Zes weken vakantie – 2

Het is nu zondag 10 oktober en inmiddels zitten we al tien dagen in een mooie en rustig gelegen penthouse aan de Costa Cálida, de zuidelijke Costa Blanca. Er zijn weinig appartementen bewoond in ons complex en er heerst absolute stilte, zowel overdag als ’s nachts. We hebben hier alles wat we nodig hebben: twee zwembaden, sauna, jacuzzi, gym, … Ook 2 slaapkamers, handig voor moesten we ruzie hebben 😉 en elk zijn eigen badkamer, wat ik heel gemakkelijk vind.

Het is hier geen mooie streek, noch qua landschap noch qua cultuur, maar dat wisten we op voorhand. We zijn hier in de buurt al eerder geweest. Het is de streek van de citrusvruchten, de eindeloze citroen- en appelsienplantages. Ook de zoutmeren liggen hier vlakbij.

We komen naar hier omwille van het micro-klimaat, om de zomer met een maand te verlengen, en dat lukt tot nu toe prima. Alle dagen hebben we zo’n 26 tot 28 graden met nu en dan een wolk. ’s Avonds, als we om 10 uur van het restaurant terugkomen of op ons terras zitten, is het nog 23 graden. En dat is natuurlijk heerlijk.

Ik moet wel zeggen dat het een tijdje geduurd heeft voor ik mijn draai hier gevonden had. Ik voel me niet 100% en dat heeft zijn weerslag op alles. Toen ik het appartement boekte in februari had ik er echt volop zin in. Ik voelde me toen ook goed. Maar ondertussen is, door alle complicaties en de tweede diagnose, mijn leven en mijn zin om te leven zo hard veranderd dat een mooi appartement op een fijne plek in de zon er nog nauwelijks iets toe doet, hoe graag ik het ook anders zou willen. Je neemt tenslotte altijd jezelf mee waar je ook gaat, met de pijnen en ongemakken. Ik kan dan ook nu nog niet zeggen of we de volledige maand hier gaan ‘uitdoen’. Mijn stemming verandert met de minuut. Ik ben gewoon heel labiel. Soms wil ik niets liever dan gewoon thuis in mijn eigen zetel zitten. Maar ook dat verandert niets aan de situatie.

Misschien keert het wel weer als we wat steden gaan bezoeken want dat zijn we zeker van plan, maar dan moet het iets minder warm zijn. Murcia en Cartagena liggen niet zó ver af. Of twee dagen Lorca of Albacete. Afwisseling en afleiding zijn het beste medicijn.

En op 20 oktober komen onze vienden aan. Zij hebben hier in de buurt een huis. Daar kijk ik wel naar uit, want het is lang geleden dat we hen nog gezien hebben. Corona, weet je wel …

Er staan hier ook twee degelijke fietsen maar fietsen zal iets zijn voor later deze maand als de temperatuur wat gezakt is.

Maandag heb ik een afspraak gemaakt met een fysio-praktijk voor lymfedrainage, want ook dat moet gewoon doorgaan. Zelfs een maand eens alles achter me laten is me niet gegund. Ik had vooraf goed mijn huiswerk gemaakt en een praktijk gevonden op een half uur rijden van hier die volgens dezelfde methode werkt als mijn kinesiste thuis en zoals voorgeschreven door mijn chirurg. Vrijdag kon ik terecht. Wat een verrassing dat ik gewoon mijn eigen taal kon spreken! De praktijk is van een Duits koppel en mijn therapeute was/is een Nederlandse dame. Eentje die weet waar ze mee bezig is.

Voor de rest hebben we hier nog niet zoveel gedaan. We brengen veel tijd door met lezen of woordpuzzelen op ons heerlijk dakterras, manlief zwemt en gaat in de sauna, we gaan eens een paar uurtjes naar het strand, wandelen wat over de boulevard, doen boodschappen en een terrasje, gaan uit eten of maken zelf een eenvoudige maaltijd, en ’s avonds kijken we TV Vlaanderen als we thuis zijn.

En we constateren nog maar eens dat het leven hier veel goedkoper is dan in België. Neem nu deze pastéis de nata hieronder: 0.34 euro per stuk. Bij mijn bakker thuis betaal ik 2 euro per stuk! Zelfs als ik er een koffie bij drink op het terras bij de bakker ben ik nog maar 1.54 euro kwijt.

