41 jaar getrouwd

11 september 1976 … een regenachtige dag was het toen manlief en ik in het huwelijksbootje stapten. Vandaag eenenveertig jaar geleden. De jaren zijn voorbij gevlogen.
En ik mijmer wel eens … hoe zijn het zijn geweest moest ik niet met hem getrouwd zijn, maar met een van mijn vorige vriendjes. Je weet het natuurlijk niet, maar als ik zo eens op Facebook naar foto’s kijk van vorige vriendjes, en hun uitspraken lees dan weet ik zeker dat ik het beste ‘vriendje’ aan de haak geslagen heb. šŸ˜

30 september 1953

Vandaag zouden mijn ouders 61 jaar getrouwd zijn. Een paar maanden voor hun 38ste huwelijksverjaardag is mijn vader overleden. Die 38ste huwelijksverjaardag is voor mij altijd een soort mijlpaal geweest. Sinds 11 september zijn manlief en ik er voorbij. Ik ben nu net zo oud als mijn moeder toen zij mijn vader verloor. Dat doet je toch wel eens nadenken over het leven. Vooral over hoe rap je leven een andere wending kan nemen …

34 jaar getrouwd


Vandaag zijn manlief en ik vierendertig jaar getrouwd. Hoevelen kunnen er dat nog zeggen tegenwoordig? Helaas hebben we het dit jaar heel sober gevierd: op een ziekenhuisbed met een glaasje Kidibul (aka kinderchampagne – alcoholvrij dus). Hoe dat zo komt volgt hierna …

Donderdagavond elf uur rinkelde de telefoon. Een onbekend nummer op de display. Ik wou eerst nog niet opnemen, je weet maar nooit wat voor vreemd volk je aan de lijn krijgt zo laat op de avond. Uiteindelijk toch maar opgenomen en, jawel, manlief vanuit het ziekenhuis. Hij was nog maar eens een keer aangereden door een brommer. Eentje die door het rode licht reed deze keer. Hij klonk heel groggy en had veel pijn. Anderhalf uur later belde hij me terug met de uitslag van de radiografieĆ«n: zes gebroken ribben! Omdat hij – ondanks de pijnpomp – zo’n pijn bleef houden in zijn rechter schouder werd er vrijdagmorgen een scan en een echo genomen. Resultaat: ook nog een barst in het schouderblad.

Toen ik vanmiddag op bezoek ging was de pijnpomp weg. De naald was losgekomen (brrr, zo’n naald in je rug) en toen heeft de arts beslist om gewoon via infuus pijnstilling toe te dienen. Dat lijkt vrij goed te lukken zoals je op de foto ziet. Die schouder blijft gemeen zeer doen, maar dat doet hij al sinds het vorige ongeval anderhalf jaar geleden, het zal er nu niet op verbeteren.

Maandag komt de orthopedist langs. Ik weet niet of die man veel zal kunnen doen, ik hoop wel dat manlief dan op gewone pijnstillers kan overstappen en dat hij mee naar huis mag. Home, sweet home.