Losse flodders

Toen we zondag onderweg waren naar Gent probeerde ik op mijn telefoon tickets te boeken voor het concert van Santana op 24 maart in het Sportpaleis. De app van de bank was in onderhoud, dus ik kreeg de betaling niet door en ’s avonds thuis heb ik er niet meer aan gedacht. Voorziening? Voorgevoel? Dinsdag was ik blij dat de betaling niet doorgegaan was nu alle concerten/evenementen zijn afgelast.

Nieuwe bezems vegen schoon. Klopt! Nieuwe handdoeken daarentegen, het duurt een eeuwigheid voor je daarmee kan afdrogen. Ik heb ze nu voor de vierde keer gewassen en leef weer op hoop.

Ik vraag mij af hoe het toch komt dat mijn plant basilicum altijd een stille dood sterft. En dan bedoel ik niet een plantje uit de supermarkt, maar plantgoed. Peterselie, tijm, rozemarijn, munt, … het groeit als onkruid en ik heb er veel te veel van. Basilicum daarentegen …?

Nu onze Kleine Man wat groter wordt, wordt het misschien eens tijd om onze logeerkamer wat kindvriendelijker te maken. Na de dood van mijn moeder kwam mijn zus bij ons logeren als zij in België was en we hadden van de logeerkamer een zeer vrouwelijke kamer gemaakt. Ik noem het altijd ons boudoir. Vooralsnog reclameert onze Kleine Man niet op de roze in-between gordijnen en het retro behangpapier, maar aangezien mijn zus toch niet meer komt wordt het tijd voor iets anders.

Sinds een maand heb ik weer wekelijks tulpen in huis. Die zijn voor mij de voorbode van de lente. En bij de Albert Heijn heb ik ze voor 2.99 euro. Daar kan je toch niet voor sukkelen?

Lente in huis

Ik zou de reinigingsfunctie (pyrolyse) van mijn nieuwe oven eens moeten uitproberen, maar ik durf niet goed. De oven wordt dan opgewarmd tot 500°C en dat beangstigt mij. Nu zal die oven wel goed geïsoleerd zijn, maar toch. Ik ben als de dood voor brand. Eerst nog wat moed verzamelen.

Wij zijn verslaafd aan druiven. Om de twee dagen koop ik een doos van een halve kilo en die is soms de eerste avond al op. ‘Gezond’, zal u denken. Niet voor mij want ik heb diabetes (type 2) en druiven bevatten te veel suiker.

Brrr … morgen naar de dermatoloog voor een kleine ingreep. Geen fijn vooruitzicht maar gelukkig is het allemaal goedaardig.

Lap, een boete. 49 waar ik 30 mocht, gecorrigeerd naar 43. Foutje van mij, waarschijnlijk het bord niet gezien. Een geluk bij een ongeluk dat de inbreuk zich voordeed in Duitsland want daar zijn de boetes aanzienlijk lager dan in België: 25 euro. Bij ons had die grap me, met onmiddellijke inning, 86 euro gekost! 😳
Wel stom van mij, want ik weet dat zodra je de Duitse grens gepasseerd bent de flitspalen niet te tellen zijn. Volgende keer toch beter opletten!

Bij ons in de supermarken zijn niet alleen de schabben met WC-papier leeg maar ook voor melk en andere zuivel had ik pas in de derde supermarkt prijs! Het kan best zijn dat ik op een verkeerd moment boodschappen deed, maar vrijdag was manlief al geweest en het was net hetzelfde verhaal.
Als je op Facebook leest vindt iedereen hamsteren asociaal. En toch zijn de winkels half leeggeplunderd. Het lijkt wel oorlog!
Heb jij eigenlijk al WC-papier, pasta, rijst, enz. gehamsterd?


30-week Song Challenge – 2

Ik dacht, laat ik eens zot doen. Ik doe de 30-week song challenge, afgekeken bij Satur9’s World.
Vanaf nu 30 weken op woensdag, goed voor elke week een streepje van ‘mijn’ muziek.
Music Maestro Please. Zet die boxen maar open!

