De ingreep

Net zoals voor mijn grote K-operatie van vorige zomer, was ik ook nu totaal niet zenuwachtig toen ik donderdag het ziekenhuis binnenging voor het weghalen van het carcinoom op mijn neuspunt.

Gewoon, wachten op wat gaat komen en me eraan overgeven. Wat moet, dat moet.

Half twaalf reed de verpleegkundige me met bed en al naar de wachtruimte bij de operatiekamers. Na twintig keer mijn naam en geboortedatum te hebben gezegd tegen evenveel verschillende verpleegkundigen en artsen was het dan aan mijn beurt.

Terwijl de anesthesist het infuusje prikte heb ik nog even gebabbeld met de chirurg, hem gezegd dat mijn rechter oorlel iets langer is dan mijn linker en dat hij daar maar een stukje uit moest snijden om mijn neus te reconstrueren.

Kapje op mijn neus en mond en voor ik het wist was ik vertrokken.

Twee uur werd ik wakker op recovery met ingepakte neus en een pleister op mijn rechteroor. Het eerste wat ik zag was een mooie natuurfoto in een lichtbak aan het plafond boven mijn bed. Blauwe lucht met zachte witte wolkjes. Dat was fijn wakker worden! Nadien zag ik dat er boven alle bedden – gescheiden door gordijnen – allemaal verschillende mooie blauwe-lucht-foto’s hingen.

Een uur en een pijnstiller later werd ik weer naar mijn kamer gereden waar het lange wachten begon …

Half acht was het toen de chirurg langs kwam. Alle slechte cellen zijn weggehaald, maar het gat op mijn neuspunt zou toch redelijk groot zijn want hij heeft in de diepte tot op het bot moeten snijden en een stuk(je?) uit mijn oorlel gesneden om mijn neus te reconstrueren. Dat moet ingroeien en mag absoluut niet afsterven. Duimen nog maar eens …

De thuisverpleegster komt iedere dag om de wonden te verzorgen. Tot op vandaag heb ik nog niet durven kijken hoe het eruit ziet. Ik heb geen pijn, ik slaap weer gerust, en ik voel me mentaal weer beter.

Het enige vervelende is dat ik mijn neus niet mag snuiten. Ik loop dus heel de tijd te snuffen en te snuiven. Maar zolang dat alles is, klaag ik niet.

Nu nog hopen dat de ingreep van dinsdag aan mijn vermaledijde mond goed verloopt en dat ik dan voor een tijd – liefst voor altijd – van deze miserie verlost ben.

Auteur: MyriamC

vrouw / moeder / oma / levensgenieter / wereldreiziger / #foreveronvacation Mijn motto: YOLO!

58 gedachten over “De ingreep”

    1. Dankjewel. Zo sterk ben ik niet hoor, maar er zijn nu eenmaal bepaalde zaken waar je niet onderuit kan en dan heeft het ook geen zin je er tegen te verzetten. Dus laat ik het maar gebeuren.

      Like

  1. De beste levenshouding ‘wat gebeuren moet, moet gebeuren’.
    Ik wens je een snel herstel. En moed voor wat moet….
    Wat een fijn idee die wolkenlucht, en zo zie je maar hoe belangrijk die zogenaamde ‘details’ kunnen zijn voor een mens in moeilijke omstandigheden. Geniet een rustige druilerige zondag.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dankjewel. Ik zal mezelf nog heel erg moeten oppeppen tegen dinsdag want ik zie er enorm tegenop.
      Ja, die wolkenluchten waren zeer aangenaam. De foto’s op de lichtbakken filterden ook het felle licht.
      Druilerig? Hier is het droog. Mag zo blijven wat mij betreft.

      Geliked door 1 persoon

  2. Vroeger had de tandarts schilderingen van landschappen in de behandelkamers op het plafond. Dat was ook altijd fijn om naar te kijken. Helaas zijn bij een verbouwing van de praktijk de schilderingen verdwenen.

    Gelukkig kunnen je operaties doorgaan in deze onzekere tijd. Veel sterkte en succes voor dinsdag.

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik meende dat. Hij moet ergens een stukje huid halen om mijn neus dicht te maken hé, en hij zei dat een stukje oorlel het beste resultaat geeft. We zullen het zien.
      Ja, die mondoperatie … ik ben er echt bang voor. Is weer onder plaatselijke verdoving. Ik heb daar een hemelse schrik van gekregen.

      Like

      1. Bah, ik wou dat ik iets voor je kon doen. Misschien kan je muziek vragen? K weet niet of het mogelijk is, maar zo hoor je niet wat ze uitspoken. Je moet ook absoluut zeggen dat je ontzettend bang bent. Ze houden daar echt wel rekening mee. Dzt mag ik toch hopen. Ik duim voor je.

        Geliked door 1 persoon

  3. Ik ben onder de indruk dat je je zo goed kunt overgeven en helemaal niet zenuwachtig was. Dat vind ik heel knap en inspirerend. Daar kan ik nog veel van leren. Hoe heb je dat zo voor jezelf voor elkaar gekregen? Is het een manier van denken? Hoe doe je dat?

    Geliked door 1 persoon

    1. Ik weet het zelf niet. Je weet dat je niks voelt als je volledig in slaap bent en dat is voor mij heel geruststellend. Hoewel ik – denk ik – een redelijke pijngrens heb, ben ik enorm bang voor ingrepen onder lokale verdoving. Die kleine ingreep van vandaag heeft me wekenlang beziggehouden.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: