De Hoop op d’Swarte Walvis


In januari kreeg ik bericht van Fleur van Smulweb dat ik de allerlaatste recensieprijs had gewonnen: een diner voor twee inclusief dranken bij De Hoop op d`Swarte Walvis op de Zaanse Schans. Niet direct in onze buurt, maar een fijne prijs laat ik niet graag liggen. Ik had bij het restaurant navraag gedaan of ik de prijs kon opnemen als het weer wat beter was, en dat mocht. Zo planden wij twee dagen Amsterdam waarbij we op onze eerste avond zouden gaan dineren bij De Walvis. Een blik op de routeplanner leerde ons dat we daar vanaf ons hotel heel gemakkelijk in minder dan een half uur per trein konden komen. Altijd praktisch als je ook wat wil drinken.

Op deze winderige donderdagavond meldden wij ons aan bij De Walvis, een prachtig historisch pand bij de ingang van de Zaanse Schans. We werden bij de receptie allerhartelijkst ontvangen met de woorden `aha, de prijswinnaars!`. Onze jassen werden aangenomen en er werd ons gevraagd of wij eerst een aperitief wensten te nemen in de bar, of gelijk aan tafel wilden. Wij wilden wel even in de bar een portje drinken. Een klassieke bar is het. Ik zou het eerder een herensalon noemen, met doorleefde lederen zetels en antiek meubilair. Heel stijlvol.

Die trend wordt trouwens verder gezet in het restaurant: warm klassiek, met veel helderwit geverfde ramen met kleine ruitjes, donkere overgordijnen tot op de grond, ruim bemeten tafels met hagelwit linnen en comfortabel zittende armstoelen. Wij kregen een mooie ronde tafel met zicht op de rest van het restaurant. Het is niet heel groot, wat de gezelligheid zeker ten goede komt. Aangename achtergrondmuziek ook.

We zouden een verrassingsmenu krijgen. Gelukkig kwam de dame van de bediening nog even vragen of er zaken waren die we niet mochten eten of niet lustten. Nu ben ik niet de gemakkelijkste eter, dus ik was heel blij dat ik mocht aangeven dat ik liever geen orgaanvlees eet … ik had namelijk een gerecht met ganzenlever op de kaart zien staan.

Op tafel stond reeds een assortimentje peper en zout (gewoon tafelzout, zwart lavazout en bruinig vanillezout) en een rondje boter. We kregen elk twee sneetjes lekker brood en degusteerden de ons onbekende zoutsoorten. Het vanillezout sprak ons het meeste aan. Je proefde echt de vanille. Helaas werd het brood in de loop van de avond niet aangevuld.

Drie amuses kregen we: een cilinder van mango met zalmtartaar, een bonbon van maïs en tartaar van coquille. Daarbij een streep balsamicocrème. Een mooi bord met veel verschillende smaakjes waarbij vooral de wat zoete cylinder van mango in combinatie met de zalmtartaar bijgebleven is.

Ons voorgerecht bestond uit verschillende bereidingen makreel: zoetzure makreelfilet, makreelstaartje met avocadocrème, oublie met makreeltartaar en vergeten groenten. Twee mooie stukken heerlijk sappige makreelfilet kregen we. Daarbij dan nog het grappige staartje dat rechtop op het bord stond. De oublie (ik denk van mango) was een beetje taaiig, maar de groenten waren dan wel weer erg lekker. Witte ui, rode ui, groene aspergepunten, een stukje artisjok en wat mij onbekende bladgroente.
Hierbij werd een Italiaanse Bolgheri geschonken, een witte Toscaanse wijn van de Vermentino druif. Vol en fruitig. Erg prettig bij de makreel, een vis die wel een stevige tegenstander kan verdragen.

Na een prettige pauze volgde het tussengerecht: geroosterde coquilles met octopus in beurre blanc en verschillende bonbons: van maïs, rode biet, doperwt, wortel en topinamboer. Zeer mooie presentatie met de verschillende kleurtjes. Lekkere smaakjes ook allemaal, ook de octopus waar ik normaal gezien niet zo gek van ben omdat hij vaak wat taai is. Dat had deze helemaal niet.
De wijn die we bij dit gerecht dronken was een Côtes de Prouilhe, Chardonnay, in houten vaten gerijpt. Een stevige witte wijn, misschien iets te stevig voor dit verfijnde gerecht.

Ons hoofdgerecht bestond uit rosé gebraden runderlende met een basilicumjus geserveerd met nieuwe aardappeltjes, cantharellen en trompette de la mort paddenstoelen. Drie mooie stukken runderlende vonden we op onze borden, omringd door heel veel paddenstoelen en een fijne jus. De Spaanse Raimet (100% Tempranillo), vol in de mond, die hierbij geschonken werd paste perfect bij het gerecht. Een heerlijk gerecht en een heerlijke wijn.

En toen kwam er nog dessert. Oh nee, eerst nog een pré-dessert amuse: een mini ijshoorntje met perenijs. Lekker! En dan het dessert zelf, voor echtgenoot is dit altijd het hoogtepunt van een goede maaltijd. En dat was ook hier niet anders: bombe van bloedappelsien, chocolade truffeltaart met spaghetti van witte chocolade, een quenelle vanille ijs en een glaasje met schuim van Grand Marnier. In het glas een Californische Electra Orange Muscat. Een zalige dessertwijn, niet te zoet, die heerlijk wegdronk.

Om af te sluiten was er nog koffie met friandises.
We zijn hier schandelijk verwend, en hebben een heerlijke avond gehad bij De Walvis. We hebben genoten van de fijne keuken en de joviale bediening. Geen stijf gedoe hier. Gewoon hartelijk en gastvrij.
Als je ooit de Zaanse Schans bezoekt is De Walvis zeer zeker een aanrader.

Auteur: MyriamC

vrouw / moeder / oma / levensgenieter / wereldreiziger / #foreveronvacation Mijn motto: YOLO!

Eén gedachte over “De Hoop op d’Swarte Walvis”

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: