Even weg geweest

Vorige week zijn we er even tussenuit geknepen. We verbleven een week in een heerlijk appartement in Oostduinkerke-Koksijde. De eerste keer trouwens dat we iets huurden via Airbnb.
We gingen vroeger met thuis wel eens op gezinsvakantie naar Koksijde (in Reigersnest) en ik herinnerde het me als een heel aangename badplaats, midden tussen de hoge duinen.
We gaan niet zo vaak naar de Belgische kust maar omdat Nederland nu geen optie was, hadden we geen andere keuze, en het was eens iets anders dan Knokke of De Haan.


Op twee halve dagen mist na hadden we prachtig zonnig weer, maar ook wel een harde noordoostenwind waar we tijdens onze fietstochten tegen moesten opboksen. En warm was het ook al niet, met gemiddeld een graad of twaalf (gevoelstemperatuur een pak lager!). Maar ik klaag niet. De zonnige namiddagen op ons zuidgericht terras Ć©n de andere omgeving hebben toch wel deugd gedaan.

Helaas was het echte vakantiegevoel wel helemaal zoek. Ten eerste moest je in alle kustplaatsen een mondmasker dragen op de dijk en in de winkelstraten. Eerlijk gezegd hebben we ons daar niet altijd aan gehouden. Beetje belachelijk als er geen andere fietsers of wandelaars in de buurt zijn. Het was namelijk extreem rustig aan zee en na een week hadden we het ook wel gezien daar. Van mij mag er een beetje meer ambiance zijn.

Ten tweede was er nu natuurlijk niets open. Dat wisten we, maar vakantie … dat is voor ons toch synoniem met terrasjes doen en lekker uit eten gaan. Daarom hadden we ook voor de kust gekozen. Uit ervaring weet ik dat er aan de kust talloze mogelijkheden zijn om lekkere maaltijden af te halen bij traiteurs en restaurants. Want koken op vakantie? Daar begin ik niet aan.
En we hebben ook lekker gegeten! Maar wel in ons eigen appartement en dat vinden wij niet gezellig. Dat gaan we dus ook niet meer doen. We wachten wel tot alles terug open is voor we nog eens een paar dagen weg gaan.

We hebben wel fijn gefietst, want dat was de bedoeling van deze vakantieweek. Geen lange ritten want geen toiletten onderweg en geen mogelijkheid om iets te eten. Ik zal blij zijn als ik terug een volledig gebit heb en zomaar, heel gewoon, in een boterham of een broodje kan bijten zodat we onderweg op een bankje of desnoods in een berm kunnen picknicken.

De eerste tocht reden we in de zware mist via de Kustroute een stuk van de Frontroute 14-18. Ik was met een halflege batterij vertrokken en – u raadt het al – vroegtijdig moeten afhaken want met windkracht 5, wind op kop en zonder ondersteuning, dat lukt me echt niet meer. Gelukkig waren we nog maar tien kilometer van ‘huis’ en is mijn manlief de auto gaan halen om mij en mijn fiets thuis te brengen.


Tijdens onze fietstocht (met een omwegje) naar Veurne – onder een stralend blauwe hemel – hebben we even geflirt met de Franse grens. We zijn er niet over gereden, maar van enige controle in Bray-dunes was geen sprake.


We hadden van zoonlief ook een boodschappenlijstje meegekregen: “jullie zitten niet zo ver van Westvleteren … als je zin hebt in een ritje met de auto mag je voor mij bij het winkeltje van de abdij trappist gaan halen.” Zo gezegd zo gedaan, en het gaf ons de gelegenheid om met de auto een stuk van de Ypres Salient te rijden. We hadden gehoopt de route nog eens helemaal te kunnen rijden, maar als – zelfs in Tyne Cot – het bezoekerscentrum gesloten is en er nergens een toilet te vinden is, dan houdt het al snel op. Ik ga echt niet met mijn billen bloot daar in de vlakke polder! Toch nog even omgereden naar het Deutscher Soldatenfriedhof in Langemark (Studentenfriedhof). Deze eenvoudige begraafpaats met o.a. de kleine stenen kruisen en de beeldengroep van de vier treurende soldaten doet mij meer dan alle andere statige oorlogskerkhoven samen.


De kustlijn en het achterland tussen Nieuwpoort en De Panne is ons heel erg bevallen. De ligging temidden van de hoge duinen is daar niet vreemd aan. Leuk ook om door de straatjes te fietsen en je te vergapen aan de luxe villa’s. Ook Gert Verhulst heeft er een optrekje (Witte Burg 11). Mocht hij thuis geweest zijn, hij had ons zeker op de koffie gevraagd. šŸ˜‰


Floralia Brussel 2021

Gisteren hebben we, na heel lange tijd, eens een uitstapje gemaakt buiten de gemeentegrenzen. We zijn de voorjaarsbloeiers gaan bewonderen in het park van het Kasteel van Groot-Bijgaarden tijdens Floralia Brussel.

Het park is 14 ha groot, 2 hectaren groter dan ons Arboretum maar totaal anders. Terwijl het Arboretum in Kalmthout vooral gekend is om zijn grote variƫteit aan uitheemse planten en bomen, gaat het in het kasteelpark voornamelijk om een grote verzameling voorjaarsbloeiers.

Specialisten en professionals plantten meer dan 1 miljoen bollen in het park waaronder 400 soorten tulpen (en 10 nieuwe soorten die nog een naam moeten krijgen). Maar er is meer dan tulpen. Botanische narcissen staan broederlijk naast druivenhyacinten en minitulpen of azalea’s en rododendrons die geĆÆmporteerd zijn uit de Exbury Gardens, gelegen in het zuidwesten van Engeland.

Floralia Brussel is een in wezen levende tentoonstelling, met kleur in overvloed. De natuur evolueert elke dag en het is zeker de moeite het park meer dan eens per seizoen te bezoeken want er staat de hele periode wel iets in bloei. Zeker nu met het koude voorjaar stonden nog lang niet alle bloemen open.

Een must voor iedereen die van bloemen houdt. Nog tot 2 mei te bezoeken, tickets online. Er zijn toiletten en op het grote gazon staan her en der stoeltjes en tafeltjes waar je, heerlijk in de zon, kan genieten van take-away hapjes en drankjes.

Foto’s, zei u?
Natuurlijk!

Alle foto’s zijn aanklikbaar voor een grotere weergave en Ā© MyriamC.

Hamamelisfeesten


Gisteren hebben wij tijdens de jaarlijkse ‘Hamamelisfeesten’ de uitgestippelde Hamamelisroute gewandeld in het Arboretum. We wandelden met de audiogids die we op onze smartphone gedownload hadden van de Erfgoed app en hebben weer heel wat bijgeleerd over de collectie toverhazelaars van het Arboretum Kalmthout, de grootste op het Europese vasteland.

De uitgestippelde wandeling is 1.5 km lang en goed aangeduid met bordjes. Bij alle planten staat duidelijk aangegeven over welke soort het gaat en via de app krijg je nog wat extra informatie.

Je kan de wandeling nog maken tot 28 februari. In de periode januari/februari staat er altijd wel ergens een hamamelis in bloei op het domein. Het arboretum is alle dagen geopend van 10 tot 17 uur.

Kijk even mee naar zoveel natuurpracht.

Jaaroverzicht 2020

2020, een jaar om heel snel te vergeten!

Eerst was er het Covid-19 virus dat de wereld op zijn kop en ons leven on hold zette. Een verloren jaar volgens de ene, een jaar om te herbronnen volgens de andere. Dierbaren, waaronder mijn oom en een neef, lieten hierbij het leven.

De slagzin van 2020 was ‘BLIJF IN UW KOT‘.

Daarnaast kwam voor ons op 23 juli het dramatische nieuws dat ik een agressieve kwaadaardige tumor had waaraan ik op 30 juli geopereerd ben. Dertien dagen in een duur hotel – a.k.a. ziekenhuis – doorgebracht.

Enkele weken na de operatie kreeg ik er nog twee ongevraagde en ongewenste cadeautjes bovenop, in de vorm van een diep veneuze trombose in mijn been en een pees- en peesschedeontsteking in mijn pols. Die laatste, daar ben ik nog steeds niet vanaf.

Een reisjaar is het al zeker niet geworden. Begin mei werd ik gebeld door het geboekte hotel aan het Meer van GenĆØve dat zij ons niet mochten ontvangen. Zodoende annuleerde ik zelf het hotel aan de CĆ“te d’Azur, want het ging in Frankrijk helemaal de fout kant op.
Bovendien cancelde KLM onze vlucht van september naar NamibiĆ«. De ‘grote reis’ die onze ‘laatste grote’ zou worden, mijn droomreis, is niet doorgegaan. Niet alleen omwille van corona, ook mijn ziekte stak stokken in de wielen.

Tot op vandaag blijft onze vakantiekalender voor 2021 leeg. We wachten het gewoon af en zien wel wat er kan en mag. Voorlopig heb ik belangrijker katjes te geselen.

Twintig-twintig werd het jaar van het ‘knuffelcontact’ (woord van het jaar, trouwens). En van de ‘staycation’. De ene noemde het TuinesiĆ«, de andere Balkonia of ChĆ¢teau Chez-Nous. Voor ons betekende het vooral veel wandelen en fietsen in onze eigen omgeving. We zijn gezegend met prachtige natuur en daar hebben we in dit rare jaar volop van genoten.
Toen het weer mocht gingen we een paar keer voor enkele dagen bij onze noorderburen fietsen, en vlak voor mijn operatie hebben we nog vijf dagen in Normandiƫ doorgebracht.

En verder was het wat mij betreft al revalideren wat de klok sloeg.

2020 … een jaar om heel snel te vergeten.

Blogvrienden, lezers en lurkers,
een nieuw jaar komt eraan,
een nieuw begin.
Maak er iets moois van.
šŸ˜˜

Voor mijn archieven:

Januari ā€“ Zwarte Woud – 5 dagen
Juni – Hengelo – 3 dagen (fietsen)
Juni – Volendam – 2 dagen (fietsen)
Juli – Almere – 3 dagen (fietsen)
Juli – La Roche en Ardenne – 2 dagen
Juli – NormandiĆ« – 5 dagen
September – Middelburg – 3 dagen (fietsen)
September – Oostende – 3 dagen (stormachtig weekend met ons gezin)

Wandelen

Mastenbos Kapellen (panoramafoto)

Vrijdagmiddag belde zoonlief of we niet mee gingen wandelen. Ik kon niet snel genoeg mijn wandelschoenen aan hebben! Ik denk dat hij aanvoelde dat we wat last hebben van ons contactloos bestaan. Ja, wij vinden het nu moeilijker dan tijdens de eerste lockdown. We zien nu ook echt, buiten ons gezin, niemand. Onze zoon is de enige die bij ons binnen komt. Zelfs onze schoondochter en Kleine Man zien we alleen buiten. Met mijn beste vriendin durf ik al helemaal niet meer af te spreken. Zij ziet nog veel te veel verschillende mensen.

We gingen dus wandelen, het Loopgravenpad in het Mastenbos in Kapellen. Het is een deel van het bos dat mij totaal onbekend was. Een heel leuke wandeling voor gezinnen met kinderen, educatief ook nog.

Foto’s in diavoorstelling: (bij mij niet zichtbaar op mijn telefoon, wel op mijn laptop)

Ik citeer van de website:
De groene pracht van het Mastenbos herbergt ook een onvermoede erfgoedschat: een nog zeer volledige Duitse loopgravenlinie uit 1917 met talrijke bunkers. Deze linie uit de Eerste Wereldoorlog werd volledig in kaart gebracht aan de hand van 53 luchtfotoā€™s die de Duitse luitenant Josef Zimmermann maakte in januari 1918. Deze foto’s werden pas in 2007 ontdekt!

Dat leverde in de hele regio bovengronds 476 bewaarde militaire relicten en 10 km loopgraven op. Het Mastenbos alleen is goed voor zoā€™n 70 bunkers Ć©n 4,8 km (*) in totaal aan loopgraven. Of: mĆ©Ć©r loopgraven dan in de hele Westhoek samen. Dit is niet alleen uniek in BelgiĆ«, maar zelfs in Europa.

Het Agentschap voor Natuur en Bos (ANB) bouwde dit stuk bos samen met de provincie Antwerpen en de gemeente Kapellen uit tot een toegankelijke educatieve herdenkingssite met maximale toegankelijkheid voor het publiek: het Loopgravenpad.

Langs dit pad liggen de uitzonderlijk bewaarde loopgraven en 21 bunkers. Vier van die bunkers kan je ook vanbinnen bezoeken: een commandobunker, een mitrailleurbunker, een kanonsbunker en een troepenbunker.

(*) Het Loopgravenpad op zich is slechts anderhalve kilometer lang, maar je kan er, aan de overkant van de weg, nog eindeloos door het mooie Mastenbos lopen … wat we dan ook gedaan hebben.

