Huis

Nu we dit jaar ons geld niet hebben kunnen uitgeven aan reizen, hebben we besloten om ons huis een make-over te geven. Niet ingrijpend hoor. Gewoon een beetje opwaarderen. Sinds de lockdown van het voorjaar is het wel duidelijk dat we hier zullen blijven tot het einde van onze dagen. Zelfs ik heb heel erg genoten van onze tuin en het is niet zo dat ons huis veel te groot is voor twee mensen. Een beetje ruimte voor als onze Kleine Man komt is mooi meegenomen. Want die heeft hij echt wel nodig … net zoals zijn papa vroeger!

Ons huis krijgt een laag crepi (gevelbepleistering). Het was óf opnieuw laten voegen – ons huis is van 1937, dus dat werd eens tijd – óf iets totaal anders.
Ik zag dat voegen niet echt zitten. Het huis blijft dan zijn oude uitzicht behouden. Het wordt dus crepi in gebroken wit (of heel licht grijs, daar zijn we nog niet uit) wat ons huis een veel moderner uitzicht zal geven en wat onze basaltgrijze ramen beter zal doen uitkomen. We moeten nog wel wat geduld hebben want de aannemer kan de werken pas in het voorjaar uitvoeren. Ik plaats misschien te zijner tijd wel een voor-en-na foto.

En we gaan van die lelijke dingen op ons dak laten leggen. Gelukkig hebben we een plat dak, zodat de zonnepanelen niet gaan opvallen want we laten ze in een hoek van 15° leggen. Iets minder rendement dan de gebruikelijke hoek van 35° maar het oog wil ook wat. Eerst nog groen licht krijgen van onze dakwerker of onze oude houten dakconstructie de zonnepanelen kan dragen, daarbij rekening houdend met het gewicht van regen en (eventueel) sneeuw.

Het tapijt in de zithoek moet vervangen worden want het begint te verslijten. Veel sneller dan zou mogen, en het is al een keer hersteld, maar blijkbaar is dat het nadeel van de verschillende structuren die erin zitten. Ik doe ze weg met heel veel hartzeer, want het is maar net daar waar we altijd zitten dat de slijtage zichtbaar is ; voor de rest ziet het er nog als nieuw uit. En ik vind het nog altijd een heel mooi tapijt (ik had het kleurenpallet en de volgorde van de verschillende structuren zelf ‘ontworpen’), maar ik erger me dood aan de knopen- en lussenstructuren waar de bovendraad afgesleten is.


De keuken moet opnieuw geschilderd worden. We hebben vorig jaar heel ons huis laten schilderen maar bij de keuken heeft de schilder wat steken laten vallen. Hij zou het vliesbehang uitplamuren, geen probleem. We weten nu dat uitplamuren geen goed idee was. Het is ook niet vakkundig gedaan en de tientallen onvolmaaktheden zijn een bron van ergernis. We gaan het proberen op te lossen met renovatiebehang. En we gaan het deze keer zelf doen. Tijd zat tenslotte.

Onze slaapkamer is ook aan een opknapbeurt toe. Helaas vind ik het heel moeilijk om online behangpapier te kopen. Ik vind het sowieso al moeilijk om van een stalenboek te kiezen. En ik vind in een slaapkamer een mooi behang nog altijd gezelliger en warmer dan geschilderde muren.
Ik ga dus aan een zoektocht beginnen.

We houden ons wel bezig tijdens en na de lockdown!

De week

Ik schrijf niet dikwijls weekoverzichten maar vandaag dus wel. 😁

De afgelopen week was er eentje met plussen en een min. Laat ik maar met de min beginnen.

