Conversatie

Gisteren waren we nog eens oppas-oma en -opa voor onze zieke kleinzoon. Die trouwens alweer veel beter is.

Op een gegeven moment vroeg hij naar zijn mama.

Hij: waarom moet mijn mama gaan werken?

Ik: alle mama’s en papa’s gaan werken. Ze moeten centen verdienen om voor hun kindjes eten te kopen, en kleren, en speelgoed.

Hij: de mama van Xavi gaat niet werken. Xavi woont niet bij zijn mama. Die woont bij zijn papa in een ander huis. En hij heeft ook een nieuwe papa.

Dat kwam eruit alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Dat is het voor veel kinderen natuurlijk ook, maar mij pakte het toch, de manier waarop hij dat zei. Ik ken in mijn omgeving ook geen kinderen/volwassenen met een ‘nieuwe papa’ of ‘mama’.

Ik hoop ook dat ik daar nooit mee geconfronteerd zal worden in mijn eigen familie, al heb ik dat niet in de hand. Het zal wel de vrees van elke moeder zijn zeker?

Januari

De lange maand januari is voorbij. Ja, ik vind ieder jaar dat het lang duurt eer januari voorbij is. Komt misschien wel door de drukte van de feestmaand.

Januari was een beetje een triestige maand. Veel regen, wind en grijze lucht, een enkele mooie dag niet te na gesproken. We kregen ijs, en een beetje sneeuw.

We vierden al twee verjaardagen: die van zoonlief op 2 januari ; die van manlief op 21 januari. Gaat altijd gepaard met een lekker etentje met het gezin.

In de helft van de maand hadden we ook nog een gezellig feestje met de schoonfamilie. Het was van 2019 geleden dat dat we vier van de zes familieleden nog gezien hadden. In de tussentijd waarde er een hardnekkig virus rond en, ach, we zijn niet zo close met de “koude kant”.

Veel deden we niet in januari. We bezochten Winterfloridylle in Meise, Wintersfeer in Damme en gingen in Knokke naar het vuurwerk kijken.

We deden een cinemake: Le otto montagne, een film van een Belgisch regisseurskoppel die op het filmfestival in Cannes in de prijzen viel.

We bezochten ook nog de Vakantie Expo, om ideetjes op te doen voor een reis in het najaar. Jaaaren geleden dat we op het Vakantiesalon (zoals dat vroeger heette) waren. Ik had nooit nood aan ideetjes want we verbleven de laatste vijf jaar heel de maand oktober in Spanje. Aangezien we nu eens wat anders willen kwam de Vakantie Expo op het juiste moment. Waar het vroeger een evenement was waar we met gemak een halve dag konden rondlopen, hadden we het nu op een klein uur gezien. Maar we waren er eens mee weg.

In het restaurant waar we nadien lunchten hing volgend bordje in het toilet: If you sprinkle when you tinkle, please be neat and wipe the seat. Vond ik wel grappig.

Op het einde van de maand hebben we ook nog wat nuttigs gedaan: op onze zieke kleinzoon gelet. Wat begonnen was als valse kroep ontaardde in een lelijke luchtweginfectie met ademhalingsproblemen en hoge koorts. Ocharme het ventje.

Hopelijk wordt februari beter voor iedereen en kan ik weer wat actiever zijn (op de fiets), maar als onderstaande weerspreuk gelijk krijgt, dan gaat daar weer niets van in huis komen.

“Heeft januari koude en droge dagen, dan zal in februari de sneeuw u plagen”.

Bye, bye, januari. Blij dat je voorbij bent.

Zomaar een zaterdag

Hier zit ik dan, moederziel alleen.

Manlief is de laatste tijd in wandelmodus en gaat nu, behalve enkele keren per week fietsen met een van zijn fietsclubjes, ook te voet op stap. Op zijn eentje trekt hij dan de heide in.

Vandaag stapt hij de wandeling Ree, vierentwintig kilometer. Die blijft dus nog wel even weg. (*)

Vader en zoon zijn op dat vlak heel erg aan elkaar gewaagd trouwens. Al verkiest zoonlief het wat technischer (en uitdagender) werk, zowel te voet als op de fiets.

Gisteren was het acht jaar geleden dat manlief zijn heup brak door een uitschuiver op een ijsplek toen hij ’s morgens om 6u naar het werk fietste langs een slecht verlicht fietspad. De diagnose: heup gebroken. De oplossing: een volledige heupprothese.

