Driekoningen

En in de plaats van goud, wierook en mirre hadden ze een driekoningentaart meegebracht! De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat niet ik ze heb gebakken, maar wel mijn manlief.

PS. Lieve lezers, bedankt voor jullie reacties en woorden van troost op mijn eerdere logje van vandaag. Mijn moeder betekende heel veel voor mij.

Herinneringen …

Een blogpost met herinneringen aan vervlogen tijden …

Een jonge vrouw, zal ergens eind jaren ’40 geweest zijn.

Een stralende bruid op 30 september 1953.

Een moeder met haar eerstgeborene, foto uit 1956.

Een trotse moeder, de spil van een gelukkig gezin, omringd door haar man en haar drie kinderen, in 1962 bij de geboorte van haar jongstgeborene.

Een jaar of vijf later.

Een grootmoeder (moeke/Mutti) en haar zes kleinkinderen die ze intens liefhad. En dat was wederzijds.

haar 80ste verjaardag in 2010


Mijn moeder overleed op 6 januari 2014, vandaag precies 8 jaar geleden.

Het gemis is nooit groter geweest.

Back to normal

Ik was er al vroeg uit vanmorgen (7u30!!!). Toen ik nog wat lag te soezen bedacht ik mij ineens dat de kerstspullen terug de kelder in moeten. Normaal wacht ik tot 6 januari (driekoningen) maar ik had er ineens genoeg van. Kerst is al lang voorbij, ik wacht op de lente!

Een eerste lentedag hebben we al gehad: op 1 januari was het 15 graden. En meteen is mijn eerste fietstocht van 2022 een feit. Het deed zo’n deugd om nog eens op de fiets te zitten. We hebben maar een klein toerke gedaan, eentje dat we wel meer doen, door De Uitlegger naar het militair vliegveld van Brasschaat, waar de taverne van de Aeroclub open was en we op het terras wat gedronken hebben, en dan via Gooreind terug naar huis.

Ondertussen is het kerstgerief opgeruimd en zit ik te kijken naar de ronddwarrelende blaadjes en de grijze lucht.

De lente zal niet voor vandaag zijn.

Nieuwjaarsbrieven

Gelukkig nieuwjaar!

In haar eindejaarslogje schreef Omabaard over de nieuwjaarsbrieven die haar kleinkinderen voorlazen. Blijkbaar is dit een typisch Vlaamse traditie en ik ben eens gaan zoeken naar de oorsprong ervan.

Nieuwjaarsbrieven zijn een gebruik uit de Belgische christelijk-katholieke cultuur en zouden ontstaan zijn in de 16de eeuw. Toen was dit echter enkel voor de elite, want alleen zij gingen naar school en konden lezen en schrijven. De brieven kwamen ook vooral voor in het uitgeversmilieu. Ze werden in het Latijn in dichtvorm geschreven op mooie, met goud of zilver omlijste, bladen. Vanaf het begin van de 20ste eeuw werden de nieuwjaarsbrieven in de klas geschreven. Zo konden de kinderen hun vaardigheden demonstreren die ze hadden opgedaan in de lessen schoonschrift. (bron: De nieuwjaarsbrief – Een stukje geschiedenis).

Ik herinner me nog heel goed dat we in de periode voor de kerstvakantie op school met een kroontjespen onze brieven moesten schrijven. Dat ging in opperste concentratie want het moest zonder fouten en zonder vegen. Een tintenkiller bestond toen nog niet en met uitgommen had je al snel een gat in je brief. Opnieuw beginnen was geen optie, want zo’n brieven waren duur en de ouders moesten op voorhand opgeven hoeveel elke leerling er nodig had.

In de laagste klassen was dat een kort briefje, maar het werd steeds langer naarmate je in een hogere klas terecht kwam. Vanaf de middelbare school werden er, voor zover ik mij herinner, geen nieuwjaarsbrieven meer geschreven.

In mijn tijd in de lagere school (1960-1966) schreef ik drie brieven: een voor ‘liefste moeke en vake’ (mijn ouders), een voor ‘lieve peter’ (grootvader langs vaderszijde) en een voor ‘lieve meter’ (grootmoeder langs moederszijde). De brieven werden destijds beloond met geld voor de spaarpot.

Traditioneel worden nieuwjaarsbrieven op nieuwjaarsdag voorgelezen of voorgedragen. Maar aangezien de peters en meters in deze tijd meestal niet meer de grootouders zijn, hebben de kinderen vaak zodanig veel adresjes dat er ook op andere dagen gelezen wordt. Kinderen van nu hebben dan ook een veel zwaardere klus dan in onze tijd. Zeven nieuwjaarsbrieven schrijven is geen uitzondering!

Ook wij krijgen al enkele jaren een nieuwjaarsbrief van onze Kleine Man. Zijn eerste briefje was er eentje van toen hij een maand of veertien was: een rijmpje door zijn mama gemaakt en voorgelezen.

Dit jaar kregen we een ‘echte’, niet zelf geschreven uiteraard want het kind is pas vier, maar wel zelf opgezegd, dicht bij mama en met een verdraaid stemmetje van verlegenheid. De verlegenheid was snel verdwenen nadat hij zijn cadeautje gekregen had. Want dat hoort er natuurlijk bij.

Ik heb er ook nog een van mijn zoon gevonden, vierde leerjaar. Een lange brief … en schoonschrift was niet zijn sterkste kant. Wat zal het kind daarop gezweet hebben.

Nieuwjaarke zoete

Nieuwjaarke zoete 
Mijn varken heeft vier voeten
Vier voeten en een staart
Is dat dan geen centje waard
Ja ja, ’t is waar
Ik wens u een zalig nieuwjaar.

Het is hier in de streek de gewoonte dat kinderen nieuwjaar komen zingen op de laatste dag van het jaar.

Nieuwjaar zingen heeft, net zoals de nieuwjaarsbrief waarover ik morgen ga schrijven, een historische oorsprong. In de tijd toen er nog veel armoede was liepen er vaak bedelaars door de stad. Het eindejaar was dan de ideale gelegenheid voor rondtrekkende muzikanten of kinderen uit arme gezinnen om hun beste beentje voor te zetten en bij de rijkere klasse te gaan aanbellen hopende op een beetje warmte en vrijgevigheid. Met het zingen van een lied hoopten ze op wat goede wil van de beter bedeelden. Er werd dan ook gevraagd naar eten, drank, warme kleding om aan de primaire behoeften te voldoen. Dat rond het varken een lied werd gezongen is begrijpelijk gezien de calorierijke voeding die het verschaft in de koudste periode van het jaar.

Ik zit nu te wachten op de eerste ‘zingertjes’ om hun liedjes – modernere versies dan het liedje hierboven – te aanhoren en hen een snoepje te laten uitkiezen.

Herinneringen …

Een blogpost met herinneringen aan lang vervlogen tijden …

Mijn jongste tante, de zus van mijn moeder. Ze was 11 jaar ouder dan ik en we hebben veel met elkaar opgetrokken. Onderstaande foto (zij en ik) dateert van 1955.

Zij en ik

Ze ging ook met ons mee op vakantie. Deze foto is genomen in Koksijde, op de Hoge Blekker, in de zomer van 1966. Links ‘ons’ Imeld, daaronder mijn zus, naast haar mijn broer en rechts op de foto ik.

Zij, mijn zus, mijn broer en ik

Ook toen ik ouder was heb ik veel aan haar gehad. Ze was jong van geest en leefde altijd erg mee met mijn verhalen over vriendjes en vriendinnen.

Ze overleed in december 2019 aan de gevolgen van de ziekte van Parkinson waardoor ze al op relatief jonge leeftijd getroffen werd. De laatste jaren was het contact tussen ons niet meer zo intens. Zij had op latere leeftijd nog een man leren kennen die niet zo gebrand was op bezoek. En de laatste jaren woonde zij noodgedwongen in een RVT en was niet meer mobiel. Gelukkig heb ik in de maanden voor haar dood toch de draad weer opgepakt en ben ik nog verschillende keren bij haar op bezoek geweest. Blij dat ik dat nog hebben kunnen doen voor haar.

Jaaroverzicht 2021

2021 … het was niet veel beter dan 2020.

