Dino’s

Maandag is kleinzoondag. Om 8 uur stonden Kleine Man en zijn mama gisteren al aan de deur.

Binnen het uur was de living herschapen in een slagveld. De Duplo trein half opgebouwd, de bak met K’nex omgekieperd, de robots op een rij en de Monster Trucks en Micro Machines er kriskras tussendoor. Het kind kan zó slecht zijn aandacht bij één ding houden, dat wordt echt nog een probleem.

Op een gegeven moment is hij dan zó overprikkeld door de chaos dat er niks meer mee aan te vangen is. We kennen dat, de geschiedenis herhaalt zich … Dan nemen we onze toevlucht tot een rustig zetelmoment en mag hij even een filmpje kijken op de tablet. Als het aan hem ligt, kijkt hij de rest van de dag filmpjes maar dat is buiten ons gerekend. Mag ook niet van zijn ouders trouwens.

Maar we hadden geluk vandaag. Hij is zot van dino’s en laat er nu toch net in het Wijnegem Shopping Center een dino expo zijn. Wannes heeft het moeilijk met onverwachte zaken, dus papa en mama hadden hem al voorbereid en ook duidelijk gemaakt dat het geen echte dino’s zijn. Hij wist ons haarfijn uit te leggen dat het robots zijn in combinatie met sensoren die de dino’s laten bewegen en geluid produceren. Drieënhalf is het kind!

En toch werd ‘ik ben al supergroot‘ plots heel klein toen hij oog in oog stond met de T-rex die net begon te brullen. Hij heeft toch wel een klein bang hartje als het erop aankomt, hoewel hij het allemaal wel cool vond.

De zes displays staan verspreid over het winkelcentrum. Het was een flinke wandeling – meer een looptocht want wandelen kent een kleuter niet – voor zijn korte beentjes.

Na nog even iets te hebben gedronken – jong geleerd is oud gedaan – reden we met een stil jongetje terug naar huis. Twee minuten voor we thuis waren merkte ik dat hij in slaap gevallen was. We kennen dat, de geschiedenis herhaalt zich …

Na de middagboterham ging hij met opa in de tuin werken. Heeft hij warempel een flink maaltje aardappelen uit de grond gehaald. Op mijn vraag ‘hoe komen die aardappelen hier’ wist hij me te antwoorden dat opa ‘schietaardappelen‘ – doorgeschoten aardappelen dus – in de grond had gestopt.
En het boompje dat niet wilde groeien moest er ook uit. ‘Ik fiks dat wel met mijn graafmachine’, zei hij.

Hij wordt zo groot, het gaat allemaal zo snel. We zijn gelukkig en dankbaar dat we zijn ontwikkeling mogen en kunnen volgen.

De week

Ik schrijf niet vaak weekoverzichten, om de simpele reden dat er heel, heel weinig gebeurt in mijn leven tegenwoordig.

We gaan al eens fietsen … als het niet regent tenminste. Ik spreek eens af met een vriendin nu we allebei gevaccineerd zijn en weer bij elkaar over de vloer komen, ik doe de dagelijkse boodschappen en bestier mijn huishouden. Dat kan je bezwaarlijk spannende dagen noemen.

Maar deze week had ik toch één heuglijk feit te vieren: onze kinderen kwamen nog eens eten. Dat was geleden van oktober vorig jaar!!! Schoondochter was namelijk panisch om covid te krijgen en/of over te dragen en is bijna negen maanden nergens binnen geweest. En de Belgische lente en zomer nodigden helaas niet vaak uit tot eten in de tuin.

Wat heb ik onze wekelijkse etentjes met het gezin gemist!

Dus donderdag was het feest ten huize M & M en heb ik nog eens – met heel veel plezier – een paar uren in de keuken gestaan.

Stoofvlees met frietjes en aardbeienpavlova

Het was gezellig, het was heel fijn om nog eens met ons vijven aan tafel te zitten en vanaf nu pakken we onze wekelijkse gezamenlijke tafelmomenten terug op.

Oh, en gisteren kwam er nog een leukigheidje bij. We zaten met ons twee naar de vijftig tinten grijs en de vallende regendruppels te kijken toen manlief zei ‘kijk eens op wat webcams of je niet ergens wat beter weer kan vinden’.

En dat vond ik in ons geliefde Zeeland. Wij dus als de weerlicht de auto in en naar Domburg. En daar scheen volop de zon aan de blauwe hemel. Goed voor een korte wandeling, wat window shopping en een terrasje.

Domburg

Zo hadden we tenminste een halve dag het gevoel dat het zomer was.

De week

Pinkstermaandag
Een dag om heel snel te vergeten. Regen, regen en regen.
’s Avonds wist mijn telefoon te zeggen dat ik slechts 75 stappen had gezet. Het waren er uiteraard wel meer dan 75 maar dat wil wel zeggen dat ik helemaal niet buiten ben geweest. En in huis sleep ik mijn telefoon hooguit mee van de keuken naar de living. Vandaar de 75 stappen. Niet echt goed voor de fysiek.

Dinsdag
Een dag waarvoor ik al een week in de stress zat want ik werd nog maar eens verwacht in het Middelheim Ziekenhuis, onderhand al bijna mijn tweede thuis, voor een ingreep.
Gelukkig was het loos alarm en buiten het feit dat ik een a-typisch geval ben (de woorden van de chirurg) mocht ik onverrichter zake terug naar huis. Wat niet wil zeggen dat ik van mijn probleem vanaf ben. En toch was ik opgelucht dat er eens niet gesneden en genaaid moest worden. We hebben het even gevierd met een lekkere cappuccino op een terras met zicht op het MAS. Wat was het lang geleden dat we nog in ’t stad waren!

Lekkere cappuccino bij Café Córdoba

’s Namiddags haalden we een blije kleuter van school. Vorige week hadden we daar normaal ook gestaan maar hij had zo’n lelijke hoest dat mijn schoondochter er direct mee naar de kinderarts wou. Dat was niet naar meneertje zijn zin geweest en hij had de hele weg gebruld.

Ik heb er vroeger wel eens van gedroomd dat er misschien ooit een kleine jongen of meisje blij in onze armen zou springen. En kijk, mijn droom is uitgekomen. 😍
Honger heeft dat kind altijd als hij uit school komt. Na de poffertjes (hij heeft het zakje eerlijk gedeeld met opa) is er nog een halve tros druiven in dat kleine mondje gegaan!

‘Ik mag zelf suiker op mijn pannenkoek doen van mijn mama …’

Woensdag
Dankzij een tip van omabaard (dank je omabaard) had ik tickets gekocht voor Het Kunstuur in Mechelen. Ik ken mezelf en moet zoiets direct vastleggen, anders komt het er niet van.
Qua tijdslot was er nog weinig keuze. Er waren nog net 2 plaatsen open om 17u40. Maar eigenlijk kwam dat ons goed uit. Zo kon manlief ’s ochtends nog zijn ronde gaan fietsen en in de namiddag hadden we wat tijd om in het gezellige Mechelen rond te wandelen. In de regen, dat dan weer wel. Een terras brengt dan uitkomst hoewel het door de wind verre van gezellig was.
De tentoonstelling was zeer de moeite, ook voor niet-liefhebbers van musea zoals ik. Het was een bijzondere beleving, qua originaliteit evenaarbaar met de Van Gogh Immersive Experience. Maar daar eindigt dan ook elke vergelijking. Het duurde net lang genoeg om de aandacht erbij te houden en de begeleiding met mooie muziek was zeker een extraatje.
Lees er even de review van omabaard op na. Zij geeft perfect de beleving weer, veel beter dan ik het zou kunnen.

Het Kunstuur

Donderdag
Heb ik nog wat gerommeld met de data van onze fietsvakanties in Nederland. Zolang daar niet alles open is (*) en de quarantaine van kracht blijft hoeft het voor ons niet. Drenthe is geannuleerd, dat boek ik later wel opnieuw, en Terschelling heb ik verplaatst naar half juli want hotels zijn daar niet dik gezaaid en hebben is hebben. Hopelijk is tegen die tijd de situatie wat genormaliseerd en was dit de laatste keer dat ik mijn reservatie heb moeten wijzigen.
Het was nog een heel gepuzzel want het moet natuurlijk ook uitkomen met reeds geplande activiteiten en controles in het ziekenhuis.
(*) Laten ze nu de volgende dag toch versoepelingen aankondigen, zeker?!

Donderdagnamiddag was ik afgesproken met een vriendin die ik al anderhalf jaar niet meer ‘live’ gezien had. We hadden heel veel bij te praten tijdens onze fijne wandeling mét terrasje in het Park van Brasschaat. Ik zat net voor het begon te druppelen terug in de auto. Mooi weer toch, Sabine? Frank?

Boothuisje

Vrijdag
Ik was al om 5 uur wakker. Het slapen ging net de laatste tijd wat beter. Tot nu dus. Maar … de zon scheen al toen ik een uur later beneden kwam.
Yes, eindelijk wat beter weer!
Na de wekelijkse kuis (poets) heb ik me op het terras geïnstalleerd met mijn e-reader (ik lees Grenzeloos van Kim Moelands) en in de namiddag zijn we op de fiets gesprongen.

’s Avonds heb ik last minute nog een hotelletje geboekt voor zondag. Het mooie weer zou een paar dagen aanhouden en de Bongobon die hier al twee jaar in de kast ligt stond op vervallen. Even ertussenuit, het zal deugd doen.

Zaterdag
Een kinderzitje voor op de fiets moest er komen. Nu het beter weer wordt, willen we Kleine Man met de fiets van school gaan halen zodat we rechtstreeks, zonder tijd te verliezen, naar de ‘grote zandbak’ (*) kunnen, monstertrucks en schopjes mee. En een picknickje natuurlijk. En aangezien we hem in de grote vakantie ook een of twee dagen per week gaan bijhouden hopen we toch wat te kunnen fietsen.
Wij dus op de fiets naar de Decathlon want op 2dehands vond ik niet direct iets en we willen er niet te veel geld aan geven want zo vaak gaan we dat niet gebruiken.
(*) Een grote duin in de heide waar hij graag in het zand speelt.

Zondag
De zondag is nog jong wanneer ik dit logje publiceer. Wat hij voor ons in petto heeft? Veel kilometers vermoed ik want wij gaan twee dagen fietsen in het Gentse. Je leest er vast later wel over …

Uit de oude doos

Oude blogberichten herlezen … het is zoals in een fotoalbum bladeren.
Nog eens eentje uit de oude doos … zegge en schrijve 2009, toen Het Kind nog thuis woonde …

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Het Kind moet vrijdagavond naar een galabal. Dat kwamen we gisteren aan de weet.

Zo ging de conversatie ongeveer:
Hij: ik moet vrijdag naar een galabal.
Wij: een galabal???
Hij: ja, van de faculteit diergeneeskunde van d’unief Gent (een van de vriendinnen studeert voor dierenarts). Waar is mijn pak?
Wij: in papa’s kleerkast. (Mocht het in zijn eigen kleerkast hangen, het zou er nogal uit zien!!)
Hij (komt naar beneden in Het Pak): het past nog! Maar dat hemd van toen (diploma-uitreiking 2005, nvdr) en die das, dat vind ik maar niks. En nieuwe schoenen moet ik ook.

Ik hoor hem al komen …

Hij: mam, hebt gij tijd van de week?
Ik: wanneer van de week? Ge moet de hele week werken.
Hij: ik kan iedere dag om vijf uur thuis zijn.
Ik: de winkels zijn wel om zes uur dicht.
Hij: oh, dan hebben we toch iedere dag een uur?!
Ik: drie keer een uur want donderdag moet ik zelf weg.
Hij (vol zelfvertrouwen): oh, maar dat lukt wel. En misschien kunt gij op voorhand al even gaan kijken of ze iets hebben voor mij. (dat had hij gedacht, ik had andere plannen van de week). Oh, en ik moet ook nog een corsage voor mijn date. Zoudt gij daar ook eens voor willen gaan kijken. Niet zo’n ding om op te spelden, maar iets dat ze als armband kan dragen.
Mam heeft nooit gehoord van zo’n soort corsage, maar ze weet in ieder geval wat doen de komende dagen. En het is nog niet gedaan, want
Hij: we hebben ook een hotel nodig want er zal wel wat gedronken worden. Gij kijkt wel eens op internet he?!

Tja, delegeren … het is niet iedereen gegeven maar Het Kind kan het verdorie bijzonder goed! En deze moeder kan niet ‘neen’ zeggen. Grrrr …

Uit de oude doos


Oude blogberichten herlezen … het is zoals in een fotoalbum bladeren.
‘De eeuwige discussie’ uit 2008 waar, tussen haakjes, anno 2021 nog niets aan veranderd is.

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Vanmorgen samen met manlief de logeerkamer uitgemest want morgen krijgen we gasten. Deze kamer, de enige kamer ‘op overschot’ wordt al jaren door hem gebruikt om zijn duik- en fietsgerief in op te bergen. Nu ja, opbergen is een groot woord. De kast zit barstensvol spullen, ondertussen lag ook het bed al vol en de laatste maanden werd er ook gestapeld naast het bed. Er was geen doorkomen meer aan met als gevolg dat ik er maanden nauwelijks een voet heb binnengezet en dat de kamer eigenlijk met nog minder dan ‘de Franse slag’ gepoetst wordt. Behalve als we gasten krijgen dus.

Vanmorgen zijn we er aan begonnen. Eerst ik alleen. Het is bijna onvoorstelbaar wat ik aan rommel gevonden heb. Niet alleen duik- en fietsgerief, maar ook spullen die ik vorig jaar bij de opkuis (vrienden komen één keer per jaar) al voor het containerpark opzij had gelegd. Hij is de man die naar het containerpark rijdt, maar die spullen zijn daar blijkbaar nooit geraakt. Grrrrr. Bijgevolg heb ik hem even ter verantwoording geroepen.

Ik: Wat doen die oude vieze hoofdkussens en versleten dekbedden hier nog?
Hij: Ik dacht dat die nog wel eens van pas zouden kunnen komen.
Ik: Gaat gij die vieze dingen nog gebruiken dan?
Hij: Neen, maar ik dacht …

Grrr, grrr, grrr.

Ik: En al die rugzakken en andere tassen (reclamespul) die we nooit gebruiken? Die lagen toch ook al van vorig jaar opzij voor het containerpark?
Hij: Daar kunnen we misschien toch iemand een plezier mee doen?
Ik: JA, DOE DAT DAN MAAR LAAT HET HIER NIET LIGGEN!!!
Hij: IK HEB NOG WEL WAT ANDERS TE DOEN!

Ik weet al 32 jaar (44 jaar ondertussen, nvdr) dat dat niet de reden is! Hij wil bijhouden en vergaren, ik wil alles wat een jaar niet gebruikt is weg hebben. Die discussie hebben we wel vaker. Het eindigt er altijd mee dat hij kwaad alles wat hij vast kan krijgen in grote plastic zakken stopt … die hij dan naar de kelder draagt.

Feestje!

Gisteren hadden we terug een echt feestje. Dat was bijna anderhalf jaar geleden, van toen onze zoon jarig was in januari 2020.

Deze keer vierden we schoondochter haar verjaardag. We waren met negen volwassenen en uiteraard hebben we coronaproof in de tuin gevierd, al was het weer niet waarop we hadden gehoopt. Plensende regen, wind en koud tot 17 uur! Gelukkig hadden ze zich daarop voorzien.

Er was wel taart à volonté en allemaal blije mensen, content dat we elkaar nog eens zagen.

Het was gewoon goed zoals het was, en bijna weer als vroeger.

Ons eerste terrasje in eigen land is ook een feit. Dat deden we zaterdagmorgen in het café van mijn schoonzus. We hadden daar de laatste dag vóór de lockdown mee de sluiting ‘gevierd’ en we vonden dat we ook de heropening niet mochten missen. Helaas was het ook een terrasje in mineur: onder de (nieuwe) luifel, met dikke jas en sjaal terwijl de regendruppels op het glazen dak vielen.

Het kan alleen maar beter worden.

Uit de oude doos

Oude blogberichten herlezen … het is zoals in een fotoalbum bladeren. Verbouwingsperikelen … uit het jaar 2009

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Bij onze verbouwingen op de benedenverdieping (twee en een half jaar geleden (=2007 nvdr) hadden we de kelderdeur verwijderd omdat de hall en het keldergat opnieuw gevloerd moesten worden. Die deur is er nooit meer ingekomen. Het was wel makkelijk zo, en het stoorde niet want de ingang naar de kelder is in een hoekje van de hall waar geen (vreemd) mens ooit komt. Maar er kwam wel immens veel kou uit dat keldergat.

Dus in oktober van het jaar 2009 zegt mijn lieve echtgenoot dat hij die deur terug gaat plaatsen omdat we te veel warmte verliezen.

Ergens in december vraag ik hem wanneer hij nu die deur terug gaat plaatsen … Ja, dat moest hij nog doen maar er moest eerst een stukje afgezaagd worden aan de onderkant want ze paste niet meer in het deurgat.

Half januari vraag ik hem wanneer hij een stukje van die deur gaat zagen …

En begin februari vraag ik hem dat nog een keer.

Toen zijn de mannen samen in actie geschoten en van de week hebben ze eindelijk de deur op maat gezaagd en terug op zijn plaats gezet. So far, so good. Maar er moest ook nog geverfd worden. Dat heb ikzelf vanmorgen in alle vroegte even gedaan. En morgen de tweede laag, zo is ook dat weer in orde.

Uit de oude doos

Oude blogberichten herlezen … het is zoals in een fotoalbum bladeren.
Nog eens eentje uit de oude doos … 2008, toen Het Kind nog thuis woonde.

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Pfff … de druktemaker is eindelijk de deur uit!

Kwart over acht hoor ik de wekker in de kamer van Het Kind. Een kwartier later al staat hij in de badkamer. Dat gaat in de week iets minder vlot … ik denk dat hij gaat sporten.

Badkamer vrij, mijn beurt dus. Ik kom beneden en hij is al zenuwachtig aan het rondbaggeren.

Hij: Mam, waar is mijn fietsbroek?
Ik: Ofwel in uw eigen kast of in de kast in de logeerkamer (daar ligt al het sportgerief bij elkaar want vader en zoon dragen nogal eens wat kleding van mekaar – zoon meer van vader dan omgekeerd overigens).
Komt met fietsbroek naar beneden.

Hij: met zijn allerliefste stemmetje: Zoudt gij een koffietje voor mij willen maken?
Ja, wat doet een moeder dan?!

Geen drie minuten later:
Hij: Waar ben ik nu weer met mijn fietsschoenen gebleven?
Ik: Ik heb ze van de week in uw kamer zien staan.
Hij terug droef-droef-droef de trap op naar boven (manlief sliep net want die had nachtdienst gehad). Komt met fietsschoenen naar beneden en gaat even zitten ontbijten, terwijl druk sms’end en telefonerend naar vrienden die mee gaan fietsen maar die nog uit hun bed moeten worden gezet.

Ik: Hebben die jongens/meisjes geen wekker dan?
Hij: Jawel, maar die rekenen op mij omdat ik de enige ben die er ook echt uit komt.
Ik verslik me bijna in mijn pistolet met kaas maar ik hou toch maar wijselijk mijn mond.

Hij: Zoudt ge nog even twee smoskes (= broodje gezond) willen bestellen bij de bakker. Ik ga ze binnen een kwartier afhalen.
Pffff … het is wel duidelijk dat hij op zijn werk gewend is de bevelen uit te delen. Maar goed, ik ben een zotte moeder dus ik bestel twee smoskes.

Dan komt eindelijk het moment dat hij eens gaat vertrekken. Dacht ik toch.

Twee minuten later staat hij terug aan de deur: energiedrank en repen vergeten! En of we nog een banaan hebben. Ik geef hem het gevraagde en vraag of hij nu écht weg is. Dat bevestigt hij, en het is een mountainbiketoer van 43 kilometer, die zie ik de eerste paar uren niet terug.