Gelukkig dat het allemaal kan en bestaat want na twee maanden fietste hij weer, dankzij doorgedreven revalidatietherapie. Hij merkt er nu ook niets meer van buiten dat het scharnier af en toe eens piept als hij zich bukt. Niks om je zorgen over te maken zegt de orthopedist.

Ik laat hem dus lekker stappen. Zolang ik zelf niet mee moet is het mij allemaal goed. 😉

(*) Hij was al snel terug. Bedacht dat hij nog wat te doen had en heeft de wandeling Schaap (12 km) gelopen.

Reisbureau Myriam

Ik heb echt mijn roeping gemist. Als er nu iets is waar ik plezier in heb, dan is het wel het plannen van een reis. Alles uitzoeken, vergelijken, … het hele plaatje.

Toen ik op mijn 18de moest kiezen wat ik zou gaan verder studeren had ik de richting Toerisme in gedachten. Maar er waren verschillende factoren die me hebben doen besluiten om het niet te doen: geen hogeschool in Antwerpen, een aantal theoretische vakken waar ik hard voor zou moeten blokken, later een slecht betaalde job. Het werd Secretariaat-Moderne Talen. Buiten een uurtje bedrijfseconomie en handelsrecht geen vervelende vakken, dus meer tijd om de student uit te hangen. Dat lag me wel.

Reizen in elkaar steken werd dus een hobby en dat is het in de loop der jaren altijd gebleven. Niet alleen voor onszelf ben ik altijd wel bezig om iets te plannen, maar ook voor vrienden en voor onze kinderen. Ik kan me daar echt dagen, wat zeg ik, weken, mee amuseren.

Niet zo zoon- en schoondochterlief. Nu kleinzoon wat ouder is willen ze wel eens wat verder op vakantie dan naar de Ardennen of de zee. En dan krijgt Reisbureau Myriam een whatsappje “mam, zou jij eens willen kijken … want wij zien door de bomen het bos niet meer”.

Zo weten jullie waar ik de laatste dagen zoal mee bezig ben. Met heel veel plezier!

Week 1/2023

De eerste week van het nieuwe jaar zit er op.

31 december
Op de laatste dag van het oude jaar zijn we, nadat de nieuwjaarszangertjes gepasseerd waren, naar de cinema geweest. Een vriendin bood twee tickets aan op Facebook en wij wilden al langer de film ‘Onze Natuur‘ gaan kijken, maar wij hebben altijd een zetje nodig om op regenachtige en winderige dagen ons kot uit te komen. Dit was een goed zetje, en het was een prachtige film met mooie muzikale omlijsting en de aangename vertelstem van Matteo Simoni. Hij had van mij best nog een uur langer mogen duren!

1 januari
kwamen onze kinderen nieuwjaar wensen. Kleinzoon, toch nog altijd verlegen, zegde zijn nieuwjaarsbrief op. Speciaal uitgezocht voor oma en opa, met de tekening van een rosse kater op de kaft. En natuurlijk waren er cadeautjes voor iedereen. Het werd een prettige middag, maar de feestelijkheden waren nog niet ten einde want …

2 januari
werd dit mooi-ventje-van-toen veertig. Ik kan nog altijd niet bevatten dat ik een kind van veertig heb. Zo voel ik me zelf vaak nog …

Na veel twijfelen heeft hij toch een klein feestje gegeven. Hij is niet zo van het feesten (wij ook niet), maar zijn veertigste, dat kon hij toch niet zomaar voorbij laten gaan vond zijn vriendin.

3 januari
had ik – op verzoek van mijn tandarts, wiens trukendoos om mijn ongemak/pijn te verlichten, leeg is – een afspraak bij een (derde) tandarts-protheticus in Antwerpen. Volgens mijn tandarts een autoriteit op het gebied van ingewikkelde protheses. Elke keer weer dat sprankeltje hoop, dat dan toch de kop weer ingedrukt wordt want ook deze super vriendelijke man kan me niet helpen. Zowel mijn chirurg als mijn tandarts hebben prima werk geleverd en het resultaat is wat het is.

4 januari
reden we zouden we in de namiddag naar Knokke rijden. Ik had de week ervoor een hotel gereserveerd omdat we het vuurwerk op het strand wel eens wilden zien (en zin hadden in een kort tripje). Eén keer reserveer ik eens zonder annuleringsgarantie en is het geen weer om een hond door te jagen. Woensdag las ik op sociale media dat het vuurwerk vanwege een verwachte 6 à 7 Bft niet zou doorgaan. We hebben nog even getwijfeld: óf Knokke in de regen en de storm zonder vuurwerk, óf geld kwijt. We besloten voor de korte pijn: annuleren en geld kwijt maar ik heb mijn lesje weer geleerd.

Wij, en logeren aan de Belgische kust, het is geen ideale combinatie. Getuige ons gezinsweekend van september 2020.

5 januari
had ik voor ’s avonds tickets gekocht voor WinterFloridylle in de Plantentuin van Meise. Het klank- en lichtspel neemt je mee op een tocht van 3,5 km langs lichtinstallaties die speciaal voor deze gelegenheid zijn ontworpen. De ene installatie was al geslaagder dan de andere. De muziek werd gecomponeerd door Piet Goddaer.
Voor wie ooit “De Grote Schijn” in het Rivierenhof in Deurne/Antwerpen al bezocht heeft … het event in Meise is eigenlijk een flauw afkooksel.
De hele dag was het droog geweest, tot we moesten vertrekken. Maar we zijn toch gegaan en tegen dat we daar waren was het gelukkig opgehouden met regenen.
Ik wijd er een apart fotologje aan. Alvast een teaser.

6 januari
is en blijft een moeilijke dag. Altijd blij dat die voorbij is.

’s Avonds zou er opnieuw vuurwerk zijn in Knokke en als ik iets in mijn hoofd heb … Dus zijn we toch nog naar zee gereden, maar eerst bezochten we Wintersfeer in Damme, bloemenkunst van Frederiek van Pamel in het Sint-Janshospitaal. In de late namiddag zijn we naar Knokke gereden en hebben we genoten van prachtig vuurwerk op het strand én van een heerlijk diner uiteraard.

Deze is voor jou, mam. Jij hield zo van vuurwerk.

7 januari
waren we nog eens gewoon thuis. Er moesten nodig wat huishoudelijke taken verricht worden. En het is ook gewoon fijn om thuis te zijn.

En ondertussen wachten we nog steeds tot de donkere helleborus zijn mooie bloemen laat zien.

En zo was de eerste week van januari heel snel om.

Negen jaar

Maandag 6 januari 2014

Kwart voor negen ’s morgens … de bel gaat.

Het is Ann, jouw poetshulp. Ze maakt zich zorgen. Je rolluiken zijn nog naar beneden, je reageert niet op de bel en je beantwoordt de telefoon niet. Of ik eens kan gaan kijken. Ik heb een sleutel, ook mijn broer heeft een sleutel maar we zijn er niks mee want nadat ons vake overleden is heb je op alle ramen, deuren, rolluiken en ook op de voordeur, extra sloten laten plaatsen omdat je zo bang was alleen in huis.

Ik bel mijn broer. We bellen, we kloppen op alle deuren, we proberen nog maar eens te telefoneren. Zonder resultaat. En we zijn bang, bang dat er iets onherroepelijks met jou is gebeurd.

Mijn broer belt het noodnummer. Het duurt – in onze beleving – een eeuwigheid eer de politie en de brandweer er zijn.

Een brandweerman klopt het rolluik van het keukenraam stuk om in je huis binnen te geraken.

Ze vinden je in de badkamer. Je ligt in je nachtjapon op de vloer. Je bent nog bij bewustzijn maar je reageert op geen enkele prikkel.

Ondertussen zijn ook de ambulance en de MUG aangekomen. De MUG-arts vermoedt een hersenbloeding. Je moet dringend naar het ziekenhuis. De trap is te smal voor de brancard. De brandweer komt eraan te pas en met de ladderwagen word je uit je huis ‘ontzet’, langs het raam in de voorgevel. Bezorgde buren komen vragen wat er aan de hand is.

Ik weet dat het niet anders kon, maar ik vond het mensonterend. Jij in je nachtkleding op de brancard, een dun laken over je lichaam. Het was putje winter! Je moet het zo koud hebben gehad, al heb je dat waarschijnlijk niet gevoeld want je was heel ver heen.

Ik ben achter de ambulance aan naar het ziekenhuis gereden, mijn broer volgde, mijn man kwam erbij, de familie uit Duitsland, al je kleinkinderen, …

Wat de MUG-arts al vermoedde werd bevestigd: een zeer grote bloeding in de hersenen. ‘Het is beter dat je haar laat gaan’ zeiden de artsen. Maar wij moesten de beslissing nemen. Tien minuten kregen we om te beslissen over jouw leven. Over ‘de machine’ zijn werk te laten doen of letterlijk de stekker eruit te trekken. Hartverscheurend en ik hoop het nooit meer te moeten meemaken. Toch ben ik er nog altijd van overtuigd dat we de juiste beslissing hebben genomen.

We zijn met zijn allen nog de hele dag bij je geweest, kregen alle tijd om afscheid te nemen al ben je niet meer bij bewustzijn gekomen.

Vanaf toen tot aan de dag van je begrafenis is één groot zwart gat. Ik herinner er me totaal niets van. Ik ben een week in shock geweest en op de dag van je begrafenis heb ik alle tranen gehuild die ik een hele week had opgekropt.

Al negen jaar moeten we je missen. Wat zou ik graag nog eens met je praten.

Een moeder … het blijft een gemis dat niet met woorden te omschrijven is. Je kan het enkel voelen met je hart. ❤️

Jaaroverzicht 2022

Na twee covid-jaren zou 2022 het jaar van de Vrijheid worden. Zou, zeg ik wel want er waren nog redelijk wat beperkingen. Reizen bijvoorbeeld was in het begin van het jaar nog een heel gedoe. Je moest of een vaccinatiecertificaat of een herstelbewijs kunnen voorleggen, ofwel een PCR-test laten afnemen én de papierwinkel moest in orde zijn (inreisformulier, PLF-formulier, …). In de loop van het jaar werd het ook duidelijk dat covid nog niet de wereld uit was. De cijfers stegen opnieuw torenhoog.

Op 24 februari brak de Russisch-Oekraïense oorlog uit. Het was de start van het grootste militaire conflict in Europa sinds WO II. De beelden van de bombardementen en de miljoenen vluchtelingen hebben niemand onberoerd gelaten.

De gas- en elektriciteitsprijzen swingden de pan uit en de inflatie bedroeg op een bepaald moment maar liefst 12%.

En dan was er ook nog #woke, LGBTQIA+ en de klimaatklevers. Zucht voor die laatsten. Een leuk woord, maar wat denken ze zo te bereiken?!

Op persoonlijk vlak was er niets dat eruit sprong, niet positief en niet negatief. Het was een gewoon gematigd jaar met een veel te hete zomer, dat wel.

Gezondheidsgewijs was er geen verbetering, eerder het tegenovergestelde, maar mijn controles waren gelukkig altijd goed. Dit in tegenstelling tot drie nichten die in de loop van het jaar de diagnose kanker kregen. K**ziekte!

Wat het sociale betreft was het voor mij nog heel erg zoeken na twee wel heel stille jaren. De behoefte aan veel sociaal contact bleef uit. Onze overjaarse jeugdclub organiseerde best al wat activiteiten maar veel zin om deel te nemen hadden we nog niet. We hielden het bij eetafspraken met een paar goede vrienden.

Mijn sportieve kant, voor zover ik die heb, laat zich zien in wandelen en fietsen.
Strava zegt me dat ik 2.481 kilometer gefietst heb, dat is 11 kilometer minder dan in 2021. De hitte tijdens de zomermaanden zal daar wel iets mee te maken hebben. Ik heb daarentegen wel 66 kilometer meer gestapt, in totaal 270 kilometer. Doel bereikt, denk ik dan.
Strava blijft een fantastisch leuke en, voor mij, motiverende app.
Op naar een nieuw sportief jaar!

Al bij al was het voor ons wel weer een goed reisjaar. We zijn vaak weggeweest, soms kort, soms lang. We hebben gefietst en gewandeld in binnen- en buitenland. Daar genieten we allebei heel erg van.

Aan foto’s geen gebrek, aldus hierna een impressie van onze activiteiten. Ik heb ze in twee slideshows gezet: eentje Benelux en eentje Frankrijk/Spanje. Het is een beetje een rommeltje geworden vrees ik …

Fijne jaarwisseling!!!


