Zeg het met bloemen

Ik hou enorm veel van bloemen, planten en van de natuur in het algemeen. Zij die mijn Instagram volgen zullen dit kunnen beamen.

Meerdere malen per jaar bezoeken wij het mooie Arboretum in onze gemeente, sinds kort opgenomen op de website ‘Great Gardens of the World‘ waar het staat te pronken in het adembenemende gezelschap van historische domeinen en botanische tuinen als Jardin Majorelle in Marrakesh (Marokko) of Peradeniya Botanical Garden in Kandy (Sri Lanka). In elk seizoen is er wel wat te zien in het arboretum, zelfs in de winter.

Omdat het Arboretum door Covid-19 gesloten is, post de conservator Abraham Rammeloo iedere dag een ‘digitaal dagboek’ met foto’s op Facebook. Mooi om te volgen hoe de natuur nu heel snel evolueert. Vorige zondag was hij, en zijn Arboretum, trouwens te zien in het programma BinnensteBuiten op NPO2. Je kan het hier terugzien mocht je interesse hebben. De opnames werden gemaakt tijdens de bloei van de Japanse kerselaars en de magnolias’s. Vanwege de sluiting was ik er dit jaar niet bij om de bloemenpracht in levende lijve te zien, maar ik heb nog foto’s van vorig jaar (genomen met de smartphone). Kijk maar mee …

30-week Song Challenge – 6

Vandaag het volgende deel van mijn 30-week song challenge, afgekeken bij Satur9’s World.
Music Maestro Please.

A song that makes you want to dance

Nen trage, nen tegelplakker … dansen is dansen, nietwaar? Bij Theme from The Deer Hunter van The Shadows uit 1978 durf ik mijn man nog wel eens bij zijn ‘schabbernakkel’ pakken om samen een danske te placeren.

Als extraatje, voor de romantiek, een foto van de supermaan van vannacht.

Supermaan 7 april 2020

Trivialiteiten

Een wat luchtiger onderwerp vandaag.

Veel vrouwen hebben een schoenen fetisj, ik heb een oorbellen fetisj.
Ik ga nooit zonder oorbellen de deur uit. Ik heb wel eens gehad dat ik ze ‘in der haast’ vergeten was, dan stap ik de eerste de beste Kruidvat binnen voor een paar goedkope neppers. Als er niets aan mijn oren hangt voel ik mij niet aangekleed.

Een greep uit mijn collectie

Mijn collectie is dan ook aanzienlijk. Goud, zilver, edelstaal, kunststof, stekers, hangers, kort, lang, bescheiden, licht opvallend, … You name it, I have it. En als ik het niet heb, dan koop ik het. Als ik in een winkel kom waar ze oorbellen verkopen word ik heel hebberig. Gelukkig ga ik niet zo heel dikwijls shoppen.

Een tweede dingetje zijn mijn nagels. Altijd gelakt, al van toen ik jong was. Vroeger met gewone lak, maar als dat begint af te pellen is dat zo’n slordig zicht. En dat was dikwijls al na een dag of twee, drie. Een straatje zonder einde dus. Toen een jaar of tien geleden de nagelstudios als paddenstoelen uit de grond rezen ben ik daar eens gepasseerd en heeft de nagelstyliste gel op mijn nagels gezet. Niks valse nagels of zo, gewoon een laagje gel en een kleur erop, en laten uitharden onder de lamp. Drie a vier weken prachtig verzorgde nagels. Ik ben er nooit meer mee gestopt.

‘Mijn’ kleur is donker, bordeaux of bruin tot bijna zwart. In de zomer durf ik wel eens een lichtere of fellere kleur nemen, maar geen blauw, geel of groen. Dat laat ik voor de jeugd. Glitters en fantasietjes zijn ook aan mij niet besteed.

Foto: ProNails

Qua beauty is dat het enige waar ik geld aan uitgeef. En aan de kapper eens in de vijf weken.

Zo, weer twee weetjes waar u niet op zat te wachten. 😅

PS Ik heb nu wel een probleem. Normaal gezien had ik vandaag een afspraak om mijn nagels te laten bijwerken maar de nagelstudio is uiteraard gesloten. Als dit nog tot begin mei (of langer 😨) duurt zal ik er nogal schoon bijlopen!

Fietstochtjes in beeld

Manlief en ik hebben de laatste weken al wat afgefietst. Beweging is noodzakelijk en fietsen doe ik liever dan wandelen. Mijn tempo is laag, ook al rijd ik met een e-bike. Hoe dat komt? Ik moet alle ‘vijf voeten’ stoppen om foto’s te nemen. Want ook al vind ik op een slechte dag de ritjes maar saai en altijd hetzelfde, ik zie toch altijd wel iets om een fotootje van te nemen.

Die post ik soms ook op Facebook en gisteren reageerde er een Ierse kennis met de woorden ‘You are rather blessed that you are living in an area that most travellers would be delighted to visit‘. Ze woont zelf midden op het Ierse platteland, dus ze is wel wat gewend qua natuurschoon!

En weet je wat? Ze heeft gelijk. Ik zeg het vaak zelf tegen mijn man, als we weer eens een wegeltje in rijden dat ik niet ken ‘toch schoon hier hé’.

Ik laat jullie even mee genieten van onze ritjes langs bos, hei en wei.

Riet De Bakker schrijft winnend gedicht voor Stiltedag in Kalmthoutse Heide

kom, wenkt de stilte
ik wieg je woorden wakker
weeg de zwaarte, leg die
te drogen tegen de scherpe scheuren
onder het uitgedroogde ven – ik wikkel
je in geuren en draag je traag terug
het ruime landschap in

Pfff

Ik slaap weer slecht en ben ook al een paar dagen ‘slecht’ opgestaan en dat neem ik helaas een groot stuk van de dag mee.

Ik heb in niks nog zin. Wandelen en fietsen, altijd zowat hetzelfde toerke. (*) Het komt me echt de keel uit. Alle dagen zien er hetzelfde uit. Nog efkes en ik loop de muren op. Lichtpuntje is gelukkig dat we nog altijd wat bewegingsvrijheid hebben.

En iedere dag weer die hoge cijfers van overlijdens en nieuwe besmettingen. Eerst was er het tekort aan mondmaskers en medisch materiaal, nu weer het dreigend tekort aan levensnoodzakelijke medicatie. Om moedeloos van te worden. En toch kan ik het niet laten om alle nieuwsberichten en TV-uitzendingen te volgen.

De onzekerheid weegt ook zo door. Hoe lang gaat dit nog duren? Wanneer gaan we weer een beetje een normaal leven kunnen leiden? Ik ben niet super sociaal maar ik begin toch mijn oude leven heel hard te missen. De kinderen, de vrienden, de uitstapjes, … Geen paasbrunch met de familie volgende week, geen Kleine Man die paaseieren komt zoeken.

Het leven staat nu gewoon on hold.

Natuurlijk ben ik blij dat we allemaal nog gezond zijn en ik weet dat het voor iedereen hetzelfde is, maar het begint wel op mij te wegen. Gelukkig is er dan mijn rots in de branding die er tot op heden geen last van heeft. Ik kan en mag af en toe wat tegen hem zagen.

Ik zit ook heel erg in mijn maag met onze reis van september. Moest ik het nu kunnen annuleren, ik zou geen moment twijfelen. Maar het is nog te vroeg. En ik wil niet weten wat het ons gaat kosten moest het toch niet kunnen doorgaan. Epidemie/pandemie is niet gedekt door onze annulatieverzekering en het gaat hier niet om een pakketreis. Een reis waar ik zo naar uitgekeken had, het zegt me totaal niets meer.

De juni-vakantie naar Frankrijk heb ik al geannuleerd. Ik kon hem gratis verplaatsen naar volgend jaar, maar wat is het dan misschien weer? Neen, geen verbintenissen voorlopig.

On a lighter note …
Omdat ik toch weet dat er niemand langs komt trek ik direct na het avondeten lekker mijn huispak, aka pyjama, aan. Niemand die het ziet en het is o zo comfortabel om bij de haard (**) te chillen voor de TV.

Lekker warm en gezellig

(*) Natuurlijk is het niet altijd hetzelfde toerke, maar als je een slechte dag hebt zie je alles negatief. En die had ik gisteren toen ik dit logje schreef. Het is alweer wat beter.
(**) Ter info voordat ik hier op mijn donder krijg: onze oude inbouwhaard is recent vervangen door een nieuwe hoogrendementshaard die voldoet aan de recentste milieunormen en ons hout (uit ons eigen bos) is kurkdroog en van super kwaliteit.

30-week Song Challenge – 5

Vandaag het volgende deel van mijn 30-week song challenge, afgekeken bij Satur9’s World.
Music Maestro Please.

A song that needs to be played loud

Zo ken ik er wel meer dan één! Gemakkelijkshalve kies ik voor de zwoele stem van Barry White en voor You’re the first, the last, my everthing. Een nummer uit 1974, dat mooie herinneringen oproept aan de thé dansants in de Nieuwe Moriaan in Antwerpen. Daar waar ik zelf my first (nu ja, mijn echte first dan toch), my last en my everything vond.

The first, my last, my everything
And the answer to all my dreams
You’re my sun, my moon, my guiding star
My kind of wonderful, that’s what you are