Reünie

Vorige week hadden we een klasreünie met de meisjes van het middelbaar. Jaja, ik zat tot mijn 18de op een meisjesschool. Mét uniform.

We zijn afgestudeerd in 1973. Sommigen gingen onmiddellijk werken, anderen gingen verder studeren.

Ondanks de verschillende wegen die we insloegen zijn we wel altijd met elkaar in contact gebleven. We hadden een klas die heel goed aan elkaar hing, niet altijd tot jolijt van bepaalde leerkrachten.

Onze laatste klasreünie was in maart 2020, net voor de uitbraak van de pandemie.

In de loop der jaren zijn er al meerdere ‘meisjes’ afgevallen. Door een gebrek aan interesse, door andere bezigheden, door verhuis naar het buitenland, maar helaas ook door overlijden.

Ons groepje wordt steeds kleiner. Desondanks was het toch weer een fijn weerzien en hebben we gezellig een namiddag en avond volgebabbeld.

Volgend jaar maken we er een feestelijke editie van want dan zijn we vijftig jaar afgestudeerd. VIJFTIG jaar! We worden stilaan oud.

1 september

De zomervakantie is voorbij. De scholen zijn weer begonnen.

Ook al heb ik al jaren geen schoolgaand kind meer, ik word daar nog altijd een beetje weemoedig van. Ik kon vroeger wel huilen als het tegen 1 september liep. Dag vrijheid, dag ‘losbandig’ leven. Wat zag ik er toch tegen op om weer tien lange maanden in het gareel te moeten lopen met de klok als eeuwige metgezel.

Daar heb ik – of wij – sinds mijn pensioen geen last meer van. Ik ben me vaak niet bewust van uur of tijd, weet soms niet eens welke dag het is. Ik sta op wanneer ik wil, eet nooit op vaste tijdstippen, doe zoveel mogelijk alleen waar ik zin in heb en zorg ervoor dat ik zo weinig mogelijk verplichtingen heb.

Waar ik wel last van heb, is het feit dat op 1 september ook het beste van de zomer voorbij is. Er kunnen nog wel mooie dagen volgen, maar er komt ook weer een lange herfst en een nog langere winter aan.

Akkoord, we hebben een mooie zomer gehad (vaak veel te heet voor mij – het is ook nooit goed) maar ik word niet vrolijk van de druilerige dagen die op ons afkomen.

Het is ook al zo goed te zien in de natuur. De bladeren aan de bomen verkleuren geel en bruin en de straten liggen al bezaaid met eikels.

’t Is weer voorbij die mooie zomer” in de vrolijke versie van #LikeMe vond ik een passende afsluiter van de mooie zomer.

Is het de warmte?

Zomaar wat krantenkoppen van gisteren …

Man zwaargewond bij schietpartij in Lokeren, schutter verschanst zich in woning

Vechtpartij bij klaarlichte dag in Berlaar: vier arrestaties

Belgische toerist slaat ex-vrouw in elkaar tijdens vakantie op Kreta, man opgepakt

Misnoegde bestuurder slaat medewerker van autokeuring in ziekenhuis na discussie

Moord en doodslag, het lijkt wel of de mensen van de warmte weten!

Thaïs

Ken je de cartoons van Thaïs Vanderheyden? Zij is illustratrice en kinderboekenschrijfster en vertelt anekdotes die ze meemaakt met haar vier kinderen. Dat doet zij met heel grappige cartoons en vaak een nog veel grappiger tekst.

Ik word instant goedgezind als ik weer eens een tekening van haar zie op Instagram.

Voor wie een IG account heeft … ga eens kijken want ik mag hier natuurlijk niks laten zien. Copyright, weet je wel.

Contact

In zijn logje van dinsdag had Thomas Pannenkoek het over ‘voldoende sociaal contact houden met echte mensen’ als je de pensioenleeftijd hebt bereikt.

De covid-periode heeft daar zeker geen goed aan gedaan en ik merk bij mezelf dat mijn behoefte aan sociaal contact sindsdien nog altijd heel klein is. Ik moet me echt forceren om af te spreken met mensen. Ik ben nooit een sociaal persoon geweest en dat is er niet op verbeterd.

We merken het ook in onze overjaarse jeugdclub. De activiteiten komen heel langzaam op gang en de animo om deel te nemen is er niet meer. Er zijn ook al veel leden die gewoon afgehaakt zijn.

Tot 2019 werd er elk jaar een groepsreis georganiseerd. Die reizen waren meestal na één dag al volgeboekt met lange wachtlijsten tot gevolg.

Eind september reist er een groep van 20 personen naar Kroatië. Het bestuur heeft moeten schooien om 20 man/vrouw bij elkaar te krijgen, anders kon de reis niet doorgaan.

Onze echte vrienden zien wij wel met enige regelmaat, maar die hebben we niet veel. Mijn definitie van vriend(in) is: iemand waar ik een verleden mee deel. Mijn oudste vriendin ken ik van mijn tien jaar. We hebben samen heel wat watertjes doorzwommen.
Mijn andere vriendin en haar man waren veertig jaar geleden mijn collega’s, maar werden ook heel snel goede vrienden. Ook met hen hebben we zaken meegemaakt waardoor de band heel sterk is gebleven, ook toen we al lang geen collega’s meer waren.

Dat zijn onze echte vrienden. En verder hebben wij wel wat kennissen en het is dát contact dat de laatste jaren erg verwaterd is. Mijn man ziet zijn fietsmaatjes elke week. Hij is wel heel sociaal en zou dat moeilijk kunnen missen. Ik heb er (nog) geen behoefte aan. En daar schuilt het gevaar. We draaien in zo’n klein kringetje. Als er ooit een van ons wegvalt, heeft de overblijvende slechts een heel beperkt vangnet.

Ik probeer er niet te veel aan te denken, maar af en toe, zoals nu, steekt het toch de kop op.

Tussendoortje

Ik ben vanochtend beroofd bij het benzinestation. Ik was zo geschrokken, mijn handen trilden, ik was duizelig en ik denk echt dat ik in shock was.

Ik belde de politie. Ze waren fantastisch en riepen medische hulp in omdat mijn bloeddruk enorm steeg.

De politie vroeg me of ik wist wie het had gedaan en ik zei:

‘Ja, het was pomp nummer 2’.

😅

Change of plans

Normaal gezien waren wij nu op weg naar Duitsland om te gaan fietsen. We zouden stukken van de Romantische Strasse fietsen en rondom de Bodensee. Ik heb er dagenlang voor aan de computer gezeten om alles minutieus uit te stippelen en de hotels waren al lang op voorhand geboekt.

De weergoden beslisten er anders over. Er wordt in die regio té veel regen voorspeld om fijn te kunnen fietsen want, je weet het, ik ben een salonfietser.

Dus heb ik gisteren alle hotels geannuleerd en ben ik naarstig op zoek gegaan naar een andere bestemming. Want we willen en we zullen op reis!

Waar naartoe?

Dat ontdek je in de loop van de komende weken …

Spam

Blijkbaar verdwijnen mijn reacties bij verschillende bloggers die ik volg in de spam. Eerder deze week bij Suskeblogt, gisteren bij Samaja en vandaag bij Affodil.

Ik kijk het wel eens na en hoewel ik er zeker van ben dat ik heb gereageerd, vind ik mijn reactie niet terug. Ik vind dat heel vervelend want zo lijkt het of het me niet interesseert wat iemand schrijft en dat is absoluut niet waar.

Ik check zelf zo om de week mijn spam en het verbaast me altijd hoeveel reacties er daar terechtkomen.

Het zou mooi zijn mocht WordPress hier iets aan verbeteren want niet iedereen kijkt regelmatig zijn spam na.

Personeelstekort

Zondagmorgen in de supermarkt. Erg druk, zoals op andere zondagen.
Kom ik bij de kassa met mijn 3 artikelen en zie ik dat er slechts twee kassa’s open zijn. Ze hebben ook wel één zelfscan kassa maar die werkt alleen als je met zo’n scanner gewinkeld hebt. Dat had ik niet.
Op een krijtbord lees ik: “Helaas kunnen wij door personeelstekort het vlot winkelen niet waarmaken”. Dat was eraan te zien. Lange rijen bij de twee kassa’s. Ik denk dat ik wel een kwartier heb aangeschoven.

En het personeelstekort doet zich niet alleen voor in de supermarkt. Mijn schoonzus houdt het Parochiecentrum-café open. Zij werkt met flexi’s en studenten. Na de lockdown zijn de flexi’s niet meer teruggekomen en volgende maand hebben de studenten examen. Zij is dus verplicht om twee weken te sluiten want een zaak met terras en grote tuin run je niet met twee of drie man als het mooi weer is.

Overal hoor je hetzelfde verhaal, in elke sector. De zorg, het onderwijs, het openbaar vervoer, de luchtvaartmaatschappijen en luchthavens, …

Waar zitten al die mensen die we nu tekort hebben?

Kletskassa

In Balen, in de Kempen, lanceerde supermarktketen Jumbo zijn eerste kletskassa op Belgische bodem.

De kranten stonden er vol van, het was zelfs op het nieuws.

Niets voor mij. Ik kan niet snel genoeg buiten zijn uit de supermarkt en waar het kan gebruik ik de selfscan kassa’s. Wel een goed initiatief voor mensen die veel alleen zijn en tijd hebben om een praatje te slaan met de kassier(ster).

De supermarkt moet er dan wel het geschikte personeel voor hebben.

Mocht zo’n kletskassa ooit bij ons in de Aldi ingevoerd worden (gaan ze nooit doen want die dames moeten hun quota halen), dan gaan ze toch op zoek moeten gaan naar wat vriendelijker mensen. Het lijkt wel of de kassiersters die er werken worden uitgezocht op onvriendelijk en zelfs onbeleefd zijn. Ik kom er dan ook zelden.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik veel liever over de grens boodschappen doe, en dat is niet alleen omwille van de gunstiger prijzen. Het winkelpersoneel is er over het algemeen veel vriendelijker dan in België.

Fans van de kletskassa onder mijn lezers?