Hier…

… zijn we dinsdag in de loop van de namiddag aangekomen. ‘Hier‘ is een B&B in Les Issambres-Sainte-Maxime waar we een week blijven. Daarna reizen we weer naar een andere locatie.

Le Petit Ramsès

Ondanks dat het dinsdag een gewone werkdag was, hebben we goed kunnen doorrijden van Mâcon tot Sainte-Maxime. Maar we moesten wel Lyon voorbij en wie daar al eens gepasseerd is, weet dat het daar áltijd file is. Lang voor we aan de tunnels waren, stonden we al stil.

Ik dacht bij mezelf, ik kijk eens op Waze of die een andere optie heeft. En dat had Waze: een melding dat de alternatieve route maar liefst 180 minuten sneller was. Daar moesten we niet lang over nadenken! Het was zo eenvoudig: de autostrade verlaten, klein stuk door een rustig deel van Lyon en dan weer de A6 op. De tunnels hebben we niet meer gezien.
Waze is mijn vriend!

Terug aan de Côte d’Azur, ik had het een week geleden niet kunnen denken. In de jaren ’70-80 kwamen we bijna jaarlijks in deze regio maar de laatste keer is nu toch wel twintig jaar geleden. Het wordt dus een herontdekking van de kuststadjes en van het hinterland, de zoveelste trip down memory lane.

Is het een teken van oud worden als je dingen van vroeger terug gaat opzoeken? Het zou me niet verbazen.

Alvast een paar beelden van Sainte-Maxime.

Wordt vervolgd.

Onderweg

Maandag vertrokken wij dus met een andere bestemming dan eerst gepland. We passeerden Luxemburg, Metz, Nancy en belandden uiteindelijk rond 17 uur in Mâcon.

Onderweg hadden we zon en wolken, maar we trotseerden ook twee immense stortbuien, à la rijden tegen 30 km/u. Gevaarlijk, maar het was rustig op de weg want het was ook in Frankrijk pinkstermaandag.

We checkten in in het geboekte hotel, zwierden onze koffers in de kamer en gingen op zoek naar een terrasje aan de Saône. Gemakkelijker gezegd dan gedaan. De meeste zaken waren gesloten, maar wie zoekt die vindt.

Een lekker glas Viré-Clessé

Een restaurant vinden was al even niet-evident op deze tweede pinksterdag. Daar had ik mij in de auto mee beziggehouden.

Enfin, nog een eind gewandeld in de niet-zeer-aantrekkelijke en tamelijk verwaarloosde stad en ons tegen half acht naar het restaurant begeven.

Ma table en ville. Klein, modern, gezellig, man in de keuken, vrouw in de bediening. Een zeer beperkte kaart met keuze uit twee voorgerechten, twee hoofdgerechten, kaas en twee desserts. Eigenlijk min of meer eten wat de pot schaft.

Maar het was super lekker, zeer fijn verzorgd, mooie bordjes (met veel groenten wat een uitzondering is in Frankrijk!). Daar kunnen wij echt van genieten.

Vandaag gaat de reis verder.

Waar naartoe? Je leest het nog.

Change of plans

Normaal gezien waren wij nu op weg naar Duitsland om te gaan fietsen. We zouden stukken van de Romantische Strasse fietsen en rondom de Bodensee. Ik heb er dagenlang voor aan de computer gezeten om alles minutieus uit te stippelen en de hotels waren al lang op voorhand geboekt.

De weergoden beslisten er anders over. Er wordt in die regio té veel regen voorspeld om fijn te kunnen fietsen want, je weet het, ik ben een salonfietser.

Dus heb ik gisteren alle hotels geannuleerd en ben ik naarstig op zoek gegaan naar een andere bestemming. Want we willen en we zullen op reis!

Waar naartoe?

Dat ontdek je in de loop van de komende weken …

World Bicycle Day

Dat was vrijdag 3 juni. Was het niet dat Rudi erover geblogd had, ik had het niet geweten.

Maar we hebben toevallig wel gefietst op World Bicycle Day. Achtenzestig kilometer 💪 door de Limburgse Kempen en een stukje Maasland.

We hebben zelfs door de bomen gefietst! Misschien leuk voor kinderen – net zoals fietsen door het water – maar eigenlijk stelde het niet veel voor.

Ik heb niet veel foto’s genomen. Het was nogal een saaie rit met veel van hetzelfde. Niet mijn ding. Ik hou van afwisseling.

We hadden onze picnic meegenomen want ik had zo’n voorgevoel dat we niet veel ‘kapellekes‘ (als in eet- en drinkgelegenheden) zouden tegenkomen. En mijn voorgevoel was juist.
Wel veel andere kapellekes Anne!

Het was overal heel rustig en de fietspaden waren goed in orde. Dat is in België vaak wel anders.

Die achtenzestig kilometer waren er trouwens meer dan genoeg. Ik ben nog aan het recupereren van mijn zere poep en knieën!

Foto’s!

Kunst

Het was alweer een hele tijd geleden dat we schoonbroer en schoonzus nog gezien hadden. Er zijn meerdere schoonbroers- en zussen ‘van de koude kant‘ maar het contact met manlief zijn familie is niet denderend (buiten deze ene broer), nooit geweest trouwens. Dit terzijde.