Of wat dacht je van een 3-gangenlunch inclusief water, wijn en koffie voor 14 euro, mét zicht op zee. Je moet dan geen verfijnde keuken verwachten, maar zowel het rijstgerecht met groenten en bacalao als de tonijnsteak die we kregen waren best lekker!

Vanavond gaan we gastronomisch dineren. Vijf gangen voor 40 euro. Ben benieuwd …

Foto’s © MyriamC.

Auteur: MyriamC

vrouw / moeder / oma / levensgenieter / wereldreiziger / #foreveronvacation Mijn motto: YOLO!

45 gedachten over “Zes weken vakantie – 2”

  1. Hey Myriam. Ik kan er inkomen dat je niet helemaal kan ontspannen en je daardoor minder intens kan genieten. Maar de warmte kan zo’n deugd doen. Geniet van de etentjes, eens zelf niet moeten koken is altijd leuk. Probeer niet te veel te piekeren’

    Geliked door 1 persoon

  2. Misschien ga je je beter en rustiger voelen eens je over de helft bent. Ik kan het niet verklaren, maar zelf overvalt dat gevoel me vaak op vakantie. Aanvankelijk is het aanpassen, want inderdaad ‘jezelf’ is mee, waar je ook bent, maar dan besef je dat het tijd wordt om echt te genieten.
    Ook als de vrienden komen heb je wat meer afleiding?
    Geniet de dag, de zon, de warmte en de zee.

    Geliked door 1 persoon

    1. Het is anders dan anders. Ik wen altijd heel snel, heb ook altijd heel veel zin om van alles te ondernemen. Nu moet ik me ’s morgens uit mijn bed slepen. Mijn levenslust is volledig weg.

      Like

  3. Onze aandoeningen zijn totaal verschillend, maar toch herken ik heel veel in je beschrijving. Er was een tijd waar reizen volledig ‘loslaten’ betekende. Mijn schat hadden beiden een drukke job, medisch niets aan de hand, ‘ontstressen’ was de boodschap. Als je lichaam sputtert wordt dat loslaten heel moeilijk, blijf je elk uur van de dag geconfronteerd worden met je beperkingen en het gepieker over ‘wat als…’. Iedereen zal je vertellen dat je dit moet proberen te vermijden, maar dat is heel gemakkelijk gezegd. Heel erg ook, dat gevoel dat je je partner meesleept in je miserie. Vergeet niet dat hij niets liever wil dan jou verwennen en het je naar de zin maken.
    Maar hoe leuk is die onderste paragraaf, dat kunnen genieten van lekkere dingen aan een heel zacht prijsje. Die pastéis de nata (of de Belèm, er zijn variaties in naam die allemaal hetzelfde betekenen), die lekkere lunch of dineren, fantastisch toch.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dat loslaten lukt dus echt niet als je 24/7 geconfronteerd wordt met je beperkingen. Er zijn dagen dat het voor mij allemaal niet meer hoeft, dat ik wenste dat het NU stopt. Gelukkig zijn niet alle dagen hetzelfde.

      Geliked door 1 persoon

  4. Begrijpelijk inderdaad dat je je aandoeningen ook op vakantie niet helemaal kan loslaten. Wel heel erg jammer dat je het continu bij je moet dragen. Hopelijk lukt het toch om zoveel mogelijk te genieten van deze vakantie en toch af en toe echt te kunnen ontspannen. Dat gun ik je enorm.

    Geliked door 1 persoon

  5. Ach toch Myriam, ik begrijp volledig hoe je je voelt. Alle omstandigheden zijn er naar om volop te genieten, maar je lichaam zegt iets anders. Zo vaak hetzelfde gevoeld. Misschien lukt het je om te focussen op ten minste 1 ding dat je plezier geeft? En blijf je gevoelens met ons delen, ook dat zal ongetwijfeld een opluchting betekenen.

    Geliked door 1 persoon

    1. Weet je Nell, die zwaar beschadigde mond die niet meer kan wat ie zou moeten kunnen en die niet meer aanvoelt zoals vroeger zit me 24/7 in de weg. Ik kan die niet wegdenken want hij is er gewoon altijd.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.