Voor mijn archieven:
Januari – 1 nacht hotel My, Malmédy
Maart – 10 nachten H10 Big Sur, Tenerife
April – 3 nachten Van der Valk, Emmeloord
Juni – 1 nacht Ibis Styles, Mâcon
Juni – 7 nachten Le Petit Ramsès, Sainte-Maxime
Juni – 3 nachten Les Alizés, Évian-les-Bains
Juli – 2 nachten hotel Bornholm, Terschelling
Augustus – 1 nacht Parkhotel, Izegem
September – 2 nachten B&B De Passant, Breskens
Oktober – 31 nachten app. El Lagar, La Cala de Mijas, incl. 2 nachten B&B Cádiz
November – 2 nachten Van der Valk Cuijk, Nijmegen

De kerstdagen

De kerstdagen, ze zijn alweer voorbij. Kerstavond en kerstdag, want tweede kerstdag is in België een doodgewone werkdag.

Het is, zoals altijd, rustig geweest. Wij zijn niet van die drukke feestvierders.

Kerstavond hebben we onder ons twee thuis doorgebracht. Ik had er een tapas avondje van gemaakt. Veel lekkere kleine hapjes, een goed wijntje erbij, …

Wat we gegeten hebben, vraagt u?

Uiteraard alles in mini versie.

We aten ‘in schuifkes‘ en keken ondertussen naar Vrede op aarde en wat afleveringen van Ik vertrek die nog op de digicorder stonden.

Kerstdag waren we met heel ons gezin bij mijn broer. In totaal tien man/vrouw. De ‘jeugd’ (zoon, nog net 39, schoondochter 36, nichtje 32, neef 29 en neefje 28) troepte al snel samen. Ze kunnen het goed met elkaar vinden, zeker met kleinzoon als animator! Hij had een heel arsenaal aan speelgoed bij. En broer had het ‘Jengaspel’ bovengehaald. Het waren soms net zes kinderen bij elkaar.

Mijn broer en ik waren keukenbrigade voor voor- en hoofdgerecht, mijn schoonzus had het dessert voor haar rekening genomen. We hadden al veel op voorhand gedaan zodat we toch het grootste deel van de tijd mee aan tafel hebben kunnen zitten.

Broer had een gigantische borrelplank samengesteld voor bij het aperitief, voor elk wat wils. Als voorgerecht hadden we een garnaal- en een kaaskroket en als hoofdgerecht Normandische tongrolletjes voor de viseters en hertenkalf voor de vleeseters. Met aardappelkroketten uiteraard, en mini groentjes. Geen kerst zonder kroketten! En ook het dessertbuffet werd door iedereen gesmaakt.

Na twee jaar niet echt kerst te hebben kunnen vieren was dit weer ouderwets gezellig.

Toen we afscheid namen kregen we elk nog een fortune cookie. Op het mijne stond:

Geluk is gemaakt van heel veel dromen en een beetje werkelijkheid.

Kerst

Krijgen we dit jaar een normaal kerstfeest? Met ons gezin en dat van mijn broer rond de tafel? Laat het ons hopen.

De laatste twee jaar waren echt wel kerstfeestjes in mineur.

Kerst 2020 ‘vierden’ we bij onze kinderen in de tuin, deels in de regen. Zij aan één kant van de vuurkorf, wij twee aan de andere kant. Geen hapjes op grote schalen maar alles in individuele potjes … schoondochter was als de dood om covid te krijgen.
We hadden mekaar dan wel gezien maar gezellig was het niet. Door en door koud waren we.

Kerst 2021 zouden we terug met mijn broer en zijn gezin vieren, maar begin december werd mijn broer opgenomen in het ziekenhuis met covid en tegen kerst was hij nog zodanig zwak dat een gezamenlijk feestje er echt niet in zat. We hebben het dan met ons gezin gevierd, samen aan tafel en lekker warm in huis. Schoondochter haar angst was al geminderd.

Kerst 2022 wordt hopelijk weer normaal. Het menu is samengesteld en alles is besteld. Mijn broer en ik gaan samen kokkerellen. Hij kookt graag, ik kook graag, dat was snel beklonken.

Op hoop van zege(n) dat er weer niks tussenkomt!

46 jaar

Vandaag zijn manlief en ik zesenveertig jaar getrouwd.

1976

11 september 1976 was een regenachtige dag maar wij hadden de zon in ons hart en dat hebben we nog steeds.

Natuurlijk waren niet alle dagen rozengeur en manenschijn. Ver van! Het is stil waar het nooit waait. Dat geldt ook ten huize M & M.

Allebei 46 jaar ouder, grijzer en misschien ook wat wijzer. Maar – belangrijk – onze neuzen wijzen nog steeds in dezelfde richting.

2022