L’Etoile

Afgelopen donderdag – de regen viel met bakken uit de hemel – reserveerde ik heel optimistisch een tafel op het terras bij L’Etoile in Boechout. Er werd voor vrijdag mooi weer voorspeld, daar moesten we van profiteren.

Ik had nog een Bongobon Gastronomie liggen, vorig jaar augustus voor mijn verjaardag gekregen van zoonlief en zijn meisje. Ik heb niet zoveel met Bongobonnen, was al maanden aan het broeden waar we die bon eens zouden kunnen verzilveren. Genoeg keuze hoor, daar niet van, maar niet echt iets waar ik hogelijk enthousiast van werd. Tot mijn oog viel op een aantal zeer positieve recensies van L’Etoile.

Zo togen wij vrijdagavond naar Boechout. Het was redelijk zwaar bewolkt en we twijfelden of we het dakloos droog zouden houden. Maar we haalden het, en het gezellige terras wachtte op ons. Toen we goed en wel gezeten waren – we mochten zelf een tafeltje uitkiezen – begon warempel de zon weer te schijnen. Het terras is achter het restaurant gelegen en biedt plaats aan een 40-tal gasten. Het pand is aan een nogal druk kruispunt gelegen waardoor er in de vroege avond wel redelijk wat lawaai was van het verkeer. Op het terras vergrijsde teakhouten tafeltjes met comfortabele zwarte rieten armstoelen met beige kussens. Spierwitte linnen tafellopers en servetten op de tafels, grote wijnglazen en tumbler waterglazen van San Pellegrino. Verder een flesje olijfolie, en een Peugeot peper- en zoutset.

Omdat wij een Bongobon hadden kregen wij een 5-gangen verrassingsdiner aangeboden. Er zou vis en vlees zijn. Wij lieten het aan de sommelier over om voor ons passende wijnen uit te kiezen, wit voor het voor- en tussengerecht, rood voor het hoofdgerecht.

We begonnen met een glas rode porto waarbij een schaaltje groene olijven gepresenteerd werd. Daarna volgden al snel twee amuses: een koud courgettesoepje en een spiesje met een vierkantje courgette, een stukje gebakken zalm en een reepje paprika. Een lekker hapje, vooral het soepje kon ons bekoren.

Dikke sneden brood – bruin brood en maïsbrood – werden op ons bordje gelegd en tijdens de maaltijd naar believen aangevuld. Olijfolie stond al op tafel. De witte wijn werd ingeschonken: een Muscadet de Sèvre et Maine sur Lie ‘Domaine de Quilla’.

We begonnen met maatjes met een slaatje van appel, boontjes, tomaat en zure room met dille. Een zeer mooi gedresseerd langwerpig bord met maatjesharing die smolt op de tong, lekkere toefjes zure room met dille en een slaatje van in brunoise gesneden boontjes, tomaten en friszure appel. Een heel goed begin.

Van de wijn waren wij niet zo gecharmeerd. Ik ben geen liefhebber van Muscadet, vind hem wel te drinken bij mosselen maar ik vond hem wat schraal bij de maatjes. Nu ken ik persoonlijk niks van wijn-spijs en het kan best zijn dat deze wijn perfect was voor bij de maatjes maar het was niet onze smaak.

Ons tweede gerecht was een kommetje maïssoep met geconfijte eend. Ik vond het helemaal niks. Het was een zoetige soep die eigenlijk nergens naar smaakte. Ik heb nog geprobeerd ze wat op te smukken met flink wat versgemalen peper en zout maar het mocht niet baten. Gelukkig hadden de reepjes eend nog wat smaak.

Het tussengerecht bestond uit twee mooie stukken gegrilde tonijn met zachte tarwe in een lekkere jus. De tonijn werd opgediend op warme borden waardoor hij naar het einde toe wat te ver doorgegaard was. Niettemin een lekker gerecht met een smaakvolle jus en goed gegaarde zachte tarwekorrels. Die moest ik thuis ook nog maar eens een keer op tafel zetten.

Ondertussen werd de rode wijn, een Barbera d’Asti Ca’ di Pian ‘La Spinetta’ 2007, ingeschonken, in hele grote bolle glazen.

Ons hoofdgerecht bestond uit traag gegaarde Ibericofilet met crème van artisjok en polenta. Vijf sneden varkenshaas die helaas niet echt supermals waren ondanks het feit dat het vlees traag gegaard was. Wat smaak betreft was het prima, ook de saus, en paste het perfect bij de crème van artisjok. De polenta vond ik persoonlijk minder geslaagd, maar da’s waarschijnlijk een kwestie van smaak. Ook hier vond ik de wijn niet echt passen bij het gerecht en ik vond het vooral spijtig van de 8,25 euro per glas die hij kostte. Maar nogmaals, ik ben geen kenner.

En dan kwam er als afsluiter nog een dessert: fôret noir new style, oftewel zwarte woudtaart op de wijze van de chef. Een zeer mooi bordje met als basis een gelatine van kersen, daarop een bakje van pure chocolade gevuld met een crumble gemengd met stukjes zwarte kers, en overgoten met een laagje licht geklopte slagroom. Daarop wat zwarte kersen. Een heel lekker en mooi ogend dessert.

We bestelden nog koffie en thee en kregen daarbij nog een glaasje chocolademousse, een chocolaatje, een rocher en een stukje broodpudding. Veel, veel te veel.

Alles bij elkaar hebben we lekker gegeten maar waren er toch ook wat minpuntjes, o.a. de soep en het hoofdgerecht. En eigenlijk was het gewoon te veel. Met zulke porties zijn vier gangen meer dan voldoende. Mijn vleesgerecht en mijn dessert heb ik dan ook niet helemaal opgegeten.

De wijnkaart is hier zeer uitgebreid, met voor elk wat wils. Franse wijnen, Italiaanse, nieuwe wereld. Wijnen in alle prijsklassen ook. Normaal gezien kiezen wij zelf onze wijnen. Deze keer hebben we de keuze gelaten aan de sommelier en dat heeft ons eigenlijk toch wat teleurgesteld. Volgende keer kiezen we dus gewoon weer zelf voor wat we lekker vinden.

Auteur: MyriamC

vrouw / moeder / oma / levensgenieter / wereldreiziger / #foreveronvacation Mijn motto: YOLO!

Eén gedachte over “L’Etoile”

  1. Leuk verslag Myriam.Toch wat teleurstellend geweest wat betreft de wijnen. Zou zelf bij haring óf een glaasje jenever óf een manzanilla-sherry schenken. Ik ben dol op Muscadet, maar écht alleen bij mosselen.

    Like

Reacties zijn gesloten.