Ondanks het miezerige weer hebben wij een heel fijne middag gehad met ons gezin. Kleine Man was met zijn loopfietsje, loopgraaf in … loopgraaf uit, kijken of er vleermuizen zaten/hingen in de bunkers, herfstbladeren rapen, …
Zo mogen er nog middagen volgen.

Zaterdag hebben we opnieuw gewandeld … ik moet tenslotte mijn 50 km (Strava Challenge) halen deze maand! Een rondje rond het Stappersven bij ons op de Kalmthoutse Heide. Rustig, weinig andere wandelaars want die trekken de ‘echte’ heide in, waar het voor de zoveelste dag op rij een overrompeling was.
Meer dan 5 km gestapt. Pat on the back for myself! Na de wandeling vonden we dat we wel een gebakje verdiend hadden …

Foto’s in diavoorstelling: (bij mij niet zichtbaar op mijn telefoon, wel op mijn laptop)

We hebben ook gisteren, maandag, gewandeld. Op de Brabantse Wal – onderdeel van Grenspark Kalmthoutse Heide – hebben we de wandelingen Muis en Uil gecombineerd. We waren er van de week gepasseerd en zagen dat er veel schapen graasden. Zo tussen de schapen wandelen, dat wou ik ook wel eens. Helaas gisteren geen schaap te zien!

Foto’s in diavoorstelling: (bij mij niet zichtbaar op mijn telefoon, wel op mijn laptop)

De week

Ik schrijf niet dikwijls weekoverzichten maar vandaag dus wel. šŸ˜

De afgelopen week was er eentje met plussen en een min. Laat ik maar met de min beginnen.

Maandag had ik een afspraak bij de huisarts. Ik heb al een tijd last van mijn linker pols. Uit die arm is er tijdens mijn operatie spierweefsel en een bloedvat gehaald. Het heeft voor mijn gevoel extreem lang geduurd eer die snede, van pols tot elleboog, dicht was. En het stukje aan mijn pols is altijd pijnlijk geweest, maar andere pijn dan dat ik nu heb. Met momenten is het gewoon niet uit te houden. Bij het fietsen voel ik elke oneffenheid in de weg. Mijn polsbrace helpt dan wel om de schokken op te vangen, maar ik stuur toch meestal met ƩƩn hand. Ook auto rijden is geen pretje. De huisarts wist niet direct wat het zou kunnen zijn en gaf me een verwijsbrief voor een echo. Gelukkig kon ik dinsdag al terecht bij de radioloog. Voordeel van in een privƩ praktijk te gaan. De echo wees uit dat de pees Ʃn de peesschede ontstoken zijn en dat er nogal wat vocht zit. Dat laatste had mijn kinesiste ook al geopperd.
Ijs leggen en een ontstekingsremmer nemen. Daar ben ik nu een kleine week mee bezig maar ik voel nog totaal geen verbetering. Het kan blijkbaar maanden duren eer het genezen is … ik mag er niet aan denken. En het mag eens gaan stoppen onderhand. Dat vond ik trouwens al na de trombose. Genoeg is genoeg.

Gelukkig zijn de plussen in de meerderheid.
Met het mooie weer zijn we redelijk sportief geweest. Ik doe mee aan de wandelchallenge op Strava en daarvoor moet ik in november 50 km wandelen. Voor een echte wandelaar (*) is dat een fluitje van een cent, voor mij niet want ik wandel niet graag. Maar het was droog weer en het bos lonkte. Dus hebben we woensdag een fijne wandeling gemaakt.

(*) Mijn zoon had nieuwe wandelschoenen gekocht die moesten ‘ingelopen’ worden. Hij heeft dan maar een stuk van de GR5 gelopen, 41 km.

De Uitlegger

Ook donderdag hebben we gewandeld. Geheel toevallig. We gingen naar de bakker en hebben dan maar een blokje gelopen. Als de zon schijnt moet je ervan profiteren, nietwaar?! Zo kwamen we voorbij het kerkje waar we in mijn jeugd naar de nachtmis gingen met kerst. Ik was er jaren niet meer geweest. Het deed me plezier dat de Mariagrot nog redelijk intact was.

Het Missiehuis en de Mariagrot

En jawel hoor, ook vrijdag wandelden we. Op de heide deze keer. De poetsvrouw kwam in de voormiddag en om ons nu op te sluiten in een kamer waar zij niet bezig is en constant te moeten verhuizen (regels van het poetsbureau), daar hadden we geen zin in. Wij dus onze wandelschoenen aan en naar de heide. Het was nog rustig toen we vertrokken, maar toen we na onze wandeling terug de heide uitwandelden krioelde het al van de wandelaars.
Wat zijn we toch gezegend om in zo’n mooie omgeving te wonen.


En het kon niet op want in de namiddag hebben we de fiets genomen en 30 km gefietst. Wat een zalig weer was het!

En zaterdag was het nog meer van dat. Weer 36 km erbij.


Ik heb ook nog een namiddag TV gekeken, iets wat ik eigenlijk nooit doe. Hoe dat zo kwam? Tijdens de eerste lockdown keek half Vlaanderen naar de Netflix serie Unorthodox. Aangezien wij geen Netflix hebben (en ook niet willen) en ik toch getriggerd was door de positieve reacties op de serie, heb ik toen het boek van Deborah Feldman gelezen. De Joodse cultuur intrigeert me, net zoals alle min of meer ontoegankelijke culturen. Het boek speelt zich af tijdens de jeugd van Esther. De serie begint waar het boek eindigt. Daar was ik nieuwsgierig naar en daarom ben ben ik online op zoek gegaan naar de serie. Die heb ik gevonden, weliswaar met Duitse ondertiteling, maar dat was geen probleem. Eerst het boek lezen was zeker niet verkeerd, al zijn de flashbacks niet altijd gelijklopend met de gebeurtenissen uit het boek.
Ik heb de vier afleveringen in Ć©Ć©n ruk uitgekeken. Mooie serie!

The Weekend

Het was nog eens mooi weer afgelopen weekend. Nu ja, het was droog en er was geen wind. Dat is al veel de laatste weken.

Dus hebben wij de wandelschoenen aangetrokken en hebben wij zaterdag 5.77 km gewandeld in het Mastenbos. Het is een mooi bos met veel afwisseling, lange dreven om door te wandelen of te fietsen, een stuk heidelandschap, grasland, en, in dit seizoen, immens veel paddenstoelen overal.
Hier vind je ook een nog zeer volledige Duitse 4.8 km lange loopgravenlinie uit 1917 met zo’n 70 bunkers.
Toen onze zoon zo’n jaar of twaalf, veertien, was, waren die bunkers een geweldige aantrekkingspool voor hem en zijn vrienden. Vlotje bouwen om het antitankkanaal over te steken en fikfakken in de bunkers. Alles wat niet mocht! Gelukkig kwamen we dit pas later te weten.

Foto’s (diashow)!

Nadien hebben we de plaatselijke horeca gesteund, met name het cafƩ van mijn schoonzus. Woensdag hebben ze het volledige terras laten overkappen en de terrasverwarmers stonden klaar om geplaatst te worden om de klanten ook in de winter comfortabel buiten te kunnen ontvangen. Kosten noch moeite werden gespaard. En toen kwam vrijdag het nieuws dat ze weer voor vier weken moesten sluiten. Mijn broer was er het hart van in. Niets aan te doen. Het is voor de hele horeca hetzelfde.

Zondag hebben we – uiteraard, zou ik zeggen – naar Vlaanderens Mooiste gekeken. Mathieu (Van der Poel) en Wout (Van Aert) hebben tot de laatste seconde voor suspens gezorgd. Wat een spannende eindspurt! En wat een ontlading achteraf bij Mathieu. Zo mooi om te zien. Ik hou het dan zelf ook niet droog.

Zondagavond hebben we nog eens de plaatselijke horeca gesteund en genoten van een lekkere maaltijd. Zeer coronaproof, zoals we dat eigenlijk overal ervaren hebben de laatste maanden. Het was de laatste maaltijd buitenshuis voor de volgende vier weken. šŸ˜¢

Gisteren, maandag, scheen er zowaar een zonnetje. Tijd voor nog eens een wandeling want de rest van de week ziet er niet veelbelovend uit. We wandelden de ‘lange’ lus (5 km) van het Ertbrandbos deze keer. Dit bos herbergt het Fort van Ertbrand met zijn bunkers, onderdeel van de ‘historische fortengordels van Antwerpen als vleermuizenhabitat’. Helaas geen vleermuis te zien.

Och ja, ik smijt er nog eens een diashow achteraan van het Ertbrandbos.