Covid bleef ons leven en daardoor ook ons doen en laten beheersen. Maar dat vond ik nog het moeilijkste niet. Ook mijn mondkanker bleef als het zwaard van Damocles boven ons hoofd hangen want de complicaties volgden elkaar op in sneltempo. Zoveel complicaties, zoveel ingrepen. Ik ben ondertussen de tel kwijt. Er volgt trouwens over enkele weken nog een ingreep … na de zoveelste complicatie.

In september kwam dan de volgende mokerslag: huidkanker. Gelukkig een traaggroeiende vorm en beperkt in omvang, maar toch weer dat vieze K-woord. En dus ook opnieuw een operatie. Ik ga er niet verder over uitwijden, het staat allemaal op mijn blog.

Normaal doe ik niet aan goede voornemens maar voor 2022 maak ik een uitzondering: ik wil mijn ziektes een plaats geven en leren aanvaarden dat de situatie is wat ze is, hoe moeilijk ook en ondanks blijvende pijn en ongemak. Ik kan er toch niks aan veranderen en ik wil verder met mijn leven. Ik ben altijd een positief iemand geweest en die persoon was ik de laatste anderhalf jaar kwijt. Die wil ik terug.

Nog even terug naar 2021. Dit tweede covidjaar heeft eigenlijk van mij min of meer een kluizenaar gemaakt. Twee jaar nauwelijks iemand zien doet wat met een mens. De behoefte aan sociaal contact was en is zeer klein. Wel blij dat we onze kinderen en Kleine Man terug mochten en konden zien. In tegenstelling tot vorig jaar kerst – toen we bij hen in de tuin rond de vuurkorf hebben gezeten, op den duur in de regen – kon het kerstfeestje dit jaar opnieuw binnen in ons warme huis plaatsvinden. Niet zoals gewoonlijk met het gezin van mijn broer want hij is nog herstellende van covid. Hopen dat het volgend jaar weer allemaal terug kan.

Ondanks alles hebben we ook best nog wel kunnen genieten van dit tweede covidjaar. We zijn veel weggeweest. Geen verre reizen, maar wel mooie daguitstappen als het weer het toeliet, want dat was ook al niet om blij van te worden, en korte fietsvakanties in binnen- en buitenland. En één heerlijke lange vakantie van zes weken.

Strava zegt me dat ik 2.492 kilometers gefietst heb en 204 (geregistreerde) kilometers gestapt. Mijn doel was: meer fietskilometers dan in 2020 en dat is gelukt. Het zijn er maar liefst 766 meer dan vorig jaar!

Ter vergelijking: mijn echtgenoot heeft zijn beoogde doel van 12.000 fietskilometers gehaald op 236 actieve dagen. 🏆

Strava blijft een fantastisch leuke en – voor mij – motiverende app.

Op naar een nieuw sportief jaar!

Aan foto’s geen gebrek, aldus hierna een impressie van onze activiteiten.
Geen idee waarom de foto’s zo schots en scheef staan. Ik heb van alles geprobeerd maar WordPress blijft voor mij geheimen hebben. Het zij zo.

Blogvrienden, lezers en lurkers,
onthoud van ’t oude jaar alleen de beste dagen
en spring met goede moed het nieuwe jaar tegemoet.

😘

Voor mijn archieven:
April – Oostduinkerke – 5 nachten app. Duinlicht via AirBnB (fietsen)
Mei – Sint-Martens-Latem – 1 nacht Auberge du Pêcheur met Bongobon (fietsen)
Juli – Veenendaal – 2 nachten Van der Valk (fietsen)
Juli – Saint-Malo – 5 nachten Kyriad Prestige (fietsen)
Augustus – Spijkenisse – 2 nachten Carlton Oasis (fietsen)
Augustus – Zaandam – 1 nacht Zaan Hotel (fietsen)
September – Hoorn – 2 nachten Van der Valk (fietsen)
September – Dijon (B&B Le Petit Tertre) /Pézenas (B&B Maison 1634) / Tarragona (H10 Imperial Tarraco) – 5 nachten (onderweg naar Spanje)
Oktober – Guardamar del Segura – 31 heerlijke dagen in Casa Thimar
November – Barcelona (H10 Cubik) / Bourg-en-Bresse (Best Western Hôtel de France) – 3 nachten (onderweg terug naar huis)