kan eten en soms problemen heeft met slikken en praten, die soms zwarte gedachten heeft. In feite mag ik niet klagen. Ik kán eten terwijl er verschillende deelnemers waren die nog altijd leven op vloeibare voeding en zelfs gedeeltelijk sondevoeding. Vrijwel niemand van de 30 aanwezigen is na de ingreep en/of behandeling volledig klachtenvrij.

Eén dame had net weer een slechte diagnose gekregen: hervallen. Met die angst zitten we allemaal want de kans op herval van dit soort kanker is groot. Het zwaard van Damocles is altijd wel latent aanwezig.

Maar, zoals de vrouw van een patiënt het zo mooi zei:
Je leeft vandaag. Je moet niet kijken naar gisteren want dat komt nooit meer terug. Je moet ook niet denken aan wat er morgen zou kunnen gebeuren. Vandaag is de dag. Daar moet je zoveel mogelijk van genieten.

Jaaroverzicht 2022

Na twee covid-jaren zou 2022 het jaar van de Vrijheid worden. Zou, zeg ik wel want er waren nog redelijk wat beperkingen. Reizen bijvoorbeeld was in het begin van het jaar nog een heel gedoe. Je moest of een vaccinatiecertificaat of een herstelbewijs kunnen voorleggen, ofwel een PCR-test laten afnemen én de papierwinkel moest in orde zijn (inreisformulier, PLF-formulier, …). In de loop van het jaar werd het ook duidelijk dat covid nog niet de wereld uit was. De cijfers stegen opnieuw torenhoog.

Op 24 februari brak de Russisch-Oekraïense oorlog uit. Het was de start van het grootste militaire conflict in Europa sinds WO II. De beelden van de bombardementen en de miljoenen vluchtelingen hebben niemand onberoerd gelaten.

De gas- en elektriciteitsprijzen swingden de pan uit en de inflatie bedroeg op een bepaald moment maar liefst 12%.

En dan was er ook nog #woke, LGBTQIA+ en de klimaatklevers. Zucht voor die laatsten. Een leuk woord, maar wat denken ze zo te bereiken?!

Op persoonlijk vlak was er niets dat eruit sprong, niet positief en niet negatief. Het was een gewoon gematigd jaar met een veel te hete zomer, dat wel.

Gezondheidsgewijs was er geen verbetering, eerder het tegenovergestelde, maar mijn controles waren gelukkig altijd goed. Dit in tegenstelling tot drie nichten die in de loop van het jaar de diagnose kanker kregen. K**ziekte!

Wat het sociale betreft was het voor mij nog heel erg zoeken na twee wel heel stille jaren. De behoefte aan veel sociaal contact bleef uit. Onze overjaarse jeugdclub organiseerde best al wat activiteiten maar veel zin om deel te nemen hadden we nog niet. We hielden het bij eetafspraken met een paar goede vrienden.

Mijn sportieve kant, voor zover ik die heb, laat zich zien in wandelen en fietsen.
Strava zegt me dat ik 2.481 kilometer gefietst heb, dat is 11 kilometer minder dan in 2021. De hitte tijdens de zomermaanden zal daar wel iets mee te maken hebben. Ik heb daarentegen wel 66 kilometer meer gestapt, in totaal 270 kilometer. Doel bereikt, denk ik dan.
Strava blijft een fantastisch leuke en, voor mij, motiverende app.
Op naar een nieuw sportief jaar!

Al bij al was het voor ons wel weer een goed reisjaar. We zijn vaak weggeweest, soms kort, soms lang. We hebben gefietst en gewandeld in binnen- en buitenland. Daar genieten we allebei heel erg van.

Aan foto’s geen gebrek, aldus hierna een impressie van onze activiteiten. Ik heb ze in twee slideshows gezet: eentje Benelux en eentje Frankrijk/Spanje. Het is een beetje een rommeltje geworden vrees ik …

Fijne jaarwisseling!!!


Voor mijn archieven:
Januari – 1 nacht hotel My, Malmédy
Maart – 10 nachten H10 Big Sur, Tenerife
April – 3 nachten Van der Valk, Emmeloord
Juni – 1 nacht Ibis Styles, Mâcon
Juni – 7 nachten Le Petit Ramsès, Sainte-Maxime
Juni – 3 nachten Les Alizés, Évian-les-Bains
Juli – 2 nachten hotel Bornholm, Terschelling
Augustus – 1 nacht Parkhotel, Izegem
September – 2 nachten B&B De Passant, Breskens
Oktober – 31 nachten app. El Lagar, La Cala de Mijas, incl. 2 nachten B&B Cádiz
November – 2 nachten Van der Valk Cuijk, Nijmegen

De kerstdagen

De kerstdagen, ze zijn alweer voorbij. Kerstavond en kerstdag, want tweede kerstdag is in België een doodgewone werkdag.

Het is, zoals altijd, rustig geweest. Wij zijn niet van die drukke feestvierders.

Kerstavond hebben we onder ons twee thuis doorgebracht. Ik had er een tapas avondje van gemaakt. Veel lekkere kleine hapjes, een goed wijntje erbij, …

Wat we gegeten hebben, vraagt u?

Uiteraard alles in mini versie.

We aten ‘in schuifkes‘ en keken ondertussen naar Vrede op aarde en wat afleveringen van Ik vertrek die nog op de digicorder stonden.

Kerstdag waren we met heel ons gezin bij mijn broer. In totaal tien man/vrouw. De ‘jeugd’ (zoon, nog net 39, schoondochter 36, nichtje 32, neef 29 en neefje 28) troepte al snel samen. Ze kunnen het goed met elkaar vinden, zeker met kleinzoon als animator! Hij had een heel arsenaal aan speelgoed bij. En broer had het ‘Jengaspel’ bovengehaald. Het waren soms net zes kinderen bij elkaar.

Mijn broer en ik waren keukenbrigade voor voor- en hoofdgerecht, mijn schoonzus had het dessert voor haar rekening genomen. We hadden al veel op voorhand gedaan zodat we toch het grootste deel van de tijd mee aan tafel hebben kunnen zitten.

Broer had een gigantische borrelplank samengesteld voor bij het aperitief, voor elk wat wils. Als voorgerecht hadden we een garnaal- en een kaaskroket en als hoofdgerecht Normandische tongrolletjes voor de viseters en hertenkalf voor de vleeseters. Met aardappelkroketten uiteraard, en mini groentjes. Geen kerst zonder kroketten! En ook het dessertbuffet werd door iedereen gesmaakt.

Na twee jaar niet echt kerst te hebben kunnen vieren was dit weer ouderwets gezellig.

Toen we afscheid namen kregen we elk nog een fortune cookie. Op het mijne stond:

Geluk is gemaakt van heel veel dromen en een beetje werkelijkheid.