Maandag had ik een afspraak bij de huisarts. Ik heb al een tijd last van mijn linker pols. Uit die arm is er tijdens mijn operatie spierweefsel en een bloedvat gehaald. Het heeft voor mijn gevoel extreem lang geduurd eer die snede, van pols tot elleboog, dicht was. En het stukje aan mijn pols is altijd pijnlijk geweest, maar andere pijn dan dat ik nu heb. Met momenten is het gewoon niet uit te houden. Bij het fietsen voel ik elke oneffenheid in de weg. Mijn polsbrace helpt dan wel om de schokken op te vangen, maar ik stuur toch meestal met één hand. Ook auto rijden is geen pretje. De huisarts wist niet direct wat het zou kunnen zijn en gaf me een verwijsbrief voor een echo. Gelukkig kon ik dinsdag al terecht bij de radioloog. Voordeel van in een privé praktijk te gaan. De echo wees uit dat de pees én de peesschede ontstoken zijn en dat er nogal wat vocht zit. Dat laatste had mijn kinesiste ook al geopperd.
Ijs leggen en een ontstekingsremmer nemen. Daar ben ik nu een kleine week mee bezig maar ik voel nog totaal geen verbetering. Het kan blijkbaar maanden duren eer het genezen is … ik mag er niet aan denken. En het mag eens gaan stoppen onderhand. Dat vond ik trouwens al na de trombose. Genoeg is genoeg.

Gelukkig zijn de plussen in de meerderheid.
Met het mooie weer zijn we redelijk sportief geweest. Ik doe mee aan de wandelchallenge op Strava en daarvoor moet ik in november 50 km wandelen. Voor een echte wandelaar (*) is dat een fluitje van een cent, voor mij niet want ik wandel niet graag. Maar het was droog weer en het bos lonkte. Dus hebben we woensdag een fijne wandeling gemaakt.

(*) Mijn zoon had nieuwe wandelschoenen gekocht die moesten ‘ingelopen’ worden. Hij heeft dan maar een stuk van de GR5 gelopen, 41 km.

De Uitlegger

Ook donderdag hebben we gewandeld. Geheel toevallig. We gingen naar de bakker en hebben dan maar een blokje gelopen. Als de zon schijnt moet je ervan profiteren, nietwaar?! Zo kwamen we voorbij het kerkje waar we in mijn jeugd naar de nachtmis gingen met kerst. Ik was er jaren niet meer geweest. Het deed me plezier dat de Mariagrot nog redelijk intact was.

Het Missiehuis en de Mariagrot

En jawel hoor, ook vrijdag wandelden we. Op de heide deze keer. De poetsvrouw kwam in de voormiddag en om ons nu op te sluiten in een kamer waar zij niet bezig is en constant te moeten verhuizen (regels van het poetsbureau), daar hadden we geen zin in. Wij dus onze wandelschoenen aan en naar de heide. Het was nog rustig toen we vertrokken, maar toen we na onze wandeling terug de heide uitwandelden krioelde het al van de wandelaars.
Wat zijn we toch gezegend om in zo’n mooie omgeving te wonen.


En het kon niet op want in de namiddag hebben we de fiets genomen en 30 km gefietst. Wat een zalig weer was het!

En zaterdag was het nog meer van dat. Weer 36 km erbij.


Ik heb ook nog een namiddag TV gekeken, iets wat ik eigenlijk nooit doe. Hoe dat zo kwam? Tijdens de eerste lockdown keek half Vlaanderen naar de Netflix serie Unorthodox. Aangezien wij geen Netflix hebben (en ook niet willen) en ik toch getriggerd was door de positieve reacties op de serie, heb ik toen het boek van Deborah Feldman gelezen. De Joodse cultuur intrigeert me, net zoals alle min of meer ontoegankelijke culturen. Het boek speelt zich af tijdens de jeugd van Esther. De serie begint waar het boek eindigt. Daar was ik nieuwsgierig naar en daarom ben ben ik online op zoek gegaan naar de serie. Die heb ik gevonden, weliswaar met Duitse ondertiteling, maar dat was geen probleem. Eerst het boek lezen was zeker niet verkeerd, al zijn de flashbacks niet altijd gelijklopend met de gebeurtenissen uit het boek.
Ik heb de vier afleveringen in één ruk uitgekeken. Mooie serie!

