Contact

In zijn logje van dinsdag had Thomas Pannenkoek het over ‘voldoende sociaal contact houden met echte mensen’ als je de pensioenleeftijd hebt bereikt.

De covid-periode heeft daar zeker geen goed aan gedaan en ik merk bij mezelf dat mijn behoefte aan sociaal contact sindsdien nog altijd heel klein is. Ik moet me echt forceren om af te spreken met mensen. Ik ben nooit een sociaal persoon geweest en dat is er niet op verbeterd.

We merken het ook in onze overjaarse jeugdclub. De activiteiten komen heel langzaam op gang en de animo om deel te nemen is er niet meer. Er zijn ook al veel leden die gewoon afgehaakt zijn.

Tot 2019 werd er elk jaar een groepsreis georganiseerd. Die reizen waren meestal na één dag al volgeboekt met lange wachtlijsten tot gevolg.

Eind september reist er een groep van 20 personen naar Kroatië. Het bestuur heeft moeten schooien om 20 man/vrouw bij elkaar te krijgen, anders kon de reis niet doorgaan.

Onze echte vrienden zien wij wel met enige regelmaat, maar die hebben we niet veel. Mijn definitie van vriend(in) is: iemand waar ik een verleden mee deel. Mijn oudste vriendin ken ik van mijn tien jaar. We hebben samen heel wat watertjes doorzwommen.
Mijn andere vriendin en haar man waren veertig jaar geleden mijn collega’s, maar werden ook heel snel goede vrienden. Ook met hen hebben we zaken meegemaakt waardoor de band heel sterk is gebleven, ook toen we al lang geen collega’s meer waren.

Dat zijn onze echte vrienden. En verder hebben wij wel wat kennissen en het is dát contact dat de laatste jaren erg verwaterd is. Mijn man ziet zijn fietsmaatjes elke week. Hij is wel heel sociaal en zou dat moeilijk kunnen missen. Ik heb er (nog) geen behoefte aan. En daar schuilt het gevaar. We draaien in zo’n klein kringetje. Als er ooit een van ons wegvalt, heeft de overblijvende slechts een heel beperkt vangnet.

Ik probeer er niet te veel aan te denken, maar af en toe, zoals nu, steekt het toch de kop op.

Auteur: MyriamC

vrouw / moeder / oma / levensgenieter / wereldreiziger / #foreveronvacation Mijn motto: YOLO!

48 gedachten over “Contact”

  1. Door Covid is er veel veranderd in contacten mij mij. Iedereen is meer op zijn eigen kerngroep (bubbel) gericht. Ik probeer weer bewust afspraken daarbuiten te maken. Mijn man heeft collega’s die hij iedere dag spreekt zij het dan nu al erg lang via beeldscherm maar ik niet en daardoor ben ik meer gericht op contacten maken en relaties onderhouden.

    Geliked door 1 persoon

    1. Vrienden van vroeger zijn er niet meer, om uiteenlopende redenen. Soms verdrietig, maar soms ook wel best, toch uit elkaar gegroeid. De vrienden die er nu zijn, ken ik soms toch al weer 30 jaar en anderen pas een paar jaar. Niet dat ik iedereen elke week of maand spreek, maar als er contact is, vind ik dat heerlijk, zou ze niet graag missen. Al kan het soms zo maar anders worden, en dat vind ik moeilijk

      Geliked door 1 persoon

  2. Onze ‘échte vrienden’ kunnen we op één hand tellen. Daaronder reken ik mensen aan wie we alles kunnen vertellen en die altijd klaar staan om te helpen moest dat nodig zijn (en vice versa). Dat contact os so,ds corona niet echt verwaterd, maar veel zien we elkaar toch niet.
    (dank voor het linkje!)
    Geniet van je zondag,
    Paul

    Geliked door 1 persoon

  3. Dat (en nog veel anders uiteraard) vind ik het jammere aan al die Covid maatregelen. Zelf heb ik de draad doelbewust weer opgepakt omdat het voor mij belangrijk is. Een echt groepsmens ben ik dan ook weer niet, maar vrienden zijn en blijven belangrijk. Jammer van jullie club, want het lijkt me een mooi initiatief.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dat is ook een mooi initiatief maar op onze leeftijd (de meeste leden zijn zelfs nog wat ouder) is twee jaar – op gezondheidsvlak bijvoorbeeld – een heel lange periode. Er is dan enkele maanden geleden bij een uitstap ook weer een uitbraak geweest van covid (12 van de 16 deelnemers waren besmet) en dan worden mensen terug bang om iets mee te doen.
      Ik ben niet bang, ik heb gewoon die behoefte niet (meer).

      Geliked door 1 persoon

  4. ik heb ook niet veel vrienden. Ik heb een zus waar ik geen contact mee heb. Maar ze is nooit een zus geweest voor mij.
    Man komt van een familie van 12 . met schoonfamilie erbij is dat 22 en die komen al jaren elke maand bijeen van 1 van de 12. Volgende week is het bij mij op zaterdag. Maar er zijn er al 6 gestorven dus zijn wij nog met 16. Maar die wonen allemaal verspreid.Niet onoverkomelijk ver, maar ze worden allemaal ouder en met de auto rijden zal op een bepaald moment niet meer gaan. De oudste is 91 en de jongste ben ik met mijn 71. Mijn man gaat af en toe kaarten met oudcollega’s .Ik doe al de boodschappen en heb daardoor ook aangename contacten maar dat is vluchtig . Als mijn man dus wegvalt heb ik niet veel conversatie meer. Als ik zelf goed ter been ben ga ik dan cursussen volgen Maar dan ben je ook afhankelijk van vervoer nodig .Oud worden heeft weinig voordelen.

