Satur9’s Photo Challenge – week 11

Het thema van deze week: CREATIEF.

Ik ben niet creatief, maar de vier verdiepingen hoge pampertaart die ik gisteren maakte voor de zoon & schoondochter van mijn beste vriendin is wel goed gelukt. Al zeg ik het zelf.

De jonge ouders hadden geen geboortelijst of pamperrekening en wilden eigenlijk helemaal geen cadeautjes. Ik vind dat je moeilijk met lege handen kan aankomen als je op babybezoek gaat. En pampers komen altijd van pas (ik weet het … slecht voor het milieu en zo).

Ze waren er in ieder geval heel blij mee.

Satur9’s Photo Challenge – week 10

Het thema van deze week is VERKEERSBORD.

Laat mij nu een map hebben in mijn computer met allemaal min of meer bijzondere borden. Daarom niet noodzakelijk verkeersborden, maar wel borden op de openbare weg.

Alweer keuzestress! Daarom vandaag meer dan één foto en een woordje uitleg of een link erbij.

https://waddisdaophetveld.wordpress.com/

Poëzie op het veld is een initiatief van Kempense gemeentes. We wandelen/fietsen vaak langs velden met gewassen zonder dat we weten wat er daar nu precies groeit. Deze borden maakten ons wegwijs.

Smurfendorp Júzcar, waar alle gebouwen blauw geverfd zijn

Júzcar is een klein dorp in de bergen in Andalusië.  In 2011 werd het dorp compleet blauw werd geverfd, om de film van ‘De Smurfen’ te promoten. Het ziet er op het eerste zicht een beetje surrealistisch uit. En als je niet van blauw houdt, kan je dit dorp beter overslaan.

Boulders Beach, Z-Afrika

Dit waarschuwingsbord stond aan de parking bij Boulders Beach, waar er een grote kolonie pinguins vrij op het strand rondloopt. Dat bord stond er echt niet voor de lol.

Manlief trots als een pauw op de top van de Mont Ventoux

Uitleg overbodig denk ik. Manlief beklom de Mont Ventoux vanuit Bédoin: 21 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 7.7% (uitschietertje van 13.3% over 100 meter).

Satur9’s Photo Challenge – week 9

Het thema van deze week is MOBIEL.

Ik heb gekozen voor de transportmodaliteiten waarvan we gebruik hebben gemaakt tijdens onze rondreis in Oman, nu alweer 8 jaar geleden.

Als eerste het vliegtuig. Het was een kleine Embraer (71 seats) die gebruikt werd voor binnenlandse vluchten. We vlogen ermee van Khasab naar Muscat.

Als tweede de dhow, een traditioneel Arabisch schip, waarmee we een dagje dolfijnen gingen spotten in de fjorden van Musandam.

Als derde onze huurwagen waarmee we twee weken hebben rondgetrokken door dit mooie land.

Als vierde en laatste de dromedarissen (ter plaatse ‘camels’ genoemd) op wier rug we bij valavond een rit maakten door de Wahiba Sands Desert.

Satur9’s Photo Challenge – week 8

Het thema van deze week is KERK.

Ik ben geen kerkganger, al lang niet meer. En toch, telkens wij in een ons onbekende stad zijn en we zien een kerk, dan gaan we even kijken.

Ik heb gekozen voor de barokke Sint Carolus-Borromeuskerk in het historische centrum van Antwerpen. Hoewel ik geen fan ben van barok vind ik Carolus-Borromeus, zoals we de kerk in de volksmond noemen, de mooiste kerk van Antwerpen. Van binnen althans! Klein en intiem, fris wit gepleisterd en geen tierlantijnen.

Wie er meer over wil weten verwijs ik naar de website.

Satur9’s Photo Challenge – week 6

Het thema van deze week is ZWART-WIT.

Hoe moeilijk kan het zijn, dacht ik.

Ik heb toch wat moeten zoeken voor ik een geschikte foto vond. Vond, ja, want het www leerde mij dat o.a. straatfotografie het meest geschikt is en mijn straat is nu niet direct een toonbeeld van mooie architectuur.

Antwerpen heeft dat wel, zoals je ziet. Dus werd het een foto van ons laatste bezoek aan ’t stad.

Satur9’s Photo Challenge – week 5

Het thema van deze week is TIJD.

Moeilijk thema. Ik had natuurlijk gewoon een foto kunnen nemen van mijn nieuwe wandklok, maar dat vond ik te gemakkelijk.

In het Midden Oosten roept de imam, of de muezzin, vanaf de minaret zes keer per dag de moslims op tot gebed. Dit gebeurt op vastgestelde tijden, afhankelijk van de tijdstippen van zonsopgang en zonsondergang.

Satur9’s Photo Challenge – week 3

Het thema van deze week is BLOESEM.

De mooiste bloesem die ik ken is die van de wilde kers. Omdat er een verhaal en een herinnering aan verbonden is.

Mijn moeder had een wilde kers in haar tuin staan waar ze recht op keek als ze in de living zat. Ze hield van die boom en de boom ook van haar. Vrijwel elk jaar bloeide hij op haar verjaardag, 24 maart.

In januari 2014 stierf mijn moeder. Op 24 maart van dat jaar bloeide haar wilde kers als nooit tevoren.

Mijn zoon en zijn meisje wilden heel graag een herinnering aan iets waar zijn moeke zo van hield. En dat was een stekje van de wilde kers.

Die lente was de laatste keer dat de wilde kers in moeke haar tuin gebloeid heeft. De boom is samen met haar gestorven.

Maar hij leeft voort, in de tuin van onze kinderen.

Zes weken vakantie – 6

Exact vijf weken nadat we thuis de sleutel omdraaiden om naar Spanje te vertrekken, draaiden we weer een sleutel om: die van onze vakantiewoning.

De dagen voordien hebben we gewikt en gewogen … langs welke weg zouden we eens naar huis rijden? Dezelfde route die we in de heenreis gereden hadden langs de Spaanse costa’s en de Autoroute du Soleil of via Zaragoza, Baskenland en Bordeaux naar het noorden.

Kiezen is altijd een beetje verliezen.

Ik ben iemand die nieuwe dingen wil zien en beleven. Zaragoza kennen we niet en voor wat ik erover gele zen had leek het me wel de moeite. Donostia-San Sebastián zijn we wel al geweest, maar ik had daar nog eens graag een txikiteo gedaan en dan nog een dag rondlopen in Bordeaux vond ik ook geen straf.

En toch … ik kon de zon en de sfeer van de Middellandse Zee nog niet achterlaten. Aangezien de weersvoorspellingen voor het noorden van Spanje miserabel waren, opperde ik ‘zullen we langs dezelfde weg terug rijden en twee nachten Barcelona doen’? Manlief, toegeeflijk als hij is, was direct akkoord. Het was nog wel een gedoe want de bevestiging van de hotelreservatie vermeldde in vette letters dat je auto geautoriseerd moet zijn om in de stad te mogen rijden. Een soort milieuvignet zoals in grote steden in Duitsland en Frankrijk. Gelukkig kon ik dat online regelen – todo en español – en zaterdagavond kregen we op de valreep de bevestiging dat onze auto goedgekeurd was.

Wat een heerlijke stad is het toch. Het was onze derde keer maar Barcelona verveelt nooit. Deze keer hebben we niets bezocht omdat we alles daar al minstens één keer bezocht hebben. Ons fijne hotel lag midden in de Barri Gòtic en dus heel centraal.

We hebben veel gelopen, d eerste (halve) dag 6 kilometer, op dag twee maar liefst 14 kilometer. Met tussenstops op terrasjes uiteraard. Heel raar, maar in een stad kan ik blijven gaan en word ik totaal niet moe. Laat mij 5 km stappen op de heide en ik ben kapot. Dat is voor mij gewoon te eentonig.

Ik had ook nog graag Lyon bezocht maar manlief wou liever al wat verder doorrijden zodat we Lyon voorbij zouden vóór onze volgende overnachting. Dus werd het Bourg-en-Bresse.

Tot net voor Lyon hebben we mooi weer gehad en toen kwamen we plots in de herfstkleuren terecht. Gelukkig is het droog gebleven tot we aan het hotel waren. Maar koud!! En eens we goed en wel ingecheckt waren regende het pijpenstelen. Al goed dat ik maar één nacht geboekt had in het (niet-zo-goede) hotel want veel zouden we er toch niet aan gehad hebben om daar nog rond te struinen.

Woensdag 3 november stonden de koppen echt naar huis. Als het dan toch moet, dan kan het niet snel genoeg gaan. We hebben nog wel genoten van de mooie rit op de A39 ‘Autoroute Verte’, het stuk tussen Bourg-en-Bresse en Dijon.

Bergachtig en 140 kilometer aan een stuk alleen maar bossen langs de weg, nu in mooie herfstkleuren. En in de verte de Alpen met de besneeuwde toppen. Geen spijt van die kleine omweg en gelukkig was het tot in Luxemburg droog.

Negen uur zijn we vertrokken in Bourg-en-Bresse en om vijf uur hadden we de 750 km achter de rug.

En nu nieuwe plannen maken.

Maar eerst nog die vervelende operatie …