Het kleine reisverslag

Zo’n maand geleden, toen het weer in onze contreien bar en boos was, besloten we hals over kop om tijdens onze twee weken vakantie begin augustus toch nog maar een week weg te gaan. Twee weken thuis zitten … niks voor ons.

Bretagne zou het worden, want daar waren we nog nooit geweest. Ik kreeg dan ook toevallig nog een mooie aanbieding binnen van de Relais du Silence keten en het hotel was snel geboekt. Eigenlijk een beetje té impulsief moet ik achteraf toegeven. Ten eerste is het een lange rit (890 km), ten tweede is het weer er zeker niet stabiel en ten derde had ik mij op voorhand niet ‘ingelezen’, dus ik wist eigenlijk nauwelijks wat ons te wachten stond.

Zo vertrokken wij op zaterdag 28 juli naar Bretagne, met een tussenstop in Caen (Normandië), want 890 km in één dag, daar denken we zelfs nog niet aan. Caen was mooi, een gezellig stadje met een mooie kern, veel winkels met solden van 70% en veel terrasjes. Monumenten ook uiteraard en prachtig onderhouden parken.

Ik had vooraf een restaurantje uitgezocht, eentje met een bib gourmand die goeie punten kreeg op Tripadvisor en op L’Internaute, en waar we ook heerlijk hebben gegeten ’s avonds. Moesten we nog eens in Caen geraken, dan kan Le Bouchon du Vaugueux op onze klandizie rekenen! Een 4-gangen keuzemenu voor 28 euro, dat vind je hier al lang niet meer.

De volgende morgen deden we nog even Bayeux aan. We hadden helaas geen tijd om de beroemde tapisserie te gaan bezoeken, maar we zijn wel in de kathedraal geweest. Er was een dienst bezig, dus veel hebben we niet gezien. Uiteraard hebben we ook daar nog wat gegeten ’s middags alvorens onze reis verder te zetten naar Plonévez-Porzay.

Na een hele middag rijden over langzame D-wegen – ik vond het heel ver, en er zijn geen autosnelwegen in Bretagne – vonden we na enig zoeken de Manoir de Moëllien. Het is zo afgelegen dat het zelfs niet met de GPS te vinden is. Dat was wel mooi, want de manoir was zeer rustig gelegen. Het is een imposant bruut gebouw in de lokale donkere kalksteen dat oorspronkelijk dateert uit 1642. Er zijn nog diverse originele elementen terug te vinden in het restaurant, in de salon en in de ontbijtkamer. De kamers zijn in de bijgebouwen gelegen en ze zijn vrij sober maar alles wat een mens nodig heeft was er, de bedden waren prima en het was er kraakproper.

Gezien dit een budgetvriendelijke reis moest worden – we zijn nauwelijks een maand terug thuis van drie weken Portugal – had ik hier half-pension geboekt. Iedere avond was er een vast 4-gangenmenu maar voor de moeilijke eters onder ons (moi, onder andere) was er voor iedere gang een alternatief voorzien. Zo hoefde ik geen terrine de lapin te eten, noch foie gras. Het hoofdgerecht bestond meestal uit vis en die was altijd prima. Half-pension was sowieso geen slechte keuze, bleek al snel. De manoir ligt namelijk zo afgelegen dat je al snel een kilometer of twintig moet rijden tot het dichtsbijzijnde stadje. Vergeet dan de lekkere Franse wijntjes maar!

We hebben veel gezien, o.a. de prachtige rotskusten aan Pointe du Raz, Pointe du Van, Pointe du Pen-Hir, enz. waar we enkele flinke wandelingen hebben gemaakt tussen de overdadige bloemenpracht.

Maar ook de stadjes in de buurt zoals Locronan (een ghost-stadje met veel toeristen overdag, maar zo dood als een pier ’s avonds), Concarneau wat me wat deed denken aan Carcassonne, Douarnenez bekend van de sardienenvangst, Quimper bekend van het – helaas – peperdure aardewerk, Brest waar we op een regenachtige voormiddag met duizenden andere toeristen Océanopolis bezocht hebben, enz. Wat wij vooral heel spijtig vonden waren de enorme afstanden die we telkens moesten afleggen om ergens te komen. Tenminste, in afstand was het allemaal niet zo ver maar de tijd die we onderweg waren op die kleine wegen was er soms te veel aan. En dan het weer dat niet altijd mee wou werken.

Zodoende zijn we wat eerder teruggekomen dan gepland. De bosrijke omgeving en de grijze ruwe architectuur in combinatie met guur weer – regen en wind – maakten ons wat mistroostig. Wij vonden het niet echt een vrolijke streek, ondanks de vele bloemen aan de huizen en de typische ‘bleu breton’ luiken overal. Maar goed, we zijn er weer eens een kleine week tussenuit geweest en we kijken alweer uit naar het volgende …

Alle foto’s op Facebook.

Auteur: MyriamC

vrouw / moeder / oma / levensgenieter / wereldreiziger / #foreveronvacation Mijn motto: YOLO!

2 gedachten over “Het kleine reisverslag”

  1. Gemengde gevoelens dus. Dat gevaar loop je met een 'verrassingstrip.' Je hebt er wel een mooi verslag aan overgehouden. 🙂

    Like

Reacties zijn gesloten.