Nieuwe vriendjes

Ik heb twee nieuwe beste vriendjes: de buienradar en de live cams in binnen- en buitenland. Vanmorgen was het hier maar druilerig. Vanmiddag zag het er al niet veel beter uit maar we gingen toch zeker niet thuis blijven? De buienradar gaf aan dat het kustgebied droog zou blijven. Helaas heeft de buienradar het niet altijd bij het rechte eind. Gelukkig zijn er ook nog live cams! Op de live cams van Cadzand en Knokke zagen we heel veel fietsers in korte mouwtjes en het was er zonnig! Dus wij sito presto naar Cadzand vertrokken alwaar het inderdaad heerlijk weer was. Na een flinke wandeling door het duingebied hebben we nog heel lang op het terras van een strandtent gezeten. Volle zon en een fijne bries, meer hoeft dat voor ons niet te zijn.

Terug

En hier ben ik alweer terug. De Algarve is ons prima bevallen. Ik had eigenlijk geen idee wat ik er van kon verwachten. Veel Engelsen, dat wel en we hebben ook best veel Engels gehoord maar niet aan de kant waar wij zaten. Dat was in Cabanas de Tavira, een klein badplaatsje vlakbij het nog authentieke stadje Tavira. Daar hoorden we overwegend Portugees en Spaans. De Spaanse grens op 24 km afstand zal daar niet vreemd aan geweest zijn.

In Cabanas was er niet zoveel te beleven. Er waren wat kleine restaurantjes in de oude straatjes en wat meer toeristisch georiënteerde restaurants aan de ‘boulevard’, maar verder was het een heel rustig plaatsje. Wij reden dan ook meestal ’s avonds naar Tavira, een heel gezellig stadje op 4 km van Cabanas, met een keur aan restaurantjes. En tijdens onze uitstapjes aten we ter plekke, daar waar we toevallig waren. Overal hebben we lekker gegeten voor echt heel weinig geld. Vis natuurlijk, heel veel vis op het menu. Dorade, espada, stokvis, sardienen, schaal- en schelpdieren, … maar ook nogal wat lam en geit en veel gemengde schotels vlees/schaaldieren. Ook veel lekkere wijntjes gedronken, wit en rood, en natuurlijk de bekende vinho verde die ik persoonlijk heel erg lekker vond.

Het was eigenlijk de bedoeling om het uit eten te gaan een beetje te beperken en zelf te kokkerellen maar met de lage Portugese prijzen is het er niet echt van gekomen. Eén keer heb ik pasta gemaakt want dat is daar in de restaurants moeilijk te krijgen. Portugezen zijn nogal aardappeleters, zowel de gewone als de zoete variant. En rijst staat er ook altijd op het menu. Maar wij hadden zin in pasta en kochten op de markt in Loulé een mooi stuk vis en wat verse groenten en aten daar wat lekkere pasta bij.

De Algarve is qua natuur zeer gevarieerd. Je hebt natuurlijk de overbekende stranden, maar ook het binnenland is fascinerend mooi. De Serra do Caldeirão bijvoorbeeld waar het krioelt van de kurkeiken, waar je eindeloos kan rijden en je afvragen waarom er daar in ’s hemelsnaam een weg getrokken is … tot je dan hoog op een berg twee huisjes tegenkomt. En een kerkje natuurlijk.

Qua stranden heb je aan de oostkust prachtige lange stranden van fijn wit zand omzoomd door duingebied. De stranden tussen Quinta do Lago en de Spaanse grens liggen trouwens allemaal in beschermd natuurgebied: het Parque Natural da Ria Formosa. In feite zijn het allemaal langgerekte eilandjes (zandbanken) die in een lagune liggen en je moet er dus heen met een bootje, met een treintje of over een brug. Je kan er eindeloos wandelen en het was er overal nog super rustig. Ten westen van Faro is de kust dan weer veel ruiger met goudgele stranden met grillige rotsformaties in Praia da Rocha en Ponta de Piedade, om maar een paar voorbeelden te noemen. Indrukwekkend mooi. Nog verder naar het westen, richting Sagres heb je dan weer terug wat kleinere baaien met fijn wit zand, zoals Salema. Maar er zijn ook oerlelijke stranden en badplaatsen. Het Praia dos Pescadores in Albufeira spant vast de kroon. Mensenlief, daar zou ik nog niet gratis willen logeren. De hoge appartementenblokken liggen bijna tot op het strand en het lawaai dat er uit alle bars naar buiten knalt is gewoon niet te harden.

Ik zou de prachtige bloemen nog vergeten! Lanen vol met jacaranda’s, bougainvilleas die weelderig over een muur hangen, oleanders die zomaar in het wild langs de kant van de weg groeien, strelitzia’s, hibiscus, bloeiende cactussen, … echt te veel om op te noemen en veel meer dan we er in Madeira hebben gezien. Echt genieten was dit.

Foto’s op Facebook!

Zomaar een dag aan het strand

Al jaar en dag – eigenlijk vanaf dat zoonlief in Vlissingen is gaan studeren – gaan we als het weer het maar even toelaat naar het badstrand in Vlissingen. Een klein uurtje rijden, een fijn zandstrand, terrasjes binnen handbereik, meer moet dat niet zijn. Na al die jaren komen we ook steeds dezelfde mensen tegen op het strand, ieder op zijn eigen plekje. Het is echt een cosmopolitisch geheel en een kleurrijk strand. Veel Nederlanders uiteraard en heel veel Belgen. Op netjes uitgespreide badlakens, meegebrachte stoelen of ter plekke gehuurde ligbedden. Koelbox met drankjes en hapjes onder de parasol. Altijd zijn er de drie oudere (+75) dames die elk op een appartementje wonen en het strand zien als hun eigen grote hof. Ze zitten de hele middag te kwebbelen en gaan af en toe ook een eind zwemmen. Klokslag vier uur zijn ze weg, dan moet er gekookt en gegeten worden. Dan heb je het groepje Antillianen dat vlak bij de trap zit. Ze zijn met zijn drie, twee zware vrouwen – één donkere en één lichtere – en een peutertje. Dit wil zeggen, aan het begin van de middag zijn ze met drie … tegen de avond is hun groep uitgebreid tot soms wel een man/vrouw/kind/baby of twintig. Een hele gezellige bende. Telkens er iemand bijkomt gooit hij zijn kleurige laken achteloos in het zand en plant zijn AH of C1000 boodschappentas neer bij de andere boodschappentassen. Het moet een familiegebeuren zijn want iedereen gebruikt alles van iedereen. Ze eten en drinken de hele dag door en hebben altijd veel lol. De twee Filippijnse meisjes (vrouwen, maar ze zien er zó jong uit) met hun Hollandse mannen zijn ook redelijk vaste klanten. De vrouwen onder een reuzen parasol, steevast mét koelbox met lekkere hapjes (altijd sticky rice voor de dames), een en al dienstbaarheid voor hun mannen en hun kindjes. En dan is er nog een stroom Surinamers die eerst al hun vrienden gaan opzoeken voor ze zich eindelijk ergens neerzetten. Net zo’n kleurrijk geheel als de Antillianen. Heel af en toe zien we ook een moslimkoppel. Zij helemaal gekleed, mét hoofddoek, op een stoeltje waar ze de hele middag niet afkomt, hij in zwembroek zich gedragend als iedere andere West-Europeaan.
Een dagje badstrand Vlissingen is écht vakantie!

Alles heeft zo zijn reden

Ik zou vanmorgen naar zee rijden, zomaar in mijn eentje. Boek mee, en lekker languit op een ligbed op het strand. Man ging de Dodentocht fietsen (+ met de fiets naar Bornem en terug, totaal 190 km). Ik stond op het punt om te vertrekken toen er plots iets me deed besluiten om niet te gaan. En gelukkig maar, want om kwart voor vier kreeg ik telefoon: kunt ge me komen ophalen in Ekeren, want ik ben al vier keer plat gereden en heb geen reservebanden meer. Ik dus als de weerlicht naar Ekeren om mijn onfortuinlijke fietser op te pikken. Moest ik nog aan zee gezeten hebben, dan had hij óf te voet naar huis moeten komen, óf minstens anderhalf uur wachten! Ik blij, hij blij.