Spierpijn

Maandag hebben we een stadswandeling gedaan in Mechelen en de toren van de Sint-Romboutskathedraal beklommen. Het ging nog redelijk vlotjes, ik was fier op mezelf.
De volgende dag was ik nog wel fier op mezelf maar kwam ik tot de constatatie dat ik mij toch wel wat geforceerd had want tot op de dag van vandaag zit ik nog altijd met enorme spierpijn in mijn linkerkuit. Ik kan al terug redelijk normaal lopen … dat was dinsdag wel anders. 
Note to self: doe volgende keer wat rustiger aan in plaats van er zo ‘vollen bak’ in te vliegen …

Pijn, pijner, pijnst

Het is niet prettig om je geliefde te moeten zien afzien. De ene dag denk je, het gaat veel beter, en de volgende dag lijkt het of hij weer helemaal terug naar ‘af’ is. Gisteravond draaide hij bijna weg van de pijn. Zelf denkt hij dat het komt omdat hij te weinig beweegt. Zou best kunnen, ik weet het niet. De laatste paar dagen ging hij ’s morgens om de gazet en naar de bakker en voor de rest zat of lag hij. Vanmorgen heeft hij 10 minuten gefietst op de hometrainer. Zonder handen uiteraard want hij kan zich niet naar voren bewegen om de handvatten beet te pakken. Eigenlijk kan hij met zijn bovenlichaam helemaal niks. Maar hij is wel te trots om hulp te vragen. Soms zie ik hem sukkelen om zijn vest of jas aan of uit te krijgen, maar hulp vragen? En ik sta er natuurlijk niet altijd naast.
Dinsdag moet hij op controle naar ’t ziekenhuis. Moeten ze misschien toch ook nog maar eens foto’s nemen van zijn rug en linkerschouder, want die beginnen nu ook heel erg op te spelen.
Een dagje naar zee volgende week, zoals hij begin deze week heel optimistisch opperde, zit er zeker en vast niet in.