Rust


Hehe, de mannen zijn vertrokken naar hun zwemclub, de vaatwasser draait, de keuken is opgeruimd en ik zit uitgeteld in mijn zetel bij het haardvuur om er nooit meer uit te komen.
Het was een stressige dag vandaag. Bij mijn klant van deze morgen had de server kuren waardoor de computers vreselijk traag waren. Als er iets is waarvan ik het op mijn zenuwen krijg, dan is het wel een trage computer. Zeker als er zoveel ligt te wachten dat verwerkt moet worden.
Ik had gehoopt op een rustige namiddag bij de tandarts maar ook daar was het van ’t zelfde. Patiënten die niet komen opdagen, afspraken die verplaatst moeten worden, de administratie die achterop loopt. En om het helemaal compleet te maken mocht ik zelf ook nog in de stoel. Gelukkig had ik geen gaatjes en ben ik weer voor een half jaar gerust.
En morgen? Morgen gaan we een dagje weg. Eerst even langs bij Tine, en samen met haar lunchen bij Exquisa. Daarna wat rondkijken (shoppen?) in Hasselt. Geen stress morgen.

Philippe Starck rules

Vanmiddag had ik een afspraak bij Optiek Baeten in Lier voor mijn allereerste bril met progressieve glazen. Ik word dus echt oud. Bij Baeten kies je in alle rust, in een comfortabele zetel en in een kamer apart, je montuur uit. Mevrouw heeft een zeer goede kijk op wat je staat en wat je niet staat, en helpt je de moeilijke keuze te maken. Nu ligt Lier niet bij de deur. Normaal doen we er zo’n drie kwartier over maar vandaag hadden we wel hele brute pech. In totaal zijn we drie volle uren onderweg geweest. Alles in het Antwerpse en wijde omgeving stond vast. Ik heb twee keer gebeld of ik nog wel welkom was. Ik had tenslotte een afspraak om vier uur, uiteindelijk was het na half zes toen ik op de bel drukte.


De keuze is gevallen op een klassiek zwart montuur van Philippe Starck. Het maakt me wat strenger en mevrouw vond dat ik wat meer autoriteit uitstraalde. Dat vind ik eigenlijk wel een pluspunt. Niet dat ik hem daarom gekocht heb, ik vond hem gewoon mooi. Een hele hap uit het budget, dat wel, maar ik ben dan ook niet van plan om ieder jaar een nieuw montuur aan te schaffen.

Met zolang onderweg te zijn was ik al in mezelf aan het foeteren ‘gvd, nog niet eens koffie gehad vanmiddag …’. Maar goed, we moesten naar huis want manlief moest om half acht gaan zwemmen. En dan zegt die lieverd plots ‘zullen we hier ergens iets eten’. Dat moet je tegen mij natuurlijk geen twee keer zeggen. Zo kwamen we bij Pezo terecht, een gezellige bistro met een heel gevarieerde kaart. We hebben genoten van een lekker pastagerecht (verse tagliolini met gerookte zalm en prei) en een dessert kon er ook nog bij: moelleux met een bolletje vanilleijs voor manlief, tarte tatin met een bolletje vanilleijs voor mij. Flesje wijn erbij, koffie en thee na en zo hebben we uiteindelijk de dag toch nog prettig kunnen afsluiten.

Volgende week mijn bril ophalen en vanaf dan dag in dag uit een bril op mijn neus. Dat wordt nog wennen …