De week

Het was – op een enkel fijn moment na – een rotweek. Feel free om het tabblad te sluiten als je een goed-nieuws-show verwacht.

Zondag …
… kregen we Zoonlief en zijn gezin op (zieken)bezoek. Kleine Man vond het precies heel gewoon dat er een dik verband op mijn neus zat.

Hij keek me eens aan en zei “Ik heb ook een pleister … van Paw Patrol. Jij hebt geen pleister van Paw Patrol hè oma? Ik ga er een voor jou meebrengen”. Lief, toch?

Maandag …
… kwam mijn beste vriendin op bezoek met een boeketje tulpen om me een hart onder de riem te steken voor de ingreep van dinsdag.

Ik ben de hele dag ambetant geweest, uit schrik voor wat me te wachten stond.

Ik ben heel lang bang geweest voor de tandarts tot ik jaren geleden bij een heel zachte en geduldige tandarts terechtkwam. Beetje bij beetje verdween mijn angst. Helaas is die nu helemaal terug. Wat er in mijn mond gebeurd is en nog gebeurt is natuurlijk ook niet te vergelijken met een normaal tandartsbezoek.

Dinsdag …
… waren we al vroeg onderweg want ik had om 10u mijn afspraak bij de MKA-chirurg en als je de Antwerpse Ring over moet vertrek je maar beter op tijd.
Onderweg heb ik twee Xanaxen genomen om de grootste schrik wat te onderdrukken. Of het geholpen heeft?

Negen venijnige prikken kreeg ik in mijn mond. Ze legde uit dat die zo pijnlijk zijn omdat er heel weinig weefsel is door het wegnemen van tanden en tandvlees vorig jaar. En net daar moest ze natuurlijk ‘werken’. De cyste rond mijn implantaat is weggesneden en er zijn langere titanium ‘abutments‘ op de implantaten gezet zodat deze niet zo gemakkelijk meer kunnen overgroeien met littekenweefsel in afwachting tot ik er klaar voor ben om een prothese te laten plaatsen.
Enfin, ik moet eerlijk zeggen dat de ingreep op zich meeviel. Buiten veel trekken en duwen om de kunststof abutments te verwijderen heb ik van het snijden zelf niets gevoeld. Maar die spuiten …
Hindernis genomen!

Aan de rest van mijn problemen (eten, spreken, slikken) kan ze weinig doen.
Ze gaat wel contact opnemen met de pijnkliniek voor mijn zenuw- en fantoompijnen. En ze raadde me ook aan om psychologische hulp te zoeken omdat ik redelijk diep zit en er alleen niet uit geraak. Dat laatste, ik weet niet of ik daar zo blij mee ben.

Om kwart over drie heeft Manlief onze Kleine Man van school gehaald, zoals elke dinsdag. Na school is hij altijd moe. Hij eet dan een boterham of een koek waarbij hij steevast meldt “van mijn mama mag ik een filmpje zien”. Meneer installeert zich dan in afwachting van de boterham/koek alvast in de zetel, met de tablet op zijn schoot. Hij kent al goed zijn weg in de Ketnet Junior app!
Het is natuurlijk al Sinterklaas wat de klok slaat dezer dagen.

Eens mijn verdoving uitgewerkt was kreeg ik zodanig veel pijn dat ik met een zware pijnstiller (die nauwelijks hielp) in bed gekropen ben en de rest van de dag horizontaal heb doorgebracht.

’s Avonds kreeg ik een berichtje van mijn broer dat hij positief getest was. Hij is erg ziek. Bij hem – net zoals bij mijn vader destijds – ontaardt een gewone verkoudheid heel snel in een longontsteking. Ik hoop dat hij niet te lang wacht om naar het ziekenhuis te gaan en dat hij niet eindigt zoals onze neef vorig jaar.
Dat vieze virus komt nu wel heel dichtbij.