Sunsets around the globe

Het is vrijdag, fotodag. Ik ga jullie spammen met zonsondergangen vandaag. De behoefte aan vakantie begint groter en groter te worden …

Noordwijk aan Zee, Nederland (het moet niet altijd ver zijn)


Wadi Rum, Jordanië


Cefalù, Sicilië (2x)


Boa Vista, Cabo Verde


Etretat, Normandië, Frankrijk


Özdere, Turkije


M’bour, Senegal


Salalah, Oman (3x)


Dubai, Verenigde Arabische Emiraten


Rincón de la Vieja, Costa Rica (2x)


Kaapstad, Zuid-Afrika (Karbonkelberg en de Sentinel)


Amboseli National Park, Kenia


Full Moon Beach Resort, Malediven (2x)


Saint-François, Guadeloupe


Mijas Costa, Spanje (2x)

1000 vragen aan jezelf #2


21. Maakt het veel uit wat anderen van je zeggen?
Ik denk dat iedereen wel tof wil gevonden worden. Ik ook. En toen ik jonger was vond ik het waarschijnlijk heel belangrijk wat anderen van mij zegden of dachten. Nu trek ik het mij niet meer aan. Ze doen maar. Ik ben wie ik ben, te nemen of te laten.

22. Wat is je favoriete dagdeel?
Ik ben een avondmens. Niet kwestie van uitgaan of zo, die tijd is lang voorbij. Maar ik functioneer gewoon beter ’s avonds en in de late namiddag.

23. Kun je goed koken?
Dat durf ik van mezelf niet zeggen, zo bescheiden ben ik wel. 😜
Ik doe het graag en man, kinderen en vrienden vinden het altijd lekker.
Nu de kinderen vanwege corona niet meer hier komen eten, maak ik één keer per week een van hun lievelingsgerechten. Zij zijn er blij mee, ik doe het graag en het houdt me van de straat.
Vorige week tartiflette, gisteren vol-au-vent.

Tartiflette savoyarde

24. Op welk seizoen lijk je het meest?
Een moeilijke. Ik ben nogal explosief, dus ik zou me vergelijken met de lente, de explosie van kleuren, bloemen, planten.

25. Wanneer heb je voor het laatst een dag helemaal niets gedaan?
Dat moet ergens half augustus geweest zijn. Ik was toen een dag of vier uit het ziekenhuis en was de eerste paar dagen dat ik thuis was nogal actief geweest. Dat heb ik daarna moeten bekopen! Ik heb toen een hele dag en nacht in mijn bed gelegen en het enige wat ik deed was me af en toe eens omdraaien.
Normaal gezien doe ik elke dag wel iets. Al was het maar koken. Vers uiteraard!

26. Was je een gelukkig kind?
Ook al was ik een angstig kind, ik denk toch dat ik een gelukkig kind was.

27. Koop je vaak bloemen?
Ja, bijna iedere week. Als ik ze niet krijg, dan moet ik ze zelf kopen nietwaar?!

28. Wat is je droom?
Ik wil nog heel veel van de wereld zien. Dat is een droom en tegelijk een utopie vrees ik.

29. In hoeveel huizen heb je gewoond?
Vier stuks. Tot mijn 22ste in mijn ouderlijk huis in Heide-Kalmthout. Na ons huwelijk hebben we drie jaar in Deurne gewoond omdat dat praktisch was in verband met mijn werk. Toen dachten we aan kinderen en zijn we terug naar mijn roots getrokken (gemakkelijk ivm babysit) waar we vijftien jaar op een appartement hebben gewoond. En sinds 1995 wonen we waar we nu wonen, vier huizen voorbij mijn ouderlijk huis.

30. Wat is jouw guilty pleasure?
Heb ik dat? In ieder geval niets dat niemand mag weten.

31. Welk boek heb je het laatst gelezen?
‘Ademloos’ van Kim Moelands. Ik heb het trouwens nog lang niet uit. Het is het autobiografische verhaal van Kim die heel indringend vertelt hoe ze haar man verliest aan de ongeneeslijke ziekte Cystic Fibrosis (taaislijmziekte), waaraan ze zelf ook lijdt.