Omdat het toch weer eens tijd werd om wat bij te babbelen hadden we hen uitgenodigd om te komen eten. Schoonzus kan het dan niet laten om iets mee te brengen: een bos bloemen, een fles wijn, of iets dergelijks.

Deze keer hadden ze wel iets heel aparts bij. Mijn schoonbroer is heel creatief. Hij werkt in de grafische sector, fotografeert, doet keramiek, schildert en knutselt met papier. Neen, hij knutselt niet. Hij maakt papierkunst in diverse vormen. Ik kijk altijd vol bewondering naar de werken die bij hen in huis hangen.

En nu had hij eentje speciaal voor mij gemaakt. Ik ben er zo blij mee.

Het is een soort honingraat van gekleurde en in een acht-vorm geplooide papiertjes die naast elkaar in een houten kadrement worden gekleefd.

De omschrijving op de flyer van zijn laatste tentoonstelling luidde als volgt: “P.H. maakt hier schilderijen/sculpturen met rolletjes gekleurd papier die hij aan de top een andere kleur geeft (lichtgeel/felgeel bij het werkje dat hij voor mij maakte). Zo ontstaan mooie reliëf-werken waarin de kleurschakeringen voor een dynamisch diepte-perspectief zorgen, met golvende kleurbewegingen.”

Bij hen in huis hangt er een heel groot werk in diverse kleuren dat van ver op een modern schilderij lijkt. Heel mooi, maar ook heel arbeidsintensief (en bijgevolg niet te betalen).

Spam

Blijkbaar verdwijnen mijn reacties bij verschillende bloggers die ik volg in de spam. Eerder deze week bij Suskeblogt, gisteren bij Samaja en vandaag bij Affodil.

Ik kijk het wel eens na en hoewel ik er zeker van ben dat ik heb gereageerd, vind ik mijn reactie niet terug. Ik vind dat heel vervelend want zo lijkt het of het me niet interesseert wat iemand schrijft en dat is absoluut niet waar.

Ik check zelf zo om de week mijn spam en het verbaast me altijd hoeveel reacties er daar terechtkomen.

Het zou mooi zijn mocht WordPress hier iets aan verbeteren want niet iedereen kijkt regelmatig zijn spam na.

Personeelstekort

Zondagmorgen in de supermarkt. Erg druk, zoals op andere zondagen.
Kom ik bij de kassa met mijn 3 artikelen en zie ik dat er slechts twee kassa’s open zijn. Ze hebben ook wel één zelfscan kassa maar die werkt alleen als je met zo’n scanner gewinkeld hebt. Dat had ik niet.
Op een krijtbord lees ik: “Helaas kunnen wij door personeelstekort het vlot winkelen niet waarmaken”. Dat was eraan te zien. Lange rijen bij de twee kassa’s. Ik denk dat ik wel een kwartier heb aangeschoven.

En het personeelstekort doet zich niet alleen voor in de supermarkt. Mijn schoonzus houdt het Parochiecentrum-café open. Zij werkt met flexi’s en studenten. Na de lockdown zijn de flexi’s niet meer teruggekomen en volgende maand hebben de studenten examen. Zij is dus verplicht om twee weken te sluiten want een zaak met terras en grote tuin run je niet met twee of drie man als het mooi weer is.

Overal hoor je hetzelfde verhaal, in elke sector. De zorg, het onderwijs, het openbaar vervoer, de luchtvaartmaatschappijen en luchthavens, …

Waar zitten al die mensen die we nu tekort hebben?

Kletskassa

In Balen, in de Kempen, lanceerde supermarktketen Jumbo zijn eerste kletskassa op Belgische bodem.

De kranten stonden er vol van, het was zelfs op het nieuws.

Niets voor mij. Ik kan niet snel genoeg buiten zijn uit de supermarkt en waar het kan gebruik ik de selfscan kassa’s. Wel een goed initiatief voor mensen die veel alleen zijn en tijd hebben om een praatje te slaan met de kassier(ster).

De supermarkt moet er dan wel het geschikte personeel voor hebben.

Mocht zo’n kletskassa ooit bij ons in de Aldi ingevoerd worden (gaan ze nooit doen want die dames moeten hun quota halen), dan gaan ze toch op zoek moeten gaan naar wat vriendelijker mensen. Het lijkt wel of de kassiersters die er werken worden uitgezocht op onvriendelijk en zelfs onbeleefd zijn. Ik kom er dan ook zelden.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik veel liever over de grens boodschappen doe, en dat is niet alleen omwille van de gunstiger prijzen. Het winkelpersoneel is er over het algemeen veel vriendelijker dan in België.

Fans van de kletskassa onder mijn lezers?

Winnaar

Ik heb weer wat gewonnen. Dat gebeurt de laatste tijd wel vaker. Alleen spijtig dat het altijd zo’n dubieuze zaken zijn.

Iemand geïnteresseerd in 2 miljoen euro? Ik stuur met plezier de mail van Vicky door want ik hoef Vicky haar centen niet.