Woensdag …
… ’s Middags controle bij de plastisch chirurg voor mijn neus. De ‘flap’ is goed aan het ingroeien en krijgt doorbloeding. Dat is natuurlijk goed nieuws. De draadjes zijn eruit en ik mag me weer douchen en mijn neus snuiten. Dat laatste was nog het lastigste van alles. Ik heb het resultaat zelf nog niet gezien want hij heeft er stripjes opgekleefd die nog een paar dagen moeten blijven zitten. Mijn oorlel ziet er ok uit. Buiten dat mijn rechteroor nu een beetje korter is dan mijn linker ga je daar niet veel van zien eens het genezen is.

Donderdag …
… Het gaat nog altijd niet goed met mijn broer. Hij is opgenomen in het ziekenhuis en ligt aan de zuurstof.
Vorig jaar covid gehad, dit jaar twee keer gevaccineerd. Valt toch niet te rijmen?

Het is daar echt miserie troef. Mijn schoonzus is vorige week geopereerd aan haar hand die op drie plaatsen gebroken was en waar ze veel te lang mee is blijven lopen, deels door een foute diagnose van het ziekenhuis in Portugal waar ze op vakantie waren en deels ‘dankzij’ covid omdat haar eerder geplande operatie niet kon doorgaan. Zij kan helemaal niets want ze heeft nog geen vaste gips.

Ondertussen is ook hun dochter positief en in quarantaine en moet ook haar klasje – het klasje van onze Kleine Man – in quarantaine. Hij belde zelf om het me te vertellen. “Juf Marieke heeft corona. En nu mag ik niet naar school. Mama moet met mij spelen en ook werken.”
Bijgevolg geen sinterklaasfeestje met de neefjes en nichtjes dit weekend. En het kind was er zo op uit.

Vrijdag …
… Ben ik nog maar eens lang mijn tandarts geweest want ik kan nauwelijks nog eten. Het lijkt wel alsof, na al het duw- en trekwerk van dinsdag, mijn hele ondergebit (of wat er nog van overblijft) is weggezakt. Het is altijd wat als de chirurg in mijn mond gewerkt heeft en ik ben het – excusez le mot – kotsbeu! Je zou van minder de moed verliezen.

Zaterdag …
… Zouden we gaan babysitten omdat zoon en schoondochter een etentje hadden voor de 65ste verjaardag van haar mama. Maar Kleine Man had symptomen en moest getest worden. Helaas liet het resultaat op zich wachten. Zij geen feestje, wij geen feestje.

En Sinterklaas zal bijgevolg morgen ons huisje voorbij gaan en een week later nog eens terugkomen. Op hoop van zege …

Er is er eentje jarig!

Onze Kleine Man viert vandaag zijn vierde verjaardag.

Wat vliegt de tijd.

Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat we in de Carrefour in Schoten aan de charcuterie stonden toen Zoonlief belde met het heuglijke nieuws.

Ik was volledig van mijn melk want het was een week vroeger dan voorzien. In eerste instantie vergat ik zelfs te vragen naar de naam van de baby.

En toen hij zei dat ze hem Wannes genoemd hadden vloeiden er tranen van ontroering. Mijn kleinkind vernoemd naar mijn vader (Joannes). Hoe mooi is dat?!

In tegenstelling tot vorig jaar (corona), vieren we dit jaar wel een feestje met de hele familie.

Het kind is zelf zo enthousiast over zijn verjaardag. Gisteren heeft hij met zijn mama 25 cupcakes gebakken – en vooral overdadig versierd – om uit te delen in de klas. Dat is zijn eerste keer want vorig jaar was de school gesloten tijdens deze periode.

“Ik mag dan op de troon (=versierde stoel) zitten en ik krijg een kroon.
Francis, Lenn en Omar komen naar mijn feestje en dan krijg ik cadeautjes”.
Dat laatste zal wel het belangrijkste zijn!

Anecdote:
Tijdens onze wandeling vorige week vertelde hij dat hij ‘vroeger’ in de buik van zijn mama zat. “En toen had ik honger en wou ik pap en ben ik eruit gekomen”.

De eerlijkheid van kinderen…

… komt soms hard aan.

Tijdens een avondje babysitten legden manlief en ik onze Kleine Man in bed.

Ik zeg: ‘nu nog een kus en een knuffel’?

Hij kruipt onder zijn dekbed en zegt: ‘nee, alleen opa want jij bent een beetje anders’. Ik vraag waarom en hij zegt ‘jij hebt een streep’ en hij wijst naar het groot en lelijk litteken dat over mijn hele onderarm loopt.

Slik. 😪

Dino’s

Maandag is kleinzoondag. Om 8 uur stonden Kleine Man en zijn mama gisteren al aan de deur.

Binnen het uur was de living herschapen in een slagveld. De Duplo trein half opgebouwd, de bak met K’nex omgekieperd, de robots op een rij en de Monster Trucks en Micro Machines er kriskras tussendoor. Het kind kan zó slecht zijn aandacht bij één ding houden, dat wordt echt nog een probleem.

Op een gegeven moment is hij dan zó overprikkeld door de chaos dat er niks meer mee aan te vangen is. We kennen dat, de geschiedenis herhaalt zich … Dan nemen we onze toevlucht tot een rustig zetelmoment en mag hij even een filmpje kijken op de tablet. Als het aan hem ligt, kijkt hij de rest van de dag filmpjes maar dat is buiten ons gerekend. Mag ook niet van zijn ouders trouwens.

Maar we hadden geluk vandaag. Hij is zot van dino’s en laat er nu toch net in het Wijnegem Shopping Center een dino expo zijn. Wannes heeft het moeilijk met onverwachte zaken, dus papa en mama hadden hem al voorbereid en ook duidelijk gemaakt dat het geen echte dino’s zijn. Hij wist ons haarfijn uit te leggen dat het robots zijn in combinatie met sensoren die de dino’s laten bewegen en geluid produceren. Drieënhalf is het kind!

En toch werd ‘ik ben al supergroot‘ plots heel klein toen hij oog in oog stond met de T-rex die net begon te brullen. Hij heeft toch wel een klein bang hartje als het erop aankomt, hoewel hij het allemaal wel cool vond.

De zes displays staan verspreid over het winkelcentrum. Het was een flinke wandeling – meer een looptocht want wandelen kent een kleuter niet – voor zijn korte beentjes.

Na nog even iets te hebben gedronken – jong geleerd is oud gedaan – reden we met een stil jongetje terug naar huis. Twee minuten voor we thuis waren merkte ik dat hij in slaap gevallen was. We kennen dat, de geschiedenis herhaalt zich …

Na de middagboterham ging hij met opa in de tuin werken. Heeft hij warempel een flink maaltje aardappelen uit de grond gehaald. Op mijn vraag ‘hoe komen die aardappelen hier’ wist hij me te antwoorden dat opa ‘schietaardappelen‘ – doorgeschoten aardappelen dus – in de grond had gestopt.
En het boompje dat niet wilde groeien moest er ook uit. ‘Ik fiks dat wel met mijn graafmachine’, zei hij.

Hij wordt zo groot, het gaat allemaal zo snel. We zijn gelukkig en dankbaar dat we zijn ontwikkeling mogen en kunnen volgen.

De week

Pinkstermaandag
Een dag om heel snel te vergeten. Regen, regen en regen.
’s Avonds wist mijn telefoon te zeggen dat ik slechts 75 stappen had gezet. Het waren er uiteraard wel meer dan 75 maar dat wil wel zeggen dat ik helemaal niet buiten ben geweest. En in huis sleep ik mijn telefoon hooguit mee van de keuken naar de living. Vandaar de 75 stappen. Niet echt goed voor de fysiek.

Dinsdag
Een dag waarvoor ik al een week in de stress zat want ik werd nog maar eens verwacht in het Middelheim Ziekenhuis, onderhand al bijna mijn tweede thuis, voor een ingreep.
Gelukkig was het loos alarm en buiten het feit dat ik een a-typisch geval ben (de woorden van de chirurg) mocht ik onverrichter zake terug naar huis. Wat niet wil zeggen dat ik van mijn probleem vanaf ben. En toch was ik opgelucht dat er eens niet gesneden en genaaid moest worden. We hebben het even gevierd met een lekkere cappuccino op een terras met zicht op het MAS. Wat was het lang geleden dat we nog in ’t stad waren!

Lekkere cappuccino bij Café Córdoba

’s Namiddags haalden we een blije kleuter van school. Vorige week hadden we daar normaal ook gestaan maar hij had zo’n lelijke hoest dat mijn schoondochter er direct mee naar de kinderarts wou. Dat was niet naar meneertje zijn zin geweest en hij had de hele weg gebruld.

Ik heb er vroeger wel eens van gedroomd dat er misschien ooit een kleine jongen of meisje blij in onze armen zou springen. En kijk, mijn droom is uitgekomen. 😍
Honger heeft dat kind altijd als hij uit school komt. Na de poffertjes (hij heeft het zakje eerlijk gedeeld met opa) is er nog een halve tros druiven in dat kleine mondje gegaan!

‘Ik mag zelf suiker op mijn pannenkoek doen van mijn mama …’

Woensdag
Dankzij een tip van omabaard (dank je omabaard) had ik tickets gekocht voor Het Kunstuur in Mechelen. Ik ken mezelf en moet zoiets direct vastleggen, anders komt het er niet van.
Qua tijdslot was er nog weinig keuze. Er waren nog net 2 plaatsen open om 17u40. Maar eigenlijk kwam dat ons goed uit. Zo kon manlief ’s ochtends nog zijn ronde gaan fietsen en in de namiddag hadden we wat tijd om in het gezellige Mechelen rond te wandelen. In de regen, dat dan weer wel. Een terras brengt dan uitkomst hoewel het door de wind verre van gezellig was.
De tentoonstelling was zeer de moeite, ook voor niet-liefhebbers van musea zoals ik. Het was een bijzondere beleving, qua originaliteit evenaarbaar met de Van Gogh Immersive Experience. Maar daar eindigt dan ook elke vergelijking. Het duurde net lang genoeg om de aandacht erbij te houden en de begeleiding met mooie muziek was zeker een extraatje.
Lees er even de review van omabaard op na. Zij geeft perfect de beleving weer, veel beter dan ik het zou kunnen.

Het Kunstuur

Donderdag
Heb ik nog wat gerommeld met de data van onze fietsvakanties in Nederland. Zolang daar niet alles open is (*) en de quarantaine van kracht blijft hoeft het voor ons niet. Drenthe is geannuleerd, dat boek ik later wel opnieuw, en Terschelling heb ik verplaatst naar half juli want hotels zijn daar niet dik gezaaid en hebben is hebben. Hopelijk is tegen die tijd de situatie wat genormaliseerd en was dit de laatste keer dat ik mijn reservatie heb moeten wijzigen.
Het was nog een heel gepuzzel want het moet natuurlijk ook uitkomen met reeds geplande activiteiten en controles in het ziekenhuis.
(*) Laten ze nu de volgende dag toch versoepelingen aankondigen, zeker?!

Donderdagnamiddag was ik afgesproken met een vriendin die ik al anderhalf jaar niet meer ‘live’ gezien had. We hadden heel veel bij te praten tijdens onze fijne wandeling mét terrasje in het Park van Brasschaat. Ik zat net voor het begon te druppelen terug in de auto. Mooi weer toch, Sabine? Frank?

Boothuisje

Vrijdag
Ik was al om 5 uur wakker. Het slapen ging net de laatste tijd wat beter. Tot nu dus. Maar … de zon scheen al toen ik een uur later beneden kwam.
Yes, eindelijk wat beter weer!
Na de wekelijkse kuis (poets) heb ik me op het terras geïnstalleerd met mijn e-reader (ik lees Grenzeloos van Kim Moelands) en in de namiddag zijn we op de fiets gesprongen.

’s Avonds heb ik last minute nog een hotelletje geboekt voor zondag. Het mooie weer zou een paar dagen aanhouden en de Bongobon die hier al twee jaar in de kast ligt stond op vervallen. Even ertussenuit, het zal deugd doen.

Zaterdag
Een kinderzitje voor op de fiets moest er komen. Nu het beter weer wordt, willen we Kleine Man met de fiets van school gaan halen zodat we rechtstreeks, zonder tijd te verliezen, naar de ‘grote zandbak’ (*) kunnen, monstertrucks en schopjes mee. En een picknickje natuurlijk. En aangezien we hem in de grote vakantie ook een of twee dagen per week gaan bijhouden hopen we toch wat te kunnen fietsen.
Wij dus op de fiets naar de Decathlon want op 2dehands vond ik niet direct iets en we willen er niet te veel geld aan geven want zo vaak gaan we dat niet gebruiken.
(*) Een grote duin in de heide waar hij graag in het zand speelt.

Zondag
De zondag is nog jong wanneer ik dit logje publiceer. Wat hij voor ons in petto heeft? Veel kilometers vermoed ik want wij gaan twee dagen fietsen in het Gentse. Je leest er vast later wel over …

Super

Onze Kleine Man (3) is al een tijdlang gek op alles wat met dino’s te maken heeft. Hij heeft niet alleen een boekentas met dino’s op, maar ook een brooddoos, fruitdoosje en drinkfles. En zeg niet zomaar dino tegen een T-Rex! Enfin, om maar te zeggen dat het hem nogal bezighoudt.

Toen ik een paar weken geleden toevallig een t-shirt met dino’s zag in de etalage van Bel & Bo heb ik dan ook niet getwijfeld.
‘Oh wow, een T-Rex, dat is mijn lievelings, die is supercool‘! , zei hij.

En toen zag oma in het blaadje van Dunaldi regenlaarsjes met dino’s staan. Tja.

Toen we hem vorige week dinsdag van school haalden (jaja, we mochten nog eens want schoondochter was uitgeschoven in de douche en kon niet voor- of achteruit) kwam er zelfs een dino op ons afgestapt. Van verre riep hij al ‘Ik heb een dino trui aan (met stekels op de kap en al), ik heb superkracht‘.

En toen hij thuis de botjes zag was het helemaal feest. Hij heeft ze niet meer van zijn voeten gedaan. ‘Die zijn supercool. Heb lullie die voor mij gekocht? Dat is superlief‘.

En toen ging de jongeman met dinotrui en -botjes met de duplo spelen: ‘kijk, oma, ik maak een superhoge toren’. Nadien grabbelde hij in de bak met auto’s en koos hij een supersnelle auto …

Ik denk dat het kind in zijn ‘super‘ fase zit.

Laat mij er nog een paar superlatieven aan toevoegen: wij hebben een superschattig en superleuk kleinkind. Ons zonnestraaltje.

Dino laarsjes … supercool!

Mijn leesgewoonten

Bij Satur9 zag ik deze leuke tag, ik neem hem graag over. Wil je dat ook doen? Ga je gang!

Wanneer en hoe lang lees je?

Ik probeer dagelijks te lezen, maar dat lukt me niet altijd. De laatste tijd (en dan spreek ik over vele maanden) ben ik vaak te rusteloos om te lezen en kan ik mij niet concentreren op wat ik lees. Tien keer dezelfde paragraaf lezen en dan nog niet weten waar het over gaat …
Op dit moment gaat het weer even wat beter en ben ik weer volop in leesmodus.

Waar lees je?

Ik lees vooral buiten, in de tuin. Als we naar zee gaan, in binnen- of buitenland, heb ik ook altijd mijn e-reader bij. Ik vind het zalig om op het strand te zitten lezen.

Zandpaviljoen Pier 7 in Vlissingen, 20/9/2020

Koop je vaak boeken?

Voor mezelf heb ik al jaren geen papieren boeken meer gekocht, wel heel veel e-books. Ik koop wel papieren voorleesboeken voor mijn kleinzoon. Hij heeft hier zijn eigen schap in de boekenkast.

E-reader of papier?

E-reader, zonder twijfel. Gedaan met valiezen vol zware boeken meesleuren op vakantie. Elk een e-reader met een honderdtal boeken erop, zo komen we de vakantie wel door.
Maar ook thuis lees ik alleen nog boeken op mijn e-reader.

Favoriete kinderboek?

Geen idee.

Favoriete genre?

Literaire/psychologische thrillers, meestal van Nederandse auteurs.
Al kan ik een mooie roman ook wel smaken.

Van welke schrijver lees je elk boek?

Van geen enkele. Bij thrillerschrijvers is het vaak zo dat het veelschrijvers zijn en op den duur weet je wel zo’n beetje welke kant een boek uit gaat.

Welk boek moet iedereen gelezen hebben?

Smaken verschillen.

Welk genre zou je nooit lezen?

Fantasy, science fiction, detectives.

Fictie of non-fictie?

Beide. Hoewel ik veel meer fictie lees.

Is er een boek dat je leven veranderd heeft?

Mijn leven veranderd niet, maar ik heb wel geleerd en inzichten gekregen van bepaalde boeken. ‘Om wie je bent’ van Aaltje van Zweden is daar een mooi voorbeeld van.

Kleine Man

Ik was zeer benieuwd (en ook wel een beetje angstig) naar de reactie van onze Kleine Man over mijn ander uiterlijk en mijn andere stem.

Maandagavond zijn ze even langs geweest. Ik hoorde hem al van toen ze nog aan de voordeur stonden: ‘potjes voor oma, potjes voor oma‘. (shakes)

En toen stond hij met zijn potjes in de deuropening van de living. Hij kwam niet af, bleef wat dralen en verstopte zich achter de rug van zijn mama.

Ik denk dat het vooral mijn stem was die hij raar vond. En die is ook raar!
De ritssluiting op mijn arm, die ga ik toch nog even verborgen houden als hij hier is.

Toen is hij met opa buiten gaan spelen en toen hij terugkwam heb ik hem uitgelegd dat oma pijn had aan de mond en dat ze daarom niet zo goed kan praten. En hij leek het helemaal te begrijpen. ‘Tot morgen oma‘ zei hij, toen ze vertrokken, want dinsdag is opa-oma-dag (voorlopig opa-dag).

Het zwembadje is gevuld, er is een extra zak zand in de zandbak gekapt, … mijn jongens kunnen voort. En ik? Ik ga het allemaal gadeslaan van achter het raam van de living of de slaapkamer. En er heel hard van genieten.

Zomaar een zondag

Zondagmiddag 12 uur. De bel gaat.

Schoondochter aan de deur met de vraag of wij onze Kleine Man kunnen opvangen. Ze reed met K. (= onze zoon) naar spoed want hij was tijdens het mountainbiken over kop gegaan (*).

Natuurlijk kunnen wij onze Kleine Man opvangen, graag zelfs.

Na de middagboterham zijn we aan de vijver de eendjes gaan voeren en hebben we in het bos gewandeld. Kleine Man is, net als zijn papa en opa, een echt buitenkind. Eikels en bladeren zoeken, stokken verzamelen, en terwijl maar babbelen en babbelen.

Opa en kleinzoon

Toen we terug naar de auto wandelden om naar huis te rijden was hij niet blij. ‘Nie naa mijn huis opa, naa jouw huis‘, zei hij. Gelukkig is zo’n kleintje nog snel gepaaid. Alle verzamelde stokken mochten mee om aan mama en papa te laten zien.

Wat was het weer fijn om zomaar onverwacht een paar uurtjes met hem te mogen doorbrengen.

(*) Ligamenten tussen sleutelbeen en schouder verrekt, gekneusde ribben en hersenschudding. Gelukkig draagt hij altijd een helm!