32. Waarom heb je het kapsel dat je nu hebt?
Omdat het zo gemakkelijk is. Als je grijs haar hebt, zoals ik, is een korte pittige coupe het mooiste. Vind ik.

Moi

33. Ben je verslaafd aan je telefoon?
Verslaafd niet, in de zin dat ik niet onmiddellijk reageer op elk mogelijk piepje. Maar ik zou hem niet graag willen missen.

34. Hoeveel geld staat er nu op je bankrekening?
Voor jou een vraag, voor mij een weet.

35. In welke winkel kom je graag?
In geen enkele. Ik kan er niet snel genoeg buiten zijn.

36. Welk drankje bestel je in een café?
Hangt af van het tijdstip. Koffie of een wijntje.

37. Weet jij wanneer het tijd is om te vertrekken?
Ja want ik kom niet graag te laat.
Ik droom nog regelmatig van de tijd dat ik met de trein naar school ging en hoe dikwijls ik heb moeten crossen om hem nog te halen. Omdat ik niet uit mijn bed geraakte.

38. Als je voor jezelf zou beginnen, als wat zou dat dan zijn?
Been there, done that. Nadat ik in 1994 ontslagen was op mijn (heel toffe) job, ben ik als zelfstandige met een ‘secretariaatsdienst voor bedrijven’ gestart. Spannend, maar achteraf gezien heel fijn om je eigen baas te zijn en voldoende opdrachten te hebben om geen ambetante jobkes te moeten aannemen. Dat heb ik met veel plezier gedaan tot aan mijn pensioen in 2016.

39. Wil jij altijd winnen?
Oh neen, ik ben totaal niet competitief ingesteld en heb geen enkel probleem met verliezen.

40. Ga je naar de kerk?
Neen, begrafenissen niet te na gesproken. Ik ben katholiek opgevoed maar heb al jaren gebroken met de kerk.

Achter de schermen


Achter de schermen‘ is de volgende opdracht.

Ik ga het hebben over het achter de schermen van mijn blogs.
Ik schrijf meestal ’s morgens in de keuken waar de zon dan lekker binnen schijnt. Behalve gisteren toen ik de foto maakte. En in de winter helaas iets minder, want dan staan de bomen in de weg door de laagstaande zon.

Bloggen aan de keukentafel

Ik blog al van in 2007. Eerst op Hyves en toen dat ter ziele ging ben ik verder gegaan op Blogspot. En nu dus sinds een jaar op WordPress. Dankzij WordPress heb ik veel meer lezers en dat vind ik heel fijn maar Blogspot vond ik veel fijner om mee te werken. Veel meer mogelijkheden om zelf met html te werken en zo. Maar goed, ik ben nu hier en voorlopig blijf ik hier.

Mijn tweede blogplek is de living. Daar zit ik niet zo vaak. Eigenlijk alleen in hoogzomer als de airco aan staat en het daar lekker fris is.

Bloggen aan de eettafel

Aangezien mijn computer altijd en overal met mij meegaat, blog ik ook wel eens ’s avonds in de zetel, in pyjama bij de haard. Tussen het TV kijken of lezen door. Ik zit in de hoek met manlief naast me, mijn voeten op zijn schoot. Klaar voor de dagelijkse voetmassages. Too much information? Sorry!

Bloggen in de zetel bij het haardvuur

Ik kan mij eigenlijk niet herinneren waarom ik ooit ben beginnen bloggen. Zó spannend was en is mijn leven niet. We hadden toen nog wel twee poezen en het Kind, zoals ik mijn zoon noemde in mijn verhaaltjes, woonde ook nog thuis. Die was wel heel vaak het onderwerp van ‘geschrijf’. Waar het hart van vol is …

Dit schreef ik bijvoorbeeld op 19 juni 2008:
Trots 19 jun 2008, 13:57 Na ongeveer 6 maanden onderhandelen, twijfelen, wikken en wegen, nadenken, afwimpelen, nóg betere condities, nog eens nadenken, enz. heeft het Kind gisteren eindelijk zijn handtekening gezet bij een nieuwe werkgever. En bijna was het wéér niet doorgegaan want onderweg naar Brussel kwam hij in een gigantische file terecht zodat hij het afspraakuur onmogelijk kon halen. Gelukkig is er dan de GSM zodat je tenminste de mensen die op je zitten te wachten op de hoogte kan houden. Enfin, drie telefoontjes verder en een uur te laat zat hij dan toch voor zijn nieuw contract.
Wij zijn verschrikkelijk trots op hem. Niet zozeer om de mooie promotie, maar om het feit dat hij – met zijn faalangst – de uitdaging heeft aangedurfd. Voor hemzelf was het natuurlijk een enorme opsteker dat ze hem gevráágd hebben voor deze functie. Hij, met zijn lage zelfbeeld, heeft er zelf helemaal niks voor hoeven te doen.
Nu wacht hem nog de moeilijke taak bij zijn huidige werkgever zijn ontslag in te dienen. Ik weet dat hij daar vreselijk tegenop ziet omdat hij – meer dan waarschijnlijk – mensen heel erg gaat teleurstellen en dat ligt niet in zijn aard. Misschien helpt het als ik de hele dag heel hard aan hem denk (dat doe ik toch al).

Leuk om die oude blogberichtjes nog eens terug te lezen!

En dan waren er natuurlijk ook onze reizen. Dé rode draad in ons leven.
Dit is mijn allerleerste logje, het dateert van van 25 maart 2007, na een week in Rome:
Naweeën 25 mrt 2007, 22:16 Altijd als we van een reisje – groot of klein – thuis komen heb ik een soort van naweeën. Dan ga ik nog eens al mijn voorbereidingen langs om te zien of we wel alles gedaan/gezien hebben wat we wilden doen/zien. En dat is dus bijna nooit het geval. Natuurlijk helemaal mijn eigen schuld want ik wil gewoon veel te veel. Ik schijn daarbij altijd te vergeten hoe graag we op een terrasje zitten, en dat er van punt A naar punt B moet gelopen/getaxied/gebust/getreind worden. Daar kruipt namelijk ook tijd in.
Het uitzoeken van de foto’s (250 stuks maar deze keer) is ook zoiets. Ik kijk er altijd zo naar uit en tegelijkertijd kan ik er gewoon niet aan beginnen. Ook vandaag niet dus. Al wilde ik jullie toch graag mijn nieuwe vriend uit Rome voorstellen …

En daar plaatste ik dan een foto bij van een standbeeld van Keizer Augustus of van Julius Caesar, dat weet ik niet meer exact. In ieder geval waren foto’s toen ook al heel belangrijk in mijn blogberichtjes.

En voor ik begon te bloggen schreef ik uitgebreide reisverslagen die ik publiceerde op Virtual Tourist, helaas ook ter ziele gegaan. Het eerste dateert van 1996. Ik heb nadien alle reisverslagen overgezet op Blogspot omdat ik die herinneringen niet wil laten verloren gaan.

Voilà, mijn ‘achter de schermen’.


Over mijn einde

In navolging van Satur9’s World en Vief: over mijn einde. 

Ik heb over mijn einde al een en ander op papier staan voor mijn naasten, en ik heb een LEIF-kaart waarop mijn wettelijke wilsverklaringen zijn opgelijst. Verder laat ik om de vijf jaar mijn ‘wilsverklaring euthanasie‘ verlengen bij de gemeente. Deze laatste stelt niet veel voor, maar meer kan/mag voorlopig niet.

1. Wil je begraven worden of gecremeerd?
Ik wil gecremeerd worden.

2. Als je kiest om begraven te worden, hoe ziet je kist eruit? Als je kiest om gecremeerd te worden, waar mag je as naartoe?
Het liefst zou ik worden uitgestrooid zodat ik niemand meer tot last ben na mijn dood. (*)

3. Welk liedje mogen ze afspelen op je begrafenis?
De mooie muziek van Ennio Morricone. La Califfa en Si muore d’amore bijvoorbeeld.

4. Wil je een herdenking in een kerk of in een andere setting?
In de aula in mijn grootouderlijk huis (daar zit nu een begrafenisondernemer), in heel beperkte kring (naaste familie en enkele vrienden). (*)

5. Wat wil je dat ze over je zeggen tijdens de herdenking?
Dat ze mij graag gezien hebben misschien, ondanks de fouten die ik gemaakt heb? Die emotionele teksten, ik kan er zelf altijd zo slecht tegen. Als ik van zo’n begrafenis terugkeer is heel mijn dag om zeep. Dat wil ik mijn naasten eigenlijk niet aandoen. (*)

6. Wat zou je zelf willen zeggen, mocht je kunnen?
Geniet van het leven zoals ik het ook altijd heb gedaan. En wacht niet tot het te laat is.

7. Heb je een testament?
Nee.

8. Mocht je een gedenksteen willen plaatsen, wat mocht er dan opstaan?
Geen gedenksteen, want ik word uitgestrooid.

9. Hoe ziet de koffietafel eruit?
Een koffietafel is eigenlijk niet meer van deze tijd. Vroeger moesten de mensen van ver komen, te voet of met de fiets, en kregen ze nog iets te eten voor ze weer de lange reis naar huis aanvatten. Geen koffietafel dus. Misschien een drink bij ons thuis met een hapje, om het leven te vieren.

10. Ben je bang voor de dood?
Niet voor de dood op zich. Wel bang om af te takelen en af te zien. Of om zover onder de medicatie te zitten dat je er zelf niet meer ‘bij’ bent maar dat je naasten het moeten aanzien.
De gedachte dat ik de mensen die ik graag zie dan zal moeten achterlaten, dat is veel en veel erger dan de gedachte aan de dood op zich.

(*) Ik kan hier wel opschrijven hoe IK het wil, maar uiteindelijk ben ik er niet meer als het zover is en moeten mijn naasten er wel mee verder. Dus als zij zich beter voelen met een begrafenis met veel pracht en praal (doen ze toch niet), dan moeten ze dat zeker doen. Alleen die kerk wil ik niet, en dat staat op papier.

De wereld

Wat is dat toch met onze wereld? De corona pandemie die alsmaar verder uitbreidt en niet te stoppen lijkt. Ik heb er vannacht van gedroomd en werd in lichte paniek wakker.

Ik was ergens in een resort en het was daar super druk. En plots besefte ik dat ik daar niet veilig was. Iedereen liep door mekaar, geen mondmaskers, geen afstand. En ik dacht bij mezelf: wat doe ik hier? Ik wil hier weg!!! En ik ga thuis direct voor twee weken in quarantaine.

Gelukkig was het maar een droom.

Helaas is er ook de realiteit. Mensen beginnen een heel kort lontje te krijgen. Ik vroeg van de week in de supermarkt aan iemand om wat afstand te houden en die bekeek mij van ‘wadist?’. Ik had dan blijkbaar nog chance want in Antwerpen is er een vrouw die er een complexe bekkenbreuk aan overgehouden heeft. Zij had aan de kassa van de supermarkt een man aangesproken die onvoldoende afstand hield. Het begon met schelden, maar toen de vrouw naar buiten ging is de man haar gevolgd en heeft haar tegen de grond gesmakt.

En naast de corona zijn er dan nog de terreurdaden in Frankrijk. Eerst wordt een leraar in Parijs onthoofd omdat hij in een les over vrije meningsuiting de Mohammedcartoons had getoond. Een paar dagen later in Nice, in de Cathédrale Notre-Dame, weer een man die met een mes stond te zwaaien. Daarbij lieten drie onschuldige mensen het leven. Een paar uren later zou in Avignon een man geprobeerd hebben enkele politieagenten aan te vallen met een mes. En zondag was er dan die aanslag op een priester in Lyon.

Waar moet het naartoe met deze wereld?