A song you like with a number in the title

Seven Seconds, van Youssou N’Dour ft. Neneh Cherry. Youssou N’Dour is een Senegalese zanger. Dit nummer uit 1994 heeft me gepakt vanaf de eerste keer dat ik het hoorde, ook al begrijp ik het eerste stuk tekst in het Wolof niet, maar de melodie deed me iets. En uiteraard zit mijn liefde voor Afrika er ook wel voor iets tussen.
De titel en het refrein verwijzen naar de eerste ogenblikken na de geboorte van een kind dat nog niets weet over de problemen en het geweld in de wereld waarin het moet opgroeien. Of hoe de kansen die je krijgt evenredig zijn aan de plaats waar je geboren wordt.

Lentekriebels

Ik geloof dat de lente in de lucht zit want ik ben zomaar begonnen aan het opruimen en herschikken van de kasten. Om te beginnen de voorraadkast in de berging.

Wat vielen hier toch weer veel lijken uit de kast!

In die kast zit voorraad, wat niet meer dan logisch is voor een voorraadkast. Maar ik ben zo iemand die naar de winkel gaat en daar pas beslist wat er gegeten wordt. Zo kan het dus gebeuren dat ik met een doos droge pasta naar huis kom en er nog vier dozen in de kast staan. En helaas is dat niet alleen met pasta het geval. Op den duur geraakt die kast overvol. Er wordt maar bij gestouwd, daar waar er nog een gaatje te vinden is.

Gevolg: ik vond gepelde tomaten achter de flacons handzeep en tussen de bakproducten … helemaal achteraan in de kast inmiddels … Nu zijn gepelde tomaten niet zo’n probleem. Conserven blijven lang goed. Maar ik vond ook nog wat luxe producten uit kerstpakketten (manlief krijgt die nog steeds, ook al is hij al drie jaar met pensioen) van voorgaande jaren die al ‘efkes’ vervallen waren. De ‘lijken’ dus. En da’s jammer want die worden bewaard voor speciale gelegenheden en bij speciale gelegenheden zijn we gewoon vergeten dat we die nog in huis hebben. En zoveel ‘speciale gelegenheden’ doen zich hier ook niet voor.
Note to self: opeten en ervan genieten als het binnenkomt.

Het moge inmiddels duidelijk zijn dat die opruimwoede mij niet ieder jaar te beurt valt. ☺️ Ik, die voor (vrijwel) alles zo georganiseerd ben, krijg het toch voor elkaar om van die kast een stal te maken. Of ligt het misschien aan het feit dat ik niet alleen verantwoordelijk ben voor de inhoud van de voorraadkast?

Wat er ook van zij, mijn onze kast is weer proper en netjes geordend. Ik heb zelfs weer plaats over!

Properkes, nietwaar?!

Travel tag (2) 10 #reisweetjes

Gezien het succes van mijn eerste travel tag heb ik er nog eentje gemaakt. Herinneringen genoeg!

#1

Van elke reis maak ik een verslag. Dat doe ik al zo’n 25 jaar. In het begin deed ik er verder niks mee. Ik schreef het in mijn fotoalbum, tussen de foto’s. Later ben ik mijn verslagen gaan publiceren op mijn blog – doe ik nog steeds – en ik heb ook een groot aantal verslagen vertaald en gepubliceerd op een reiswebsite (Virtual Tourist) die inmiddels ter ziele is gegaan.
Tot op de dag van vandaag ben ik blij dat ik daar ooit mee begonnen ben. Zo blijven de herinneringen levendig.

#2

Van elke reis maak ik ook een fotoboek. Vroeger met papieren foto’s, nu maak ik mijn albums online en laat ik ze afdrukken. Heel fijn om de albums te maken en ook heel fijn om af en toe eens vast te pakken en me te verliezen in herinneringen.

Een greep uit mijn albums

#3

Een vroege herinnering, maar niet zo’n fijne. Op mijn 11 jaar was ik met ‘de ziekenkas’ mee op kamp geweest. Naar Wodecq als ik mij goed herinner. Alle deelnemers aan de kampen kregen toen van de organisatie een kartonnen valiesje dat mijn vader eerst vernist had zodat het wat beter tegen het nat kon.
Het jaar daarop ging ik met school op sneeuwklassen naar Maloja. Met mijn kartonnen gevernist valiesje. Wist ik veel.
Wat ben ik daar mee uitgelachen! Ik was maar een gewoon meisje van de boerenbuiten in een stadse (kak)school, te weten De Dames, waar de meeste van mijn klasgenoten van een ander niveau waren en met andersoortige valiesjes op reis gingen.
Wat heb ik mij geschaamd voor mijn kartonnen valiesje.

#4

De eerste keer dat wij terug naar de bergen gingen tijdens onze zomervakantie – zoonlief wou eens graag iets anders dan een zonvakantie in Zuid-Frankrijk of Spanje – was in 1994. Toen al was ik fan van combi-reizen want eerst verbleven we een dag of tien in Verbier (Wallis, Zwitserland) om daarna door te reizen naar het Lago Maggiore.
Ik herinner mij nog een daguitstap naar de Mont Fort. Het was een prachtige dag, echt heet voor die streek. We zouden met de kabelbanen tot aan de gletsjer gaan om wat verkoeling te zoeken.
We hadden al best wat bekijks in de téléphérique. Waarom, dat kwamen we pas te weten toen we op 3.329 meter hoogte uit de cabine stapten. Toen begrepen we ook waarom iedereen een dikke jas en lange broek aan had. Koud dat het daarboven was! Wij waren daar totaal niet op gekleed, met onze korte broek en onaangepast schoeisel. Gelukkig hadden we wel een jas bij. We konden niet snel genoeg terug in de cabine zitten.

Vader en zoon – op de achtergrond komen de skiërs – in gepaste kledij – naar beneden

#5

Na onze eerste fantastische ervaring met een land in Zwart-Afrika (Kenia, zoals reeds beschreven in mijn vorig logje) boekten we in 1999 tijdens de koude winter een reis naar Senegal. Ik kon er mij niet veel bij voorstellen en ik had ook geen hoge verwachtingen, want een land dat op slechts zes uren vliegen van België ligt, dat kon gewoon niet zo puur Afrikaans zijn dan Kenia.
Wat een vergissing! Al van in de luchthaven werd het duidelijk: de chaos, de drukte, de enorme zwarte menigte die naar elkaar stond te roepen, de vrouwen gekleed in de meest exotische en kleurrijke Afrikaanse kledij. We wisten het op slag: ja, we zijn weer in Afrika.
Daarom zijn we enkele jaren geleden nog eens terug naar Senegal gereisd. De chaos was nog dezelfde als in 1999, net zoals de toestand van de wegen, de aftandse auto’s, de kleurige gewaden van de dames, de vrolijke kinderen en vooral de couleur locale.
Africa gets uder your skin. Een volmondig JA, wat mij betreft.

Mbour

#6

In 2015 trakteerden we onze kinderen, zijnde zoon en zijn vriendin, op een reisje. Mijn zoon die het altijd zo druk heeft, met zijn werk, met de verbouwing van hun huis, met tuinieren, … had eens laten vallen dat hij het wel zag zitten om eens ‘een week te vegeteren in een all-in hotel‘. Dat is maar een woord! De reis was al geboekt nog voor zijn woorden koud waren, bij wijze van spreken.
September 2015 streken wij neer in twee swim-up rooms in het super-de-luxe Paloma Pasha Resort in Özdere. De kinderen en de man hebben genoten van het zwembad, de zon, de zee, het lekkere eten en drinken. En ik? Ik ook hoor, maar ik heb vooral genoten omdat mijn gezin genoot. Het was lang geleden dat ik mijn zoon nog ontspannen had gezien, en laat dat nu mijn bedoeling zijn geweest.

Ons gezin tijdens een uitstap naar Ephese

#7

Ik ben zot van woestijnen. Je zou zeggen, een bak met zand, wat heb je daar nu aan?! Maar het is zoveel meer dan een bak met zand. In Jordanië of Egypte, bijvoorbeeld, is er helemaal niet zoveel zand in de Wadi Rum/Zuid Sinaï. Daar zijn het rotsen in de mooiste vormen en kleuren.
Mijn voorkeur gaat wel uit naar een zandwoestijn. Een nacht slapen in een tent in de woestijn stond dan ook al heel lang op mijn verlanglijst. En dat hebben we gedaan tijdens een rondreis in Oman nu alweer zes jaar geleden. Zelf 30 km de Wahiba Sands ingereden met onze 4×4 tot aan het kamp en de nacht doorgebracht in een nomadentent onder een waanzinnig mooie sterrenhemel. Voor de volgende dag hadden we een bedouinengids geboekt voor een halve dag desert crossing & dune bashing: 140 km dwars door de woestijn, soms op een wielspoor (aan 80 km/u), maar dikwijls ook gewoon door de hoge duinen, verticaal naar boven en naar beneden. Adrenaline momenten, en genieten met een grote G! Heel blij met onze chauffeur want dat hadden we zelf nooit kunnen doen. Alleen al de weg vinden in die immense zandbak!
Moesten ze mij vragen: wil je dat nog eens doen? Direct!

Wahiba Sands Desert, Oman

#8

Sinds wij allebei op pensioen zijn, hebben wij al drie keer de maand oktober in Spanje doorgebracht. Kwestie van de zomer met een maand te verlengen. Vroeger hebben we er wel eens aan gedacht om iets te kopen in Spanje. Nu zijn we blij dat we dat nooit gedaan hebben. De ervaring leert dat wij geen mensen zijn om keer op keer op dezelfde locatie te verblijven. Vooral ik hou van afwisseling, nieuwe indrukken opdoen, dan eens aan de Costa del Sol, dan eens aan de Costa Blanca of de Costa de la Luz.
Misschien moet ik mijn instelling veranderen en zo’n maand niet bekijken als vakantie, maar als ‘thuis zijn’ in het buitenland. Maar daarvoor is een maand dan weer te kort want ik heb altijd veel te veel te ontdekken. Dan toch maar eens een maand of drie gaan overwinteren? We denken erover.

#9

Wintersport, het is aan mij niet besteed. Ik hou van een sneeuwlandschap, dat wel, en langlaufen vond ik wel eens plezant. Dat deden we vroeger zelfs bij ons op de heide, toen dat nog mocht. Of we reden in het weekend naar mijn zus die in de Duitse Eifel woont. Langlaufpret verzekerd!
Bij het skiën – laatste skivakantie dateert van 1979 – was ik veel te bang om te vallen. Ik had een half jaar voordien mijn voet gebroken en stond nog altijd wat onzeker op mijn benen. Ik heb toen twee dagen les gevolgd en daarna de handdoek in de ring gegooid. Mijn man heeft de rest van mijn lessen overgenomen zodat hij niet vier maar zes dagen les had. Hij is veel sportiever dan ik en vond het zalig.

#10

In mijn vorig logje had ik al verteld dat ik graag combi-vakanties doe. De laatste tien/vijftien zijn wij ook echte roadtrippers geworden. Niet blijven hangen op één plek maar in een week of drie een (deel van een) land doorkruisen met de huurwagen. Portugal van noord naar zuid, bijvoorbeeld. Onderweg verblijven we dan in vier of vijf locaties van waar we uitstappen doen. Puglia, dat was ook een mooie reis (behalve het weer). Net zoals Sicilië. Daar was zoveel te zien dat we dat in twee keer hebben gedaan: eerst de oostelijke helft, een aantal jaren later de westelijke helft. Zwitserland en de Italiaanse Meren hebben we afgelopen zomer gedaan, zó mooi!
En ook wat verder van huis hebben we geroadtript: in Zuid-Afrika en in Oman onder andere. Allemaal heerlijke reizen om aan terug te denken. En de laatsten voor mij ook best wel heel spannend want ik ben helemaal niet avontuurlijk aangelegd.

Zwitserland en de Italiaanse Meren

30-week Song Challenge – 1

Ik dacht, laat ik eens zot doen. Ik doe de 30-week song challenge, afgekeken bij Satur9’s World.
Vanaf nu 30 weken op woensdag, goed voor elke week een streepje van ‘mijn’ muziek.
Music Maestro Please. Zet die boxen maar open!

A song you like with a color in the title

De eerste die bij me opkomt: L’amour est bleu van Vicky Leandros. Een lied uit mijn jonge jaren. Ik hield (en hou) van het Franse chanson.

Bleu, bleu, l’amour est bleu
Berce mon cœur, mon cœur amoureux
Bleu, bleu, l’amour est bleu
Bleu comme le ciel qui joue dans tes yeux

Vicky Leandros zong het in 1967 op het Eurovisie Songfestival waar zij toen Luxemburg vertegenwoordigde.

Een universeel onderwerp van alle tijden. De Liefde. Vreugde en verdriet.

Gris, gris, l’amour est gris
Pleure mon coeur lorsque tu t’en vas
Gris, gris, le ciel est gris
Tombe la pluie quand tu n’es plus là

Zomaar een zondag

Zondagmiddag 12 uur. De bel gaat.

Schoondochter aan de deur met de vraag of wij onze Kleine Man kunnen opvangen. Ze reed met K. (= onze zoon) naar spoed want hij was tijdens het mountainbiken over kop gegaan (*).

Natuurlijk kunnen wij onze Kleine Man opvangen, graag zelfs.

Na de middagboterham zijn we aan de vijver de eendjes gaan voeren en hebben we in het bos gewandeld. Kleine Man is, net als zijn papa en opa, een echt buitenkind. Eikels en bladeren zoeken, stokken verzamelen, en terwijl maar babbelen en babbelen.

Opa en kleinzoon

Toen we terug naar de auto wandelden om naar huis te rijden was hij niet blij. ‘Nie naa mijn huis opa, naa jouw huis‘, zei hij. Gelukkig is zo’n kleintje nog snel gepaaid. Alle verzamelde stokken mochten mee om aan mama en papa te laten zien.

Wat was het weer fijn om zomaar onverwacht een paar uurtjes met hem te mogen doorbrengen.

(*) Ligamenten tussen sleutelbeen en schouder verrekt, gekneusde ribben en hersenschudding. Gelukkig draagt hij altijd een helm!

Ergernis

Gisteren liep ik in het Wijnegem Shopping Center bij een optieker binnen, Eyes + More om geen namen te noemen, want ik ben toe aan een nieuwe bril. Vele jaren geleden had ik in Breda bij dezelfde keten al eens een leesbril gekocht en daar was ik zeer tevreden over, zowel over de kwaliteit van het montuur als over de glazen.

Ik draag nu al jaar en dag een multifocale bril en ik wou gewoon eens weten welke glazen zij te bieden hebben want dat steekt bij mij nogal nauw. Mijn eerste multifocale bril heb ik niet kunnen dragen omdat ik er niet mee kon lezen. Tenminste, ik kon er wel mee lezen maar ik moest mijn hoofd telkens zodanig draaien dat ik er gek van werd. Op den duur droeg ik mijn dure multifocale bril alleen nog in de auto en thuis een 5 euro leesbrilleke van de Blokker. Dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn. Mijn glazen moeten dus een zeer breed leesveld hebben en daarom hebben mijn laatste brillen wat men noemt maatglazen.

Ik ga binnen, er komt zo’n gladde jongeman met pompadour kapsel op mij af die met een brede smile vraagt wat hij voor me kan doen. Ik antwoord dat ik graag wil weten wat voor soort glazen zij in hun multifocale brillen steken. ‘Wij hebben geen glazen, alleen kunststof’ antwoordt hij. Ja, duh, dat noem je toch ook glazen, niet? Enfin, ik vraag hem of ze maatglazen kunnen (laten) maken zonder of met minimale vertekening. Zijn blik maakt mij duidelijk dat hij absoluut niet begrijpt waar ik het over heb. ‘Ja maar, wij hebben geen glazen, alleen kunststof’ antwoordt hij me weer. Ik krijg het al stevig op mijn zenuwen. Hij is van het vak en blijkbaar begrijpt hij niet eens mijn eenvoudige vraag. Ik leg hem uit dat ik multi- (of vari)focale glazen – ‘dubbel zicht dus’ – wil met een zo breed mogelijk leesveld. Hij gaat nog eens met zijn hand door zijn pompadour maar een antwoord krijg ik niet. Ik heb het opgegeven en met een diepe zucht het pand verlaten.

Als trekpleister voor de winkel kon hij tellen, dat zien mijn oude ogen ook wel, maar of ze daar op die manier veel brillen gaan verkopen? Het zou me verbazen.