Reünie

Vorige week hadden we een klasreünie met de meisjes van het middelbaar. Jaja, ik zat tot mijn 18de op een meisjesschool. Mét uniform.

We zijn afgestudeerd in 1973. Sommigen gingen onmiddellijk werken, anderen gingen verder studeren.

Ondanks de verschillende wegen die we insloegen zijn we wel altijd met elkaar in contact gebleven. We hadden een klas die heel goed aan elkaar hing, niet altijd tot jolijt van bepaalde leerkrachten.

Onze laatste klasreünie was in maart 2020, net voor de uitbraak van de pandemie.

In de loop der jaren zijn er al meerdere ‘meisjes’ afgevallen. Door een gebrek aan interesse, door andere bezigheden, door verhuis naar het buitenland, maar helaas ook door overlijden.

Ons groepje wordt steeds kleiner. Desondanks was het toch weer een fijn weerzien en hebben we gezellig een namiddag en avond volgebabbeld.

Volgend jaar maken we er een feestelijke editie van want dan zijn we vijftig jaar afgestudeerd. VIJFTIG jaar! We worden stilaan oud.

De Grungblavers

Hoewel ik een meisje van den buiten ben, hou ik van het Antwerps dialect. Ik heb vele jaren in Antwerpen school gelopen en gewerkt, mijn schoonfamilie is zo Antwerps als maar kan zijn en zodoende is het Antwerps ook een beetje mijn taal geworden.

De Grungblavers is een muziekgroep van een tiental vrienden – de ene al wat ouder dan de andere – die in het Antwerps zingen. De aanleiding tot het ontstaan van de groep is een dramatische gebeurtenis die zich voordeed in het gezin van de tekstschrijver, Guillaume Van der Stighelen: in 2011 viel zijn zoon Matti tijdens een studentenfuif in een onbeschermd keldergat en overleed ter plaatse.

Guillaume is als reclamemaker, columnist en auteur van verschillende boeken een man van woorden.  Na de dood van zijn zoon was het vertalen van evergreens naar de taal die hij het best begrijpt – het Antwerps – één van de bezigheden om zijn zinnen te verzetten en zijn gevoelens weer te geven. In zijn stamcafé Scaldis op het Eilandje in Antwerpen heeft hij een tijdje later voor het eerst enkele van die grungblavers (evergreens) gezongen. Veel van de teksten zijn zo goed als letterlijk vertaald en iedereen kent de wereldberoemde melodieën. Het was zo’n succes dat hij wat muzikale vrienden samenriep rond zijn piano en De Grungblavers waren geboren.

De Grungblavers, Lotto Arena 3/9/2022

Vorige zaterdag, tien jaar na het ontstaan, gaven ze hun laatste concert (*). En daar waren wij bij. Ik had er eerst niet veel zin in want we hebben ze al twee keer eerder gezien en ik zit ’s avonds liever in mijn zetel. Manlief wou wel graag en toen ik vrijdag op Ticketswap flink afgeprijsde tickets vond, leek dat toch een teken aan de wand dat we deze laatste niet mochten missen.

We hebben genoten, heel hard meegezongen, gelachen, en onze handen deden pijn van het applaudisseren. Het was een heel fijn concert.

(*) Het zal mij benieuwen of dit echt de allerlaatste was. Guillaume blijft sowieso schrijven en het is niet omdat deze bezetting het te druk heeft met andere zaken dat er niet een Grungblavers 2.0 komt.

Wil je horen hoe dat klinkt en de Antwerpse tekst lezen? Hierna een video.

Fietsen

Donderdag hebben we een rondje gefietst in de buurt van Katwijk. Best ver van huis voor een daguitstap.

Eigenlijk had ik drie nachten geboekt bij Van der Valk Sassenheim-Leiden en ik had vier lange fietstochten uitgestippeld. Maar toen kwam daar dat trombosebeen. Ik durf wel een korte fietstocht maken, maar vier dagen na elkaar 60-70 kilometer, dat vond ik toch niet zo verstandig. Hotel dus maar weer geannuleerd.

En toch wou ik eens in die regio gaan fietsen. Het is een van de weinige duingebieden waar we nog niet eerder gefietst hebben. En als ik iets in mijn kop heb …

Dus togen wij naar Katwijk aan Zee en genoten wij volop van de zon en iets minder van de harde wind tijdens een heerlijk ritje van een goeie 30 kilometer door de duinen tussen Noordwijk en Wassenaarseslag.

Foto’s? Natuurlijk! En ze zijn nog aanklikbaar ook.

1 september

De zomervakantie is voorbij. De scholen zijn weer begonnen.

Ook al heb ik al jaren geen schoolgaand kind meer, ik word daar nog altijd een beetje weemoedig van. Ik kon vroeger wel huilen als het tegen 1 september liep. Dag vrijheid, dag ‘losbandig’ leven. Wat zag ik er toch tegen op om weer tien lange maanden in het gareel te moeten lopen met de klok als eeuwige metgezel.

Daar heb ik – of wij – sinds mijn pensioen geen last meer van. Ik ben me vaak niet bewust van uur of tijd, weet soms niet eens welke dag het is. Ik sta op wanneer ik wil, eet nooit op vaste tijdstippen, doe zoveel mogelijk alleen waar ik zin in heb en zorg ervoor dat ik zo weinig mogelijk verplichtingen heb.

Waar ik wel last van heb, is het feit dat op 1 september ook het beste van de zomer voorbij is. Er kunnen nog wel mooie dagen volgen, maar er komt ook weer een lange herfst en een nog langere winter aan.

Akkoord, we hebben een mooie zomer gehad (vaak veel te heet voor mij – het is ook nooit goed) maar ik word niet vrolijk van de druilerige dagen die op ons afkomen.

Het is ook al zo goed te zien in de natuur. De bladeren aan de bomen verkleuren geel en bruin en de straten liggen al bezaaid met eikels.

’t Is weer voorbij die mooie zomer” in de vrolijke versie van #LikeMe vond ik een passende afsluiter van de mooie zomer.