Herinneringen …

Een blogpost met herinneringen aan vervlogen tijden …

Een jonge vrouw, zal ergens eind jaren ’40 geweest zijn.

Een stralende bruid op 30 september 1953.

Een moeder met haar eerstgeborene, foto uit 1956.

Een trotse moeder, de spil van een gelukkig gezin, omringd door haar man en haar drie kinderen, in 1962 bij de geboorte van haar jongstgeborene.

Een jaar of vijf later.

Een grootmoeder (moeke/Mutti) en haar zes kleinkinderen die ze intens liefhad. En dat was wederzijds.

haar 80ste verjaardag in 2010


Mijn moeder overleed op 6 januari 2014, vandaag precies 8 jaar geleden.

Het gemis is nooit groter geweest.

Nieuwjaarsbrieven

Gelukkig nieuwjaar!

In haar eindejaarslogje schreef Omabaard over de nieuwjaarsbrieven die haar kleinkinderen voorlazen. Blijkbaar is dit een typisch Vlaamse traditie en ik ben eens gaan zoeken naar de oorsprong ervan.

Nieuwjaarsbrieven zijn een gebruik uit de Belgische christelijk-katholieke cultuur en zouden ontstaan zijn in de 16de eeuw. Toen was dit echter enkel voor de elite, want alleen zij gingen naar school en konden lezen en schrijven. De brieven kwamen ook vooral voor in het uitgeversmilieu. Ze werden in het Latijn in dichtvorm geschreven op mooie, met goud of zilver omlijste, bladen. Vanaf het begin van de 20ste eeuw werden de nieuwjaarsbrieven in de klas geschreven. Zo konden de kinderen hun vaardigheden demonstreren die ze hadden opgedaan in de lessen schoonschrift. (bron: De nieuwjaarsbrief – Een stukje geschiedenis).

Ik herinner me nog heel goed dat we in de periode voor de kerstvakantie op school met een kroontjespen onze brieven moesten schrijven. Dat ging in opperste concentratie want het moest zonder fouten en zonder vegen. Een tintenkiller bestond toen nog niet en met uitgommen had je al snel een gat in je brief. Opnieuw beginnen was geen optie, want zo’n brieven waren duur en de ouders moesten op voorhand opgeven hoeveel elke leerling er nodig had.

In de laagste klassen was dat een kort briefje, maar het werd steeds langer naarmate je in een hogere klas terecht kwam. Vanaf de middelbare school werden er, voor zover ik mij herinner, geen nieuwjaarsbrieven meer geschreven.

In mijn tijd in de lagere school (1960-1966) schreef ik drie brieven: een voor ‘liefste moeke en vake’ (mijn ouders), een voor ‘lieve peter’ (grootvader langs vaderszijde) en een voor ‘lieve meter’ (grootmoeder langs moederszijde). De brieven werden destijds beloond met geld voor de spaarpot.

Traditioneel worden nieuwjaarsbrieven op nieuwjaarsdag voorgelezen of voorgedragen. Maar aangezien de peters en meters in deze tijd meestal niet meer de grootouders zijn, hebben de kinderen vaak zodanig veel adresjes dat er ook op andere dagen gelezen wordt. Kinderen van nu hebben dan ook een veel zwaardere klus dan in onze tijd. Zeven nieuwjaarsbrieven schrijven is geen uitzondering!

Ook wij krijgen al enkele jaren een nieuwjaarsbrief van onze Kleine Man. Zijn eerste briefje was er eentje van toen hij een maand of veertien was: een rijmpje door zijn mama gemaakt en voorgelezen.

Dit jaar kregen we een ‘echte’, niet zelf geschreven uiteraard want het kind is pas vier, maar wel zelf opgezegd, dicht bij mama en met een verdraaid stemmetje van verlegenheid. De verlegenheid was snel verdwenen nadat hij zijn cadeautje gekregen had. Want dat hoort er natuurlijk bij.

Ik heb er ook nog een van mijn zoon gevonden, vierde leerjaar. Een lange brief … en schoonschrift was niet zijn sterkste kant. Wat zal het kind daarop gezweet hebben.

Herinneringen …

Een blogpost met herinneringen aan lang vervlogen tijden …

Mijn jongste tante, de zus van mijn moeder. Ze was 11 jaar ouder dan ik en we hebben veel met elkaar opgetrokken. Onderstaande foto (zij en ik) dateert van 1955.

Zij en ik

Ze ging ook met ons mee op vakantie. Deze foto is genomen in Koksijde, op de Hoge Blekker, in de zomer van 1966. Links ‘ons’ Imeld, daaronder mijn zus, naast haar mijn broer en rechts op de foto ik.

Zij, mijn zus, mijn broer en ik

Ook toen ik ouder was heb ik veel aan haar gehad. Ze was jong van geest en leefde altijd erg mee met mijn verhalen over vriendjes en vriendinnen.

Ze overleed in december 2019 aan de gevolgen van de ziekte van Parkinson waardoor ze al op relatief jonge leeftijd getroffen werd. De laatste jaren was het contact tussen ons niet meer zo intens. Zij had op latere leeftijd nog een man leren kennen die niet zo gebrand was op bezoek. En de laatste jaren woonde zij noodgedwongen in een RVT en was niet meer mobiel. Gelukkig heb ik in de maanden voor haar dood toch de draad weer opgepakt en ben ik nog verschillende keren bij haar op bezoek geweest. Blij dat ik dat nog hebben kunnen doen voor haar.

Jaaroverzicht 2021

2021 … het was niet veel beter dan 2020.

Covid bleef ons leven en daardoor ook ons doen en laten beheersen. Maar dat vond ik nog het moeilijkste niet. Ook mijn mondkanker bleef als het zwaard van Damocles boven ons hoofd hangen want de complicaties volgden elkaar op in sneltempo. Zoveel complicaties, zoveel ingrepen. Ik ben ondertussen de tel kwijt. Er volgt trouwens over enkele weken nog een ingreep … na de zoveelste complicatie.

In september kwam dan de volgende mokerslag: huidkanker. Gelukkig een traaggroeiende vorm en beperkt in omvang, maar toch weer dat vieze K-woord. En dus ook opnieuw een operatie. Ik ga er niet verder over uitwijden, het staat allemaal op mijn blog.

Normaal doe ik niet aan goede voornemens maar voor 2022 maak ik een uitzondering: ik wil mijn ziektes een plaats geven en leren aanvaarden dat de situatie is wat ze is, hoe moeilijk ook en ondanks blijvende pijn en ongemak. Ik kan er toch niks aan veranderen en ik wil verder met mijn leven. Ik ben altijd een positief iemand geweest en die persoon was ik de laatste anderhalf jaar kwijt. Die wil ik terug.

Nog even terug naar 2021. Dit tweede covidjaar heeft eigenlijk van mij min of meer een kluizenaar gemaakt. Twee jaar nauwelijks iemand zien doet wat met een mens. De behoefte aan sociaal contact was en is zeer klein. Wel blij dat we onze kinderen en Kleine Man terug mochten en konden zien. In tegenstelling tot vorig jaar kerst – toen we bij hen in de tuin rond de vuurkorf hebben gezeten, op den duur in de regen – kon het kerstfeestje dit jaar opnieuw binnen in ons warme huis plaatsvinden. Niet zoals gewoonlijk met het gezin van mijn broer want hij is nog herstellende van covid. Hopen dat het volgend jaar weer allemaal terug kan.

Ondanks alles hebben we ook best nog wel kunnen genieten van dit tweede covidjaar. We zijn veel weggeweest. Geen verre reizen, maar wel mooie daguitstappen als het weer het toeliet, want dat was ook al niet om blij van te worden, en korte fietsvakanties in binnen- en buitenland. En één heerlijke lange vakantie van zes weken.

Strava zegt me dat ik 2.492 kilometers gefietst heb en 204 (geregistreerde) kilometers gestapt. Mijn doel was: meer fietskilometers dan in 2020 en dat is gelukt. Het zijn er maar liefst 766 meer dan vorig jaar!

Ter vergelijking: mijn echtgenoot heeft zijn beoogde doel van 12.000 fietskilometers gehaald op 236 actieve dagen. 🏆

Strava blijft een fantastisch leuke en – voor mij – motiverende app.

Op naar een nieuw sportief jaar!

Aan foto’s geen gebrek, aldus hierna een impressie van onze activiteiten.
Geen idee waarom de foto’s zo schots en scheef staan. Ik heb van alles geprobeerd maar WordPress blijft voor mij geheimen hebben. Het zij zo.

Blogvrienden, lezers en lurkers,
onthoud van ’t oude jaar alleen de beste dagen
en spring met goede moed het nieuwe jaar tegemoet.

😘

Voor mijn archieven:
April – Oostduinkerke – 5 nachten app. Duinlicht via AirBnB (fietsen)
Mei – Sint-Martens-Latem – 1 nacht Auberge du Pêcheur met Bongobon (fietsen)
Juli – Veenendaal – 2 nachten Van der Valk (fietsen)
Juli – Saint-Malo – 5 nachten Kyriad Prestige (fietsen)
Augustus – Spijkenisse – 2 nachten Carlton Oasis (fietsen)
Augustus – Zaandam – 1 nacht Zaan Hotel (fietsen)
September – Hoorn – 2 nachten Van der Valk (fietsen)
September – Dijon (B&B Le Petit Tertre) /Pézenas (B&B Maison 1634) / Tarragona (H10 Imperial Tarraco) – 5 nachten (onderweg naar Spanje)
Oktober – Guardamar del Segura – 31 heerlijke dagen in Casa Thimar
November – Barcelona (H10 Cubik) / Bourg-en-Bresse (Best Western Hôtel de France) – 3 nachten (onderweg terug naar huis)

Herinneringen …

Een blogpost met herinneringen aan lang vervlogen tijden …

Als eerste ons ouderlijk huis. Dit rijtje huizen zijn de oudste in onze straat. Ze zijn gebouwd omstreeks 1937.

Mijn ouders kochten het toen ze trouwden in 1953. Zoals zo vaak gebeurde in die tijd hebben ze eerst een aantal maanden ingewoond bij de ouders, al weet ik niet meer of het bij bomma en bompa was of bij moemoe en vava.

Ik herinner me nog dat zij een tijdlang de bovenverdieping verhuurden aan mensen die later onze overburen geworden zijn.

Er is in de loop der jaren ook flink aan verbouwd. Omstreeks 1962 werd het een winkelhuis voor de verkoop van ‘granen, zaden en meststoffen’. Mijn moeder runde de winkel, mijn vader werkte in het labo bij Agfa-Gevaert en nam op zaterdag de bestellingen voor zijn rekening.

Toen mijn ouders stopten met de winkel – dat moet ergens in de jaren ’80 geweest zijn – werd er opnieuw verbouwd. Het winkelhuis kreeg een andere voorgevel en ook binnen waren er wat veranderingen. De buitenkant ziet er tot op de dag van vandaag nog hetzelfde uit. Het huis van de buren is trouwens nog in de originele staat.

Sinds het overlijden van mijn moeder in januari 2014 woont mijn nichtje, de dochter van mijn broer, in ons ouderlijk huis. Zij heeft de binnenkant aangepakt en er een moderne woning van gemaakt. Ik loop er de deur niet plat maar het is wel fijn dat het huis in de familie is gebleven.

Testen

Manlief kreeg woensdag een melding op zijn Coloralert app dat hij drie dagen eerder zou blootgesteld geweest zijn (wat een zin) aan een hoogrisicocontact. Aangezien wij niemand zien – ook onze kinderen niet vermits Kleine Man in quarantaine is – kon het ‘contact’ alleen tijdens de boodschappen zijn ontstaan. Er zijn nog altijd mensen die nooit van de anderhalve-meter-regel gehoord hebben en hun adem in je nek blazen in de rij bij de kassa van de supermarkt.

Het was ons niet geheel duidelijk wat nu de volgende stappen waren. Testen? Niet testen? Wachten tot hij symptomen heeft? Zeer onduidelijke berichtgeving overal.

Op de app stond er een nummer van een contact tracing center waar we na ettelijke pogingen en vele uren later iemand aan de lijn kregen. De dame checkte manlief zijn identiteit, stelde een aantal vragen en zei dat hij sowieso moest getest worden, symptomen of niet. Hij kreeg hiervoor een Covicode waarmee hij online een afspraak kon maken in een testcentrum in de buurt. En in afwachting van een negatief testresultaat moest hij in quarantaine (en had ik het echtelijk bed helemaal voor mij alleen 😁).

Zo gezegd, zo gedaan. Test donderdag 11u.

Donderdagavond hadden we al resultaat. Negatief. Uiteraard, zou ik bijna zeggen want hij had geen enkel symptoom.

Ik vraag me af of er niet onnodig veel getest wordt. Waarom laten testen als je geen symptomen hebt? Blijf gewoon een week binnen en vermijd contact.

Ik word eigenlijk doodzenuwachtig van dingen zoals de Coronalert app. Het zorgt voor onnodige onrust. Ik ga hem verwijderen, ik zie toch geen mens. Weg met de onrust!

Moest je ooit hetzelfde voor hebben, dan weet je nu wat je te doen staat.

De week

Het was – op een enkel fijn moment na – een rotweek. Feel free om het tabblad te sluiten als je een goed-nieuws-show verwacht.

Zondag …
… kregen we Zoonlief en zijn gezin op (zieken)bezoek. Kleine Man vond het precies heel gewoon dat er een dik verband op mijn neus zat.

Hij keek me eens aan en zei “Ik heb ook een pleister … van Paw Patrol. Jij hebt geen pleister van Paw Patrol hè oma? Ik ga er een voor jou meebrengen”. Lief, toch?

Maandag …
… kwam mijn beste vriendin op bezoek met een boeketje tulpen om me een hart onder de riem te steken voor de ingreep van dinsdag.

Ik ben de hele dag ambetant geweest, uit schrik voor wat me te wachten stond.

Ik ben heel lang bang geweest voor de tandarts tot ik jaren geleden bij een heel zachte en geduldige tandarts terechtkwam. Beetje bij beetje verdween mijn angst. Helaas is die nu helemaal terug. Wat er in mijn mond gebeurd is en nog gebeurt is natuurlijk ook niet te vergelijken met een normaal tandartsbezoek.

Dinsdag …
… waren we al vroeg onderweg want ik had om 10u mijn afspraak bij de MKA-chirurg en als je de Antwerpse Ring over moet vertrek je maar beter op tijd.
Onderweg heb ik twee Xanaxen genomen om de grootste schrik wat te onderdrukken. Of het geholpen heeft?

Negen venijnige prikken kreeg ik in mijn mond. Ze legde uit dat die zo pijnlijk zijn omdat er heel weinig weefsel is door het wegnemen van tanden en tandvlees vorig jaar. En net daar moest ze natuurlijk ‘werken’. De cyste rond mijn implantaat is weggesneden en er zijn langere titanium ‘abutments‘ op de implantaten gezet zodat deze niet zo gemakkelijk meer kunnen overgroeien met littekenweefsel in afwachting tot ik er klaar voor ben om een prothese te laten plaatsen.
Enfin, ik moet eerlijk zeggen dat de ingreep op zich meeviel. Buiten veel trekken en duwen om de kunststof abutments te verwijderen heb ik van het snijden zelf niets gevoeld. Maar die spuiten …
Hindernis genomen!

Aan de rest van mijn problemen (eten, spreken, slikken) kan ze weinig doen.
Ze gaat wel contact opnemen met de pijnkliniek voor mijn zenuw- en fantoompijnen. En ze raadde me ook aan om psychologische hulp te zoeken omdat ik redelijk diep zit en er alleen niet uit geraak. Dat laatste, ik weet niet of ik daar zo blij mee ben.

Om kwart over drie heeft Manlief onze Kleine Man van school gehaald, zoals elke dinsdag. Na school is hij altijd moe. Hij eet dan een boterham of een koek waarbij hij steevast meldt “van mijn mama mag ik een filmpje zien”. Meneer installeert zich dan in afwachting van de boterham/koek alvast in de zetel, met de tablet op zijn schoot. Hij kent al goed zijn weg in de Ketnet Junior app!
Het is natuurlijk al Sinterklaas wat de klok slaat dezer dagen.

Eens mijn verdoving uitgewerkt was kreeg ik zodanig veel pijn dat ik met een zware pijnstiller (die nauwelijks hielp) in bed gekropen ben en de rest van de dag horizontaal heb doorgebracht.

’s Avonds kreeg ik een berichtje van mijn broer dat hij positief getest was. Hij is erg ziek. Bij hem – net zoals bij mijn vader destijds – ontaardt een gewone verkoudheid heel snel in een longontsteking. Ik hoop dat hij niet te lang wacht om naar het ziekenhuis te gaan en dat hij niet eindigt zoals onze neef vorig jaar.
Dat vieze virus komt nu wel heel dichtbij.

Woensdag …
… ’s Middags controle bij de plastisch chirurg voor mijn neus. De ‘flap’ is goed aan het ingroeien en krijgt doorbloeding. Dat is natuurlijk goed nieuws. De draadjes zijn eruit en ik mag me weer douchen en mijn neus snuiten. Dat laatste was nog het lastigste van alles. Ik heb het resultaat zelf nog niet gezien want hij heeft er stripjes opgekleefd die nog een paar dagen moeten blijven zitten. Mijn oorlel ziet er ok uit. Buiten dat mijn rechteroor nu een beetje korter is dan mijn linker ga je daar niet veel van zien eens het genezen is.

Donderdag …
… Het gaat nog altijd niet goed met mijn broer. Hij is opgenomen in het ziekenhuis en ligt aan de zuurstof.
Vorig jaar covid gehad, dit jaar twee keer gevaccineerd. Valt toch niet te rijmen?

Het is daar echt miserie troef. Mijn schoonzus is vorige week geopereerd aan haar hand die op drie plaatsen gebroken was en waar ze veel te lang mee is blijven lopen, deels door een foute diagnose van het ziekenhuis in Portugal waar ze op vakantie waren en deels ‘dankzij’ covid omdat haar eerder geplande operatie niet kon doorgaan. Zij kan helemaal niets want ze heeft nog geen vaste gips.

Ondertussen is ook hun dochter positief en in quarantaine en moet ook haar klasje – het klasje van onze Kleine Man – in quarantaine. Hij belde zelf om het me te vertellen. “Juf Marieke heeft corona. En nu mag ik niet naar school. Mama moet met mij spelen en ook werken.”
Bijgevolg geen sinterklaasfeestje met de neefjes en nichtjes dit weekend. En het kind was er zo op uit.

Vrijdag …
… Ben ik nog maar eens lang mijn tandarts geweest want ik kan nauwelijks nog eten. Het lijkt wel alsof, na al het duw- en trekwerk van dinsdag, mijn hele ondergebit (of wat er nog van overblijft) is weggezakt. Het is altijd wat als de chirurg in mijn mond gewerkt heeft en ik ben het – excusez le mot – kotsbeu! Je zou van minder de moed verliezen.

Zaterdag …
… Zouden we gaan babysitten omdat zoon en schoondochter een etentje hadden voor de 65ste verjaardag van haar mama. Maar Kleine Man had symptomen en moest getest worden. Helaas liet het resultaat op zich wachten. Zij geen feestje, wij geen feestje.

En Sinterklaas zal bijgevolg morgen ons huisje voorbij gaan en een week later nog eens terugkomen. Op hoop van zege …

Er is er eentje jarig!

Onze Kleine Man viert vandaag zijn vierde verjaardag.

Wat vliegt de tijd.

Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat we in de Carrefour in Schoten aan de charcuterie stonden toen Zoonlief belde met het heuglijke nieuws.

Ik was volledig van mijn melk want het was een week vroeger dan voorzien. In eerste instantie vergat ik zelfs te vragen naar de naam van de baby.

En toen hij zei dat ze hem Wannes genoemd hadden vloeiden er tranen van ontroering. Mijn kleinkind vernoemd naar mijn vader (Joannes). Hoe mooi is dat?!

In tegenstelling tot vorig jaar (corona), vieren we dit jaar wel een feestje met de hele familie.

Het kind is zelf zo enthousiast over zijn verjaardag. Gisteren heeft hij met zijn mama 25 cupcakes gebakken – en vooral overdadig versierd – om uit te delen in de klas. Dat is zijn eerste keer want vorig jaar was de school gesloten tijdens deze periode.

“Ik mag dan op de troon (=versierde stoel) zitten en ik krijg een kroon.
Francis, Lenn en Omar komen naar mijn feestje en dan krijg ik cadeautjes”.
Dat laatste zal wel het belangrijkste zijn!

Anecdote:
Tijdens onze wandeling vorige week vertelde hij dat hij ‘vroeger’ in de buik van zijn mama zat. “En toen had ik honger en wou ik pap en ben ik eruit gekomen”.

Dino’s

Maandag is kleinzoondag. Om 8 uur stonden Kleine Man en zijn mama gisteren al aan de deur.

Binnen het uur was de living herschapen in een slagveld. De Duplo trein half opgebouwd, de bak met K’nex omgekieperd, de robots op een rij en de Monster Trucks en Micro Machines er kriskras tussendoor. Het kind kan zó slecht zijn aandacht bij één ding houden, dat wordt echt nog een probleem.

Op een gegeven moment is hij dan zó overprikkeld door de chaos dat er niks meer mee aan te vangen is. We kennen dat, de geschiedenis herhaalt zich … Dan nemen we onze toevlucht tot een rustig zetelmoment en mag hij even een filmpje kijken op de tablet. Als het aan hem ligt, kijkt hij de rest van de dag filmpjes maar dat is buiten ons gerekend. Mag ook niet van zijn ouders trouwens.

Maar we hadden geluk vandaag. Hij is zot van dino’s en laat er nu toch net in het Wijnegem Shopping Center een dino expo zijn. Wannes heeft het moeilijk met onverwachte zaken, dus papa en mama hadden hem al voorbereid en ook duidelijk gemaakt dat het geen echte dino’s zijn. Hij wist ons haarfijn uit te leggen dat het robots zijn in combinatie met sensoren die de dino’s laten bewegen en geluid produceren. Drieënhalf is het kind!

En toch werd ‘ik ben al supergroot‘ plots heel klein toen hij oog in oog stond met de T-rex die net begon te brullen. Hij heeft toch wel een klein bang hartje als het erop aankomt, hoewel hij het allemaal wel cool vond.

De zes displays staan verspreid over het winkelcentrum. Het was een flinke wandeling – meer een looptocht want wandelen kent een kleuter niet – voor zijn korte beentjes.

Na nog even iets te hebben gedronken – jong geleerd is oud gedaan – reden we met een stil jongetje terug naar huis. Twee minuten voor we thuis waren merkte ik dat hij in slaap gevallen was. We kennen dat, de geschiedenis herhaalt zich …

Na de middagboterham ging hij met opa in de tuin werken. Heeft hij warempel een flink maaltje aardappelen uit de grond gehaald. Op mijn vraag ‘hoe komen die aardappelen hier’ wist hij me te antwoorden dat opa ‘schietaardappelen‘ – doorgeschoten aardappelen dus – in de grond had gestopt.
En het boompje dat niet wilde groeien moest er ook uit. ‘Ik fiks dat wel met mijn graafmachine’, zei hij.

Hij wordt zo groot, het gaat allemaal zo snel. We zijn gelukkig en dankbaar dat we zijn ontwikkeling mogen en kunnen volgen.