    Geliked door 1 persoon

    1. Eén keer per maand met de schoonfamilie, ik vind dat veel hoor. Ik heb mijn schoonfamilie (op één schoonbroer na) al meer dan twee jaar niet gezien of gehoord. Mijn zus heb ik een paar weken geleden nog eens gezien na drie jaar, maar zij woont ook te ver voor regelmatige bezoekjes.

      Like

      1. als je opgroeit met zoveel broers en zussen dan heb je ook weinig vrienden want je hebt elkaar. De aangetrouwde komen onderling ook allemaal goed overeen.
        Vroeger was het s’avonds omdat iedereen moest werken. Maar nu is het verlegd naar de namiddag . Ook omdat s’avonds rijden in de winter niet plezant is. En het is altijd met een hapje en een drankje zodat niemand thuis moet eten. En er is nooit ambras geweest in al die jaren.

        Geliked door 1 persoon

        1. Chapeau! Als bij ons de schoonfamilie samen zit zijn het net een stel vreemden. Ambras is er ook niet. Er is gewoon niks. Ook geen interesse in elkaar. Tja, je schoonfamilie kies je niet zelf he.

          Like

  5. COVID of niet, onze kring was altijd klein. Vriendinnen heb ik eigenlijk niet. Dat ligt aan mij, ik ben een einzelgänger en verdraag niet te vaak of teveel intens contact. Tenzij met mijn drie zussen. Wij verstaan elkaar door dik en dun. Maar ze wonen te ver van mij. Mijn sociaal leven beperkt zich verder tot het werk. Dat valt binnen anderhalf jaar weg. Dus ja, ik deel jouw zorgen. Zeker omdat ik ver van de familie woon. Hoe moet dat later – en wat mocht ik alleen vallen?

    Geliked door 1 persoon

    1. Zoals ik bij Dorothé al schreef: Covid heeft van mij een eenzaat gemaakt, net omdat ik al niet de sociaalste was. Het kwam mij eigenlijk wel goed uit om niet meer te moeten socializen. Maar iedere medaille heeft een keerzijde en, ja, hoe moet dat later mocht ik alleen vallen …

      Geliked door 1 persoon

  6. Een paar vrienden, een handvol kennissen en onze kleine familie: that’s about it. Ik besef dat wij ons later mogelijk wel eenzaam zullen voelen, temeer daar ons huwelijk kinderloos is gebleven. Ik wil er echter niet teveel aan denken.

    Geliked door 2 people

  7. Maar niet teveel zorgen vooraf maken. Gelukkig weten we meestal toch niet hoe alles gaat verlopen. Echte vrienden hebben de meeste mensen maar weinig en ” de passanten” komen bij iedere levensfase vanzelf weer voorbij. Hier was het niet corona maar de ziekte van Henk die de sociale contacten al vóór corona noodzakelijker wijze lieten verdwijnen. Ik hoed ook niet altijd mensen over de vloer maar dat ik nu weer wat meer onder de mensen kom is toch wel prettig.

    Geliked door 1 persoon

    1. Neen, gelukkig weten we niet wat ons te wachten staat. Ik ben er ook niet echt vaak mee bezig en ik hoop dat, mocht ik ooit in jouw situatie terecht komen, ik er op dezelfde manier mee om zal kunnen gaan.

      Like

  8. Kom uit een grote familie van 8 kinderen en ben de jongste…maar als ik iemand niet wil missen zijn het mijn broers en zussen…en ja tel maar uit 8 x 2 verjaardagen dus we zien elkaar met regelmaat en tussendoor ook nog 🙂 Vrienden zijn er een paar en die koester ik ook 🙂

    Geliked door 1 persoon

  9. Voor mij was het einde van het socializen door covid een godsgeschenk, hoe vreselijk dat ook moge klinken. En wellicht ook een vergiftigd geschenk, ik wentel me teveel in dat gebrek aan echt contact. En dan nog kijk ik er elk jaar naar uit om lekker met mijn man weken met z’n tweetjes weg te gaan. Ik weet wel, uit de periode dat ik ziek was, dat ik wel op wat mensen kan terugvallen als de nood hoog is. Aan een leven helemaal alleen (zonder mijn big bear), daar durf ik niet aan denken en dat is ook een gedachte die ik ver weg duw.

    Geliked door 1 persoon

  10. Net dit onderwerp kwam vandaag weer eens voorbij. Ik heb het heerlijk met m’n hubbie, maar toch ‘missen’ wij ook soms het betere sociaal contact. Het is hier en daar gezellig met vrienden, maar een beetje oppervlakkig. Hoeveel èchte vrienden heb je nou, die werkelijk aandacht voor je hebben, ècht geïnteresseerd zijn, waar je op terug kunt vallen? Soms denk je aan een eenzaam einde later, als één van ons twee wegvalt, want kinderen zijn er niet, familie ook niet of alleen ver weg, letterlijk en figuurlijk… 😳
    Toch maar proberen flink te genieten van onze dagen saampjes… ☺️

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: