Mijmeringen

Ik heb nu twee volle dagen alleen thuis gezeten en dat is dus écht niks voor mij.

Mijn huis is aan de kant, en het blijft ook aan de kant als je maar met zijn tweeën bent, de dagelijkse boodschappen zijn om 10u al gehaald, voor de middag is het avondeten al zo goed als klaar. TV interesseert me niet en ik kan inmiddels geen boek meer zien.

Op zo’n dagen zou ik vroeger – een dikke maand geleden nog maar – naar mijn moeder gegaan zijn en gezegd hebben ‘moedertje, wat gaat we eens doen vandaag?’ Waarop zij zou antwoorden ‘ik ga werken (breien, verstelwerk, …), ik heb geen tijd om ‘iets’ te doen‘. Waarna ze na een paar minuten als een blad aan een boom draaide en zei ‘zegt gij het maar …‘, want mijn moeder was net als ik: een drijver, vaak onderweg, altijd bereid tot een uitstapje . Bijna altijd als we in de auto stapten kwam dat zinnetje terug: ‘wij zijn nogal drijvers zenne‘. Het hoefde niet eens ver te zijn, gewoon koffie drinken bij Le Petit Paris was al voldoende voor een paar uurtjes gezelligheid. Wat bijpraten, wat roddelen over deze of gene. Wat ik met mijn moeder besprak was veilig, dat zou ze nooit of te nimmer verder vertellen. Zo was ze niet.

Dat dit nu voor altijd voorbij is, dat is moeilijk. En raar ook. Ik betrap me er meer en meer op dat ik denk ‘dat moet ik aan mijn moeder vertellen …’, dat had ik de eerste weken niet. Het begint precies pas nu echt door te dringen dat ze er niet meer is. Ooit, ooit zal misschien de tijd wel komen dat ik denk ‘dat had ik graag nog aan mijn moeder verteld …’.

Maar wat nu betreft: ik ben blij dat ik deze namiddag terug mag gaan werken!

PS Ook negenenvijftig en een half jaar geleden waren we al samen onderweg …

Auteur: MyriamC

vrouw / moeder / oma / levensgenieter / wereldreiziger / #foreveronvacation Mijn motto: YOLO!

8 gedachten over “Mijmeringen”

  1. Oh, hij is nog veel blonder geweest. Bijna wit. Ik zal nog eens door mijn fotoalbums gaan en eentje inscannen. Maurice was trouwens ook een wittekop tot hij een jaar of drie was.

    Like

  2. Goh, 17 nog! Da's inderdaad heel vroeg. Fijn is dat met oudere kinderen hè, vind ik ook hoor. Mijn ex-schoonzus wou nooit kinderen, 'maar als ik ze zou kunnen krijgen als ze bijna volwassen zijn, dan graag', zei zij altijd.

    Like

  3. Ja meid, het gemis is enorm en dat zal je nog een hele tijd voelen :-(misschien zou het helpen als je je gedachten kan verzetten, een nieuwe hobby? wat sporten? of meer werken?

    Like

  4. Het gemis komt later zeggen ze en dat schijnt ook zo te zijn .. ze woonde ook zo dicht bij je he , net als mijn ouders. Ik ben bang als de dag komt dat ik weet wat jij nu echt voelt . Dikke knuffel

    Like

  5. Ja, ik moet echt wel iets gaan zoeken om te doen. Zal wel beteren als het weer ook wat beter wordt. De lente kan wat mij betreft niet snel genoeg in 't land zijn!

    Like

  6. Het gaat met ups and downs de eerste tijd. Zó voel je je prima, zó val je in een diepe put, gevuld met melancholische gedachten. Ik vond mijn troost nogal eens in het \”samen praten\” met pap vanaf zijn wolkje. Maar mens, mens, wat heb ik ook veel gejankt. Iedereen weet te zeggen dat het beter gaat na verloop van tijd, alleen voel je dat nu nog niet. En eerlijk gezegd: dit nare gevoel hoort bij iemand waar je veel van gehouden hebt. Sterkte, hoor!

    Like

  7. Dank je Nell. Het is zoals je zegt, soms gaat het prima, soms gaat het helemaal niet. Ik ben daarstraks nog eens naar haar plekje op het kerkhof geweest. Even maar gaan kijken, de verlepte bloemen weggehaald. Heel raar, het is alsof ik er naartoe getrokken word.

    Like

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: