34 jaar getrouwd


Vandaag zijn manlief en ik vierendertig jaar getrouwd. Hoevelen kunnen er dat nog zeggen tegenwoordig? Helaas hebben we het dit jaar heel sober gevierd: op een ziekenhuisbed met een glaasje Kidibul (aka kinderchampagne – alcoholvrij dus). Hoe dat zo komt volgt hierna …

Donderdagavond elf uur rinkelde de telefoon. Een onbekend nummer op de display. Ik wou eerst nog niet opnemen, je weet maar nooit wat voor vreemd volk je aan de lijn krijgt zo laat op de avond. Uiteindelijk toch maar opgenomen en, jawel, manlief vanuit het ziekenhuis. Hij was nog maar eens een keer aangereden door een brommer. Eentje die door het rode licht reed deze keer. Hij klonk heel groggy en had veel pijn. Anderhalf uur later belde hij me terug met de uitslag van de radiografie├źn: zes gebroken ribben! Omdat hij – ondanks de pijnpomp – zo’n pijn bleef houden in zijn rechter schouder werd er vrijdagmorgen een scan en een echo genomen. Resultaat: ook nog een barst in het schouderblad.

Toen ik vanmiddag op bezoek ging was de pijnpomp weg. De naald was losgekomen (brrr, zo’n naald in je rug) en toen heeft de arts beslist om gewoon via infuus pijnstilling toe te dienen. Dat lijkt vrij goed te lukken zoals je op de foto ziet. Die schouder blijft gemeen zeer doen, maar dat doet hij al sinds het vorige ongeval anderhalf jaar geleden, het zal er nu niet op verbeteren.

Maandag komt de orthopedist langs. Ik weet niet of die man veel zal kunnen doen, ik hoop wel dat manlief dan op gewone pijnstillers kan overstappen en dat hij mee naar huis mag